Στη συναναστροφή μας με τους μοναχούς του Αγίου Όρους, γνωρίσαμε εννέα ανθρώπους που αγαπούσαν να προσεύχονται για τον κόσμο και προσευχόντουσαν με δάκρυα. Μια μέρα ακούσαμε τυχαία μια συζήτηση μεταξύ δύο μοναχών. Ο ένας είπε:
«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Κύριος δεν χαρίζει ειρήνη στον κόσμο αν τουλάχιστον ένας άνθρωπος προσεύχεται σε Αυτόν γι' αυτήν;»
Ο άλλος απάντησε:
«Και πώς είναι δυνατή η πλήρης ειρήνη στη γη αν απομένει τουλάχιστον ένας άνθρωπος με κακή θέληση;»
«Ο Γέροντας Σιλουανός ήταν πάντα πράος, συγκαταβατικός, ευγενικός, αλλά στην ουσία δεν παρέκκλινε ποτέ από αυτά που τον δίδαξε ο Θεός. Η προσέγγισή του ήταν απλή και σαφής:
«Ο Κύριος λυπάται τους πάντες... Αγαπούσε τόσο πολύ τους ανθρώπους που ανέλαβε πάνω Του το βάρος όλου του κόσμου... Και θέλει να αγαπάμε τον αδελφό μας.»
Όταν ακούς τον Γέροντα, καταλαβαίνεις με όλη σου την ψυχή ότι λέει την αλήθεια, αλλά είναι αφόρητα δύσκολο να τον ακολουθήσεις. Και πολλοί τον εγκατέλειψαν. Η πνευματική του ευωδία προκαλούσε στην ψυχή μια βαθιά ντροπή για τον εαυτό και ένα αίσθημα δυσοσμίας και αηδίας.
«Έκλαψα πολύ στη σκέψη ότι αν εμείς, οι μοναχοί που έχουμε απαρνηθεί τον κόσμο, δεν σωθούμε, τι συμβαίνει στον κόσμο; Έτσι σταδιακά η θλίψη μου μεγάλωνε και άρχισα να κλαίω από απελπισία. Και έτσι, πέρυσι, όταν ήμουν τόσο απελπισμένος, κουρασμένος να κλαίω, ξαπλωμένος στο πάτωμα τη νύχτα, ο Κύριος εμφανίστηκε σε μένα και με ρώτησε: «Γιατί κλαις έτσι;»... Σωπαίνω... «Δεν ξέρεις ότι θα κρίνω τον κόσμο;... Σωπαίνω ξανά... Ο Κύριος λέει: «Θα ελεήσω όλους όσους έχουν επικαλεστεί τον Θεό έστω και μία φορά στη ζωή τους»... Και η σκέψη πέρασε από μέσα μου: «Γιατί λοιπόν υποφέρουμε τόσο πολύ κάθε μέρα;» Ο Κύριος απαντά στην κίνηση των σκέψεών μου: «Όσοι υποφέρουν για τις εντολές Μου θα είναι φίλοι Μου στη Βασιλεία των Ουρανών, και εγώ θα ελεήσω μόνο τους υπόλοιπους. Και ο Κύριος έφυγε.»
«Για σχεδόν μισό αιώνα έζησε σε ένα μοναστήρι μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους ζουν ακόμα και σήμερα. Έζησε σε ένα περιβάλλον ξενώνα, όπου κάθε είδους ψυχική ασθένεια αποκαλύπτεται ιδιαίτερα έντονα, πολλοί δεν τον συμπαθούσαν, κάποιοι τον μάλωσαν κατάμουτρα, τον αποκαλούσαν «διεφθαρμένο», κάποιοι έλεγαν: «Ω, καταραμένος άγιος», και αυτός δεν απάντησε ποτέ με κανέναν τρόπο. Φυσικά, αυτό ήταν ένα δώρο χάριτος, για τη διατήρηση του οποίου αφιέρωσε όλη του τη ζωή σε εξαιρετικά κατορθώματα».
Από το βιβλίο: Ιερομόναχος Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ) «Γέροντας Σιλουανός»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου