Λάζαρος
Ένας καλός άνθρωπος. Έχει δύο αδελφές που αγαπούν τον Σωτήρα. Τον καλούν με ένα πλήθος μαθητών, τους ταΐζουν με αγάπη. Ο Χριστός αγαπά τον Λάζαρο για την απλή, εσωτερική του φύση. Του αρέσει να σιωπά και να ακούει τα λόγια του Λόγου. Κάθεται στο τραπέζι με τον ίδιο τον Θεό.
Και ξαφνικά αρρωσταίνει. Σοβαρά. Καλεί τις αδελφές του να στείλουν ένα μήνυμα στον Λόγο. Παλεύει στην αγωνία του θανάτου. Περιμένει μάταια τον Θεό. Κοιτάζει στη σκόνη του δρόμου, ίσως έρθει ο Παράκλητος. Και κλαίει. Η εριστική Μάρθα και η ευαίσθητη Μαρία, σαν κλαδί μηλιάς, στέκονται κοντά του. Σκουπίζουν τον ιδρώτα του. Έστειλαν νέα. Αλλά τα νέα ταξιδεύουν αργά. Δεν υπάρχουν τηλέφωνα, εκείνη την εποχή.
Ο Ιησούς μένει δύο ακόμη μέρες εκεί που ήταν. Ο φίλος του ήταν στα νύχια του θανάτου και Αυτός, η αθάνατη Ζωή, στέκεται μακριά. Είναι όλη η παιδαγωγική της αγάπης του Θεού που μας αφήνει να πεθάνουμε για να αναστηθούμε. Όπως ακριβώς έκανε με το άπειρο θαύμα Του: τον Υιό Του. Ο Ιησούς λέει στους μαθητές ότι ο Λάζαρος κοιμήθηκε. Αμήν, ο θάνατος είναι ένας ύπνος, ένας γλυκός ύπνος στην αγκαλιά Εκείνου που σας αγάπησε από τότε που δεν υπήρξατε. Και τότε, βλέποντας πόσο αφελείς είναι οι μαθητές, τους λέει κατάμουτρα: Ο Λάζαρος πέθανε. Και χαίρομαι που δεν ήμουν εκεί. Για να δείτε ότι έχω δύναμη πάνω στη Ζωή και μπορώ να διατάξω τον θάνατο να χαθεί από την παρουσία Μου και από ολόκληρο το σύμπαν.
Και ο Ιησούς φτάνει στη Βηθανία. Ο Λάζαρος ήταν νεκρός για τέσσερις ημέρες. Πράσινες μύγες βούιζαν στην κόλαση γύρω από το νεκρό σώμα του. Μύριζε έντονα, τα πρώτα σκουλήκια έτρωγαν τη σάρκα του. Η ψυχή του περιπλανιόταν μέσα στη δυσοσμία του θανάτου, μέσα στα βάθη του Άδη. Είδε τους δίκαιους και τους πατριάρχες και τους προφήτες να στέκονται και να περιμένουν την απελευθέρωση. Η καρδιά του ράγιζε από τέτοιο πόνο μέσα από την ομίχλη του σκότους.
Ο Χριστός φτάνει στον τάφο. Η Μάρθα τον επιπλήττει. Η Μαρία κλαίει πικρά και Εκείνος της ομολογεί ότι είναι η Ανάσταση και η Ζωή. Η αρχή της αιωνιότητας και της ίδιας της Αιωνιότητας. Και ο Θεός του ουρανού κλαίει στην άκρη του λάκκου της ανθρωπότητας, καταδικασμένης στο σκοτάδι. Βλέπει τα δισεκατομμύρια ψυχές που αγαπάει απείρως πώς χάνονται στον θάνατο από βλακεία. Νιώθει όλο το βάρος του Σταυρού βαρύτερο από ολόκληρο το σύμπαν και όλη την αγάπη Του να ποδοπατείται από τα μωρά που δημιούργησε.
Ο Θεός κλαίει.
Και φωνάζει Λάζαρε, έλα έξω! Σε αυτά τα λόγια βρίσκεται όλος ο αγώνας της ανθρωπότητας μπροστά στον τάφο, όλη η αγάπη του Θεού, η προφητεία της Ανάστασης, τα μυστηριώδη νέα της παγκόσμιας ανάστασης από τους νεκρούς, ο άπειρος πόνος και η ατελείωτη χαρά του Πατέρα που φιλάει και κλαίει τις πληγές του Υιού Του στον Σταυρό. Είναι η εξέγερση του Θεού, η κραυγή Του όταν αλλάζει τον άξονα της ιστορίας, όταν καταδικάζει την ανθρωπότητα σε αθανασία. Από αγάπη.
Και ο καημένος ο Λάζαρος. Η ψυχή του μπαίνει στο σάπιο σώμα, και μια τεράστια δύναμη ζωής τον γεμίζει με δύναμη και φως. Όλη του η ζωή θα παραμείνει σε σιωπή και προσευχή, ακούγοντας στα βάθη της καρδιάς του, αυτή τη θεϊκή κραυγή:
Λάζαρε, έλα έξω.
ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου