Ἡ ἀδελφή Ταβιθά η διά Χριστόν Σαλή.

 Ἡ ἀδελφή Ταβιθά η διά Χριστόν Σαλή.

Ἀλλά, ἀφοῦ κάναμε λόγο γιά τήν ἀδελφή Ταβιθά, ἂς προσθέσουμε ἀκόμα λίγα λόγια.

Αὐτή καταγόταν ἀπό τόν Βόλο, ἀπό ἀρχοντική οικογένεια. Είχε τελειώσει το Σχολαρχεῖο μέ σπουδές στο πιάνο και στα Γαλλικά. Στον πόλεμο είχε παρασημοφορηθεῖ σάν ἐθελόντρια τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Τό κοσμικό της ὄνομα ἦταν Βασιλική Κουρῆ. Ἦταν πολύ ἐλεήμων, πήγαινε καί στό μοναστήρι στην Πορταριά καί τούς ἔφερνε ὑφάσματα καί πολλά

ἄλλα πράγματα. Ἔδινε ὅ,τι εἶχε γιά τούς ἄλλους, μόνο γιά τόν ἑαυτό της δέν ἐνδιαφερόταν. Φοροῦσε κάτι ροῦχα πολύ φτωχικά καί ζοῦσε ἀσκητικά. Στο σπίτι της δέν εἶχε οὔτε θέρμανση τόν χειμώνα.

Μία φορά οἰκονόμησε ὁ Θεός νά τήν ἐπισκεφθεῖ ἡ ἀδελφή Ἐφραιμία μέ τήν ἀδελφή Μυροφόρα. Τί νά δοῦν; Μόλις τήν πρόλαβαν. Ήταν μισοπεθαμένη ἀπό τό κρύο. Ήταν καί ἀδύνατη, πετσί καί κόκκαλο. Δέν χάνουν καιρό. Τήν μετέφεραν ἀμέσως στο μοναστήρι καί τήν ἔβαλαν μέσα σέ μία σκάφη με ζεστό νερό, κάμποση ώρα, μέχρι που σιγά σιγά συνῆλθε.

Ἔκτοτε δέν γύρισε πίσω. Ἔμεινε στο μοναστήρι καί ἔγινε μοναχή (ἀπό τό ἔτος 1970 ἕως την κοίμησή της, την 19η Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1985). Ὁ Γέροντας, γιά τίς πολλές της ἐλεημοσύνες, τήν ὀνόμασε Ταβιθά.

Ὅλα της τά χρόνια ἦταν ἄστεγη. Έμενε κάτω ἀπό μία σκάλα και συνέχιζε να κάνει τη σαλή γιά να κρύψει τήν ἀρετή της. Την παρακαλοῦσαν οἱ ἀδελφές νά τῆς πλύνουν τα ροῦχα. Τούς ἔλεγε: «Εγώ ξέρω καλύτερα νά τά πλύνω». Ἔπιανε ἕνα ξύλο καί τά βουτοῦσε μέσα σ' ἕνα καζάνι μέ ζεστό νερό. Τά ἄφηνε λίγα λεπτά καί τά ἔβγαζε. Αὐτό ἦταν το πλύσιμο.

Μιά ἀπό τίς δῆθεν σαλότητές της ήταν κι αυτή: ἐνῶ πάντα ζοῦσε ἀσκητικά, μιά φορά πού ἔβαλαν στο γραφείο το φαγητό γιά τόν έφημέριο τῆς μονῆς, μπῆκε μέσα καί τό άρπαξε καί τό ἔφαγε με βουλιμία λίγο προτοῦ ἔρθει ἐκεῖ ὁ ἱερέας.

Ωστόσο δέν ἦταν καί εὔκολο να κρύψει τήν ἀρετή της. Η Γερόντισσα πού τήν ἐξομολογοῦσε, το ήξερε. Είχε τέτοια εὐλάβεια και δέος μπροστά στη Γερόντισσα ὅπου, ὅταν ἐξομολογοῦνταν, ἦταν μισή μέσα καί μισή ἔξω ἀπό τό κελλί τῆς Γερόντισσας.

Μιά φορά ἡ ἐκκλησάρχισσα ἔβαλε κάπου πρόχειρα τό μεγάλο, βαρύ κλειδί τῆς ἐκκλησίας καί τό ξέχασε. Ήλθε ἡ ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ καί ὁ ἐφημέριος ἔμεινε ἀπ᾽ ἔξω καί περίμενε. Ἔφαγαν ὅλες οἱ ἀδελφές τόν τόπο, μα τίποτε. Ξαφνικά βγαίνει ἡ ἀδελφή Ταβιθά ἔξω, ἡ μόνη που δέν ἔψαχνε καί βάζει δυνατές φωνές: «Ὁ ἅγιος Φανούριος! Ὁ ἅγιος

Φανούριος! Θαῦμα, θαῦμα! Τό κλειδί εἶναι κάτω ἀπό τή γλάστρα με τό βασιλικό, μπροστά ἀπό τά σκαλάκια τῆς τράπεζας». Ἄν καί φαινόταν κάτι ἀπίθανο, ὅμως κοιτᾶνε καί πράγματι, ἦταν ἀπό κάτω. Ἔβαλε μπροστά τόν ἅγιο Φανούριο για να κρύψει τήν ἀρετή της.

Αλλά κυρίως μετά θάνατον ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀρετή της. Βρῆκαν κάτι σημειώσεις μέ ἀποφθέγματα καί ἄλλα πνευματικά πράγματα μέντά ὁποῖα ἔδειχνε πόσο ήταν βαθιά πνευματικά καλλιεργημένη.

Ἕνα σπίτι πού εἶχε, ἤθελε νά τό γράψει στο μοναστήρι. Εἶχε ἐπιθυμία ἀπό τά χρήματα τῆς πώλησης τοῦ σπιτιοῦ της νά χτιστεῖ ἕνα ἐκκλησάκι στήν ἁγία Ταβιθά. Μ' αὐτό τό σπίτι ἀργότερα, ὅταν μέ τήν σύμφωνη γνώμη τοῦ Γέροντα καί τῆς ἀδελφότητος πουλήθηκε, ξεκίνησε τό χτίσιμο τοῦ ἡσυχαστηρίου στή Ραψάνη καί τό πρῶτο ἐκκλησάκι πού ἔχτισαν τό ἀφιέρωσαν στήν ἁγία Ταβιθά τήν Ἐλεήμονα. Ἔτσι λοιπόν, ἡ ἐπιθυμία της ἐκπληρώθηκε καί μεταξύ ἄλλων, λογίζεται καί κτητόρισσα τοῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Ἡ ἀδελφή εἶχε ὁσιακό τέλος καί μάλιστα, προεῖδε τόν θάνατό της.

Ἦταν ἑτοιμοθάνατη καί ρώτησε τί μέρα εἶναι καί τῆς εἶπαν Παρασκευή. Πόθος της ήταν να κοινωνήσει την Κυριακή καί μετά να φύγει.

-Γι' αὐτό ἀκούστηκε να ψιθυρίζει: «Ε, ὡς τήν Κυριακή ἔχουμε ἀκόμη».

Ἔτσι καί ἔγινε.

Μετά το θάνατό της, τήν εἶδαν μερικές ἀδελφές σέ πολύ καλή κατάσταση καί μάλιστα τούς ἔδινε καί συμβουλές. Ἡ μακαριστή ἀδελφή Παρθενία διηγήθηκε ὅτι τήν εἶδε καί τῆς εἶπε: «Ἔχουν μεγάλη διαφορά τά πάνω μέ τά κάτω. Αγωνίζεστε ὅσο μπορεῖτε, μήν ἀμελεῖτε. Λίγον κόπο, ἕναν κόμπο ἱδρώτα να κάνεις στή γῆ, ἐγκόλπια σοῦ βάζουν σ᾿ αὐτή τή ζωή». Αὐτά καί ἄλλα πολλά εἶπε. Αἰωνία της ἡ μνήμη καί ἄς ἔχουμε τήν εὐχή της!

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ