Μερικές Εντυπώσεις από τον Τάφο. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Μερικές Εντυπώσεις από τον Τάφο

Η Ανάσταση ήρθε. Το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή, κάθε Κυριακή και ιδιαίτερα κάθε χρόνο. Είναι στην πραγματικότητα ένα ιστορικό γεγονός που απαθανατίζεται στην καρδιά του Θεού, το οποίο ξεχύνεται σε κάθε διαίρεση του χρόνου, σαν μια υπερχείλιση της ύπαρξης πάνω από τον θάνατο αυτού του κόσμου.

Ο Αναστημένος Χριστός ξεχύνει σε όλους εκείνο το φως πάνω από τη φύση που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους και, το πιο σημαντικό, πιο αθάνατους. Κοιτάτε τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, με μάτια φωτισμένα και καθαρισμένα από την ανάσταση, οι άνθρωποι είναι πιο όμορφοι, χαμογελούν περισσότερο, ουρλιάζουν λιγότερο, βάζουν φρένο πιο ομαλά στην κυκλοφορία, σαν να υπάρχουν περισσότερα παιδιά ή σαν ο καθένας μας να θυμάται την παιδική του ηλικία. Ο ήλιος είναι πιο παρών και στην πραγματικότητα ο εσωτερικός ήλιος της ψυχής, τρεφόμενος με το φως της Ανάστασης, φωτίζει όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα.

Θυμόμαστε πόσο δύσκολο ήταν κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Η νηστεία είναι μια απουσία του Θεού, που υποτίθεται λόγω των αμαρτιών και μια ανεπαίσθητη απόσυρση του φυσικού φωτός του ουρανού από την καρδιά του κόσμου. Η νηστεία είναι ένας κρυφός, αθεράπευτος πόνος για την απώλεια του παραδείσου, ένας εσωτερικός αγώνας στη μοναξιά της γης που είναι καρποφόρα από αγκάθια και τριβόλια, μια επικράτεια δακρύων που μαζεύονται σαν πλημμύρα που χάνει την αμαρτωλή γη της ψυχής. Η νηστεία είναι ένας εσωτερικός ασκητισμός και μια κραυγή πόνου, ο θρήνος κάθε Αδάμ αυτού του κόσμου για την πανοραμική θέα των θυρών του παραδείσου από έξω, που φυλάσσονται από τον αρχάγγελο με την περιστρεφόμενη φλόγα της φωτιάς.

Με το πέρασμα της νηστείας, ο εσωτερικός μας κόσμος ερημώνεται, σαν από μια αόρατη ξηρασία χάριτος, η ψυχή γίνεται άνυδρη και θλιμμένη, στραμμένη στον εαυτό της, ασκώντας τον πόνο ως τρόπο ζωής. Σε αυτή την πείνα για ύπαρξη, τα ζιζάνια που έχουν φυτρώσει στο έδαφος της καρδιάς παλεύουν με τη δίψα και πεθαίνουν, τα πάθη δίνουν την τελευταία τους πνοή, η παρηγοριά και η συνήθειά του (διαβάστε: η εξάρτησή του από αυτόν) καταδικάζονται σε θάνατο. Από τα βάθη της ύπαρξης, η κραυγή του Αδάμ διαπερνά: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». 

Είναι μια καταστροφή του εσωτερικού σύμπαντος, στην οποία συνειδητοποιούμε πόσο τρομερός είναι ο κόσμος χωρίς τον Θεό, πόσο άδειος από περιεχόμενο, πόσο γελοίες είναι οι περιττές απολαύσεις του σώματος, που προσφέρουν όλο και λιγότερο και απαιτούν όλο και περισσότερο. Η αμαρτία πραγματώνεται στην ύπαρξή της ως παράσιτο, δηλαδή, ως ζιζάνιο της ύπαρξης που τρέφεται με τη ζωή μας και δίνει μόνο αγκάθια και τριβόλια. Ο ίδιος ο Θεός πρέπει να έρθει να φωνάξει, με όλο τον πόνο αυτού του κόσμου, τρυπημένος από καρφιά και κρεμασμένος σε ένα δέντρο: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». Εδώ είναι όλο το βάσανο της χαμένης ιστορίας, όλα τα δάκρυα του κόσμου συγκεντρωμένα στο δισκοπότηρο της καρδιάς του Χριστού, όλοι οι θάνατοι και οι φρικαλεότητες αυτού του κόσμου, μεθυσμένοι από τόση ανυπαρξία.

Και μετά έρχεται ο τρομερός πόνος της ολοκληρωτικής απώλειας του Θεού. Στη σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής, αφού ο Χριστός πεθάνει για τον κόσμο, καμία παρηγοριά δεν μπορεί να καταπραΰνει το βάσανο του σύμπαντος που γίνεται τάφος. Η ανθρωπότητα γίνεται ένα τεράστιο νεκροταφείο ιδανικών, η άσχημη σαρκοφάγος της δικής μας ανυπαρξίας.

 Σε αυτόν τον τάφο της ανυπαρξίας, αλλά από αγάπη, εισέρχεται ο ίδιος ο Θεός. Το αγνό Του σώμα αρωματίζει τους τοίχους του τάφου με αλόες πάνω από τον ουρανό. Διεισδύοντας στη γη, ο Χριστός την ανοίγει στον ουρανό, την μεταμορφώνει σε ναό, η ανθρώπινη φύση Του γίνεται η επιτομή της ένωσης του ανθρώπου με τον Θεό, η πέτρα που έφραζε τον τάφο του γίνεται καταπέλτης στον ουρανό.

Πρέπει πραγματικά να χάσεις κάποιον για να ανακαλύψεις την πραγματική του αξία. Η κορυφή της αγάπης είναι η λαχτάρα, δηλαδή η απουσία του αγαπημένου και η ουσιαστική του γέννηση στην καρδιά σου, όπου κανείς στον ουρανό ή στη γη δεν μπορεί να τον σκοτώσει. Όταν η μητέρα σου πεθαίνει, για παράδειγμα, θα μπορούσες να δώσεις στον εαυτό σου τη μισή ζωή που σου απομένει, για να την αγκαλιάσεις τουλάχιστον για άλλη μια φορά. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Χριστό. Πρέπει να τον χάσεις μέσω του Σταυρού για να Τον ανακαλύψεις στην Ανάσταση. Η μοναξιά πρέπει να ουρλιάζει στην καρδιά σου για να λάβεις την πλημμύρα φωτός του Πάσχα. Πρέπει να ψάλλεις το Πρόχοντ με δάκρυα, για να γίνεις με όλο σου το είναι ο αναστημένος Χριστός.

Πόσο δύσκολο ήταν χωρίς Εσένα, Ιησού, πόσο τρομερός είναι αυτός ο κόσμος χωρίς Εσένα! Πόσο αδύνατη είναι η αναπνοή χωρίς τη χάρη, η γη χωρίς τον ουρανό, ο ήλιος χωρίς το φως Σου, η νύχτα χωρίς την ανάπαυσή Σου στη δημιουργία! Και πόσο όμορφο είναι το σύμπαν με Εσένα στο κέντρο του, παντού και πάντα, να λάμπει στο φως της Αναστάσεως. Μάλιστα, ανακαλύπτουμε μέσω του Σταυρού και της Ανάστασης ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε για να υπάρχει μόνο στο φως του Θεού. Χωρίς τον Χριστό, το σύμπαν γίνεται κόλαση και βυθίζεται στο σκοτάδι του θανάτου, και με τον Χριστό, ακόμη και η κόλαση εκρήγνυται με το φως της Αναστάσεως και γίνεται ο τόπος της ζωής του Θεού με τους ανθρώπους.

Χριστός αναστήθηκε!

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.