Τέλη Αυγούστου 1983, στο χωριό της καταγωγής μας
Ο Πολυνείκης διηγεῖται τὸ ἑξῆς περιστατικό,
Ὁ π. Επιφάνιος μου προτείνει να επισκεφθούμε το κοιμητήριο του χωριού μας για να τελέσει- όπως άλλωστε το συνήθιζε, τρισάγιο στους τάφους ὅλων τῶν ἐκεῖ κεκοιμημένων, καί ὄχι μόνο τῶν συγγενῶν μας. Ηταν πρωινή ώρα και ξεκινήσαμε.
Στο κοιμητήριο, ὑπῆρχε στο βάθος μόνο ένα νέο σχετικά ζευγάρι, που φρόντιζε ἕνα ἀπό τά μνήματα, προφανῶς συγγενικού του προσώπου
Ὁ π. Επιφάνιος ἔβαλε το πετραχήλι του καί ἄρχισε το τρισάγιο, μνημονεύοντας τά ὀνόματα τῶν κεκοιμημένων πού ἦταν γραμμένα στις μαρμάρινες πλάκες τῶν τάφων.
Σέ λίγη ώρα πλησιάσαμε καί τό μνῆμα ὅπου βρισκόταν τό ἐν λόγῳ ζευγάρι. Ὁ ἄνδρας δέν μου θύμιζε κάποιο γνωστό πρόσωπο, ἐνῶ ἡ γυναίκα καταγόταν ἀπό τό χωριό μας, ἀλλά μετά τόν γάμο εγκατεστάθη στο χωριό τοῦ συζύγου της.
Με πολύ σεβασμό, ο κύριος λέει στον π. Επιφάνιο, που διέκοψε τήν ἐπιμνημόσυνη δέηση που τελοῦσε: «Πάτερ, θα μνημονεύσετε και τον πεθερό μου;». Ὁ ἱερέας χαμηλόφωνα τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτό ἐννοεῖται κύριέ μου». Σε λίγο τελείωσε το τρισάγιο τῶν κεκοιμημένων κι ἑτοιμαστήκαμε νὰ ἀναχωρήσουμε. Στήν ἔξοδο τοῦ κοιμητηρίου μᾶς πλησίασε ὁ ἀνωτέρω κύριος καί κρατώντας χρήματα στα χέρια, ἀπευθύνθηκε στον π. Επιφάνιο λέγοντάς του: «Πάτερ μου, με όλο μας τόν σεβασμό, αὐτό εἶναι κάτι γιά σᾶς».
Παρακολουθώντας τη σκηνή, ενδόμυχα μοῦ «γεννήθηκε» τό ἑξῆς ἐρώτημα: «Νά δῶ, ἀδελφέ μου, τί θ᾽ ἀπαντήσεις τώρα;».
Ὁ π. Ἐπιφάνιος ψύχραιμα καί μέ πολλή εὐγένεια, τοῦ ἀπάντησε: «Παιδί μου, δεν θα πάρω τα χρήματα που μου προσφέρεις, διότι ἐγώ είμαι ἄγαμος κληρικός καί δέν ἔχω ὑποχρεώσεις, ὅπως σύζυγο, τέκνα κτλ. πού ἔχουν οἱ ἔγγαμοι κληρικοί». Και συνέχισε:
«Ἔχετε παιδιά;», τον ρώτησε ὁ π. Επιφάνιος.
Ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Ἔχω πάτερ, δύο».
«Νὰ σᾶς ζήσουν», ἀνταπάντησε
π. Ἐπιφάνιος, προσθέτοντας: «Συνεπῶς, γνωρίζετε πολύ καλά τί ἔξοδα ἀπαιτοῦνται γιά τή συντήρηση τῆς οἰκογενείας. Θέλω ἀκόμη νά σᾶς πληροφορήσω, ὅτι οἱ περισσότεροι ἔγγαμοι κληρικοί, πού σᾶς ἀνέφερα πρό ὀλίγου, εἶναι ὄχι πολύτεκνοι, ἀλλά καί ὑπερπολύτεκνοι, ὁπότε καταλαβαίνετε τί ἀνάγκες ἔχουν γιά τά ἔξοδα τῶν οἰκογενειῶν τους».
Ὁ κύριος ἐπανῆλθε, προσφέροντας πάλι τά χρήματα πού κρατοῦσε καί εἶπε: «Πάτερ, σᾶς παρακαλῶ, δεχθεῖτε τα».
Ὁ π. Ἐπιφάνιος τόν ἄγγιξε ἐλαφρά στόν ὦμο, λέγοντάς του: «Δέν εἴπαμε, ἐγώ είμαι “κοσμοκαλόγερος”, δέν ἔχω ἰδιαίτερες ἀνάγκες καί τά ἔξοδά μου τά ἔχω περιορίσει στό ἐλάχιστο. Ἐάν εἶχα οἰκογένεια, τα πράγματα θά ἦταν διαφορετικά».
Ακολούθως χαιρετήσαμε το ζευγάρι κι ἐπιβιβαστήκαμε στὸ αὐτοκίνητό μου γιά ἀναχώρηση. Λόγῳ τῆς ζέστης τοῦ Καλοκαιριοῦ, τα παράθυρα τοῦ αὐτοκινήτου ἦσαν ἀνοικτάκι ἔτσι μπορέσαμε ν' ἀκούσουμε τα τελευταία λόγια που εἶπε ὁ ἄνδρας, ἀπευθυνόμενος στη σύζυγό του: «Στό εἶπα γυναίκα, εἶναι ἀλλιώτικος παπᾶς αὐτός».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ.
ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.
ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ . ΑΘΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ 2025.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου