«Καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς»·

 αὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ❞

(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

◾Στη ζ΄ ωδή του Κανόνα του Λαζάρου «εν τοις Αποδείπνοις» (ποίημα Ανδρέου Κρήτης) συμβαίνει κάτι πραγματικά ασυνήθιστο: ο Άδης φέρεται να παρακαλεί ο ίδιος τον Λάζαρο να βγει έξω από τον τόπο της εξουσίας του, «για να μη χρειαστεί να εμέσει όλους τους νεκρούς που έχει καταπιεί». Μάλιστα, καθώς ο Λάζαρος μοιάζει να μην απαντά, ο Άδης αγωνιά και του μιλά επιτατικά:

📜«Καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν,

ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς»·

Δηλαδή:

«Γιατί αργείς, Λάζαρε; Δεν ακούς τον φίλο σου έξω

που σε φωνάζει;» (!)

____________

Παραθέτουμε τα τρία σχετικά τροπάρια της Ζ ωδής.

📜«Παρακαλῶ σε Λάζαρε, φησίν,​

    ἀνάστηθι, ἔξελθε τῶν κλείθρων μου ταχύ,​

    ἄπιθι οὖν· καλόν μοι γὰρ ἕνα θρηνῆσαι,​

    πικρῶς ἀφαιρούμενον, παρὰ πάντας​

    οὓς πρίν, πεινῶν κατέπιον.​

​

Καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν,​

    ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς·​

    ἔξελθε οὖν, ἵνα κᾀγὼ ἄνεσιν λάβω·​

    ἀφ' οὗ γάρ σε ἔφαγον,​

    εἰς ἐμετὸν ἡ τροφή, ἀντικατέστη μοι.​

​

Τί οὐκ ἐγείρῃ Λάζαρε ταχὺ;​

    ἀνέκραζε, κάτωθεν ὁ ᾍδης θρηνωδῶν,​

    τί οὐκ εὐθύς, ἐξαναστὰς τρέχεις τῶν ὧδε;​

    ἵνα μὴ καὶ ἄλλους μοι, αἰχμαλωτίσῃ​

    Χριστὸς ἐξαναστήσας σε»

(από την υμνολογία του Λαζάρου, ποίημα Ανδρέου Κρήτης