«Σήμερα πέρασα από ένα κοιμήτηριο......
Μύριζε θυμίαμα... Κοίταξα όλους τους σταυρούς εκεί και ήταν σαν να είδα την ιστορία του καθενός γραμμένη πάνω τους.
«Μακάρι να μπορούσα να λέω σ' αγαπώ πιο συχνά» έγραφε σε έναν.
«Μακάρι να μπορούσα να δουλεύω λιγότερο και να έχω περισσότερο χρόνο για την οικογένειά μου» έγραφε σε έναν άλλο.
«Μακάρι να μην αγνόησα τον Θεό».
«Μακάρι να μπορούσα να πολεμήσω περισσότερο».
«Λυπάμαι που σπατάλησα τόσο πολύ χρόνο επικρίνοντας και πολύ λίγο ενθαρρύνοντας».
Ο θάνατος δεν είναι τραγωδία. Είναι η σειρά μας. Άλλοι νωρίτερα, άλλοι αργότερα, άλλοι από ασθένεια, άλλοι ξαφνικά. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είσαι εσύ...
Αλλά ούτε αυτό είναι τόσο μεγάλη θλίψη. Άλλωστε, είμαστε ταξιδιώτες σε αυτή τη γη.
Επισκεπτόμαστε τη γη για να μας γυαλίσουν για να γίνουμε πολίτες του Ουρανού.
Η τραγωδία δεν είναι ο ίδιος ο θάνατος, αλλά η έλλειψη προετοιμασίας μας γι' αυτόν. Αυτή η καθημερινή ζωή, η σκέψη ότι το αύριο είναι δικό μας, μας κλέβει το διαβατήριο για τον Ουρανό.
Κοιτάζοντας τον εαυτό μου, βλέπω ότι έχω ακόμα πολύ δρόμο να διανύσω μέχρι τελειότητα. Ακόμα ενοχλούμαι από το ένα ή το άλλο πράγμα, ακόμα έχω μεγάλες προσδοκίες από τους άλλους, ακόμα... ακόμα...!
Θα έχουμε προβλήματα στον κόσμο, το ξέρω. Μας το λένε. Αλλά είναι σαν να μην το περιμέναμε.
Κι όμως μερικές φορές ακόμα βλέπω τον θάνατο ως τραγωδία, ενώ θα έπρεπε να βλέπω την καθημερινή μου βόλτα στον κόσμο ως τραγωδία.
Ναι, πέρασα από το νεκροταφείο και μύριζε θυμίαμα, και μου έλειψε ο Παράδεισος.
Μια λαχτάρα που δεν μπορώ να περιγράψω.
Και συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχω από τον Θεό και μπήκα σε μια τρομερή απελπισία. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο παρά την παρουσία Του.
Γιατί χωρίς Αυτόν, απολύτως τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει γεύση.
Όλα όσα ξέρω ότι στον σταυρό μου δεν θα ήθελα να γραφτεί "Θα ήθελα..., θα ήταν καλό... ή μετανιώνω..."
Θέλω να γραφτεί: "Με τον Θεό μέχρι το τέλος!!!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου