Απόψε, δεν καίγονται μόνο τα κεριά...
αλλά και οι καρδιές που έμαθαν να κλαίνε.
Δεν άνοιξε μόνο ο τάφος...
αλλά και η πληγή του κόσμου.
Επειδή η Ανάσταση δεν έρχεται σε έναν ειρηνικό κόσμο,
αλλά σε έναν πληγωμένο κόσμο... τρυπημένο... μαχαιρωμένο.
Ακριβώς όπως και έγινε.
Ο Χριστός δεν αναστήθηκε από μια όμορφη ιστορία,
αλλά από μια βαθιά πληγή, από καρφιά, από μια λόγχη, από αίμα.
Αναστήθηκε από μια τρυπημένη καρδιά.
Και δίπλα Του... στεκόταν μια Μητέρα.
Μια Μητέρα που δεν έφυγε τρέχοντας.
Μια Μητέρα που δεν έκλαψε.
Μια Μητέρα που δέχτηκε σιωπηλά το σπαθί.
Η Μητέρα του Θεού - Μαχαιρωμένη.
Όχι από σίδερο... αλλά από πόνο.
Όχι στο σώμα... αλλά στην καρδιά.
Γι' αυτό η Ανάσταση είναι και δική της.
Επειδή δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς τον Σταυρό,
και δεν υπάρχει Σταυρός χωρίς τη Μητέρα.
Και ίσως κι εσύ...
κουβαλάς μια πληγή που κανείς δεν βλέπει.
Έναν πόνο που κανείς δεν καταλαβαίνει.
Ένα σιωπηλό «μαχαίρωμα»… στην καρδιά
Γι' αυτό μην κρύβεις την πληγή σου…
φέρ' την ενώπιόν Του.
Γιατί όπου υπάρχει πληγή…
μπορεί να ξεκινήσει η Ανάσταση.
Από το βουνό, από αυτή την υψηλή σιωπή,
όπου ο ουρανός μοιάζει πιο κοντά σε δάκρυ,
σας λέω όλους:
Μην φοβάστε το σκοτάδι…
μην φοβάστε τον θάνατο…
μην φοβάστε τις πληγές σας.
Γιατί ο Χριστός αναστήθηκε…
όχι πάνω από το τέλειο,
αλλά πάνω από το σπασμένο.
Και η Μητέρα Του… Μαχαιρωμένη…
μας διδάσκει ακόμα να μένουμε κοντά στον Σταυρό
μέχρι να ανάψει το φως.
Χριστός αναστήθηκε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου