Δεν πέθανε ο Χριστός "όμορφα" και "ήσυχα".Δεν έφυγε ήρεμα. Δεν μίλησε γλυκά στο τέλος.

Δεν πέθανε ο Χριστός "όμορφα" και "ήσυχα".

Δεν έφυγε ήρεμα. 

Δεν μίλησε γλυκά στο τέλος.

Δεν έδωσε ένα «φωτεινό» παράδειγμα.

Φώναξε. Κραύγασε. Σπάραξε. 

«Θεέ μου, γιατί;»

Κι αυτό είναι που σοκάρει.

Γιατί αν κάποιος ήθελε να φτιάξει μια ψεύτικη θρησκεία και να πει ψέμματα δεν θα έδινε ένα τέτοιο τέλος. Δείτε πως φεύγει ο Σωκράτης, ο Βούδας, ο Μωάμεθ. 

Στο Χριστό δεν υπάρχει κανένα τέλος θριάμβου ή γοητείας. 

Υπάρχει πόνος και μοναξιά. Εγκατάλειψη. 

Αυτό δεν πουλάει.

Αυτό δεν πείθει εύκολα.

Όμως αυτή ήταν η αλήθεια. Έτσι έγινε. Αυτό συνέβη. 

Ο Χριστός δεν υποφέρει απλώς στο σώμα.

Μπαίνει στο πιο βαθύ σκοτάδι του ανθρώπου:

στη μοναξιά,

στην εγκατάλειψη,

στο ράγισμα του μυαλού και της καρδιάς μας. 

Στο σκοτεινό «κανείς δεν με καταλαβαίνει». 

Και το παίρνει επάνω Του.

Όχι για να ηρεμήσει έναν θυμωμένο Θεό.

Αλλά για να μην μείνεις ποτέ μόνος μέσα στον πόνο σου.

Αν Εκείνος έφτασε μέχρι εκεί,

τότε δεν υπάρχει σκοτάδι που να μην μπορεί να γίνει τόπος Συνάντησης.

Δεν υπάρχει σκοτάδι που δε μπορεί να γεμίσει ΦΩΣ. 

Μην φοβάσαι τα σκοτάδια που τρομάζουν γιατί  μέσα εκεί γεννιέται η Ανάσταση και η Μεταμόρφωση σου. 

Ο Σταυρός δεν είναι μια ωραία ιδέα.

Είναι η πιο σκληρή αλήθεια:

ότι ο Θεός δεν σε σώζει από μακριά.

Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι σου.

Και σε περιμένει, να ρθείς να σε Αναστήσει. 

-π.Λίβυος-