Ἕνα βράδυ τόν ἐπισκέφθηκαν ἕνα ζευγάρι πνευματικῶν του παιδιῶν, ἰατροί καί οἱ δύο. Η σύζυγος κατάκοπη ἀπό τήν ἐργασία τῆς ἡμέρας λέγει:
- Γέροντα, ζωή εἶναι αὐτή; Από τις 6 το πρωί στο πόδι και μόλις τώρα φύγαμε ἀπό τό Νοσοκομεῖο. Καί τό φαγητό καί αὐτό ὄρθιοι. Καί αὔριο πάλι τά ἴδια. Πόσο ν' αντέξει κανείς;
- Το καλύτερο παιδί μου αὐτήν τήν ὥρα θά ἦταν να σκέπτεσαι αὐτό πού ἔχεις. Δηλαδή, πρῶτα-πρῶτα, ὅτι ἔχεις ὑγεία. Δεύτερον, ὅτι μέ τό πού εἶσαι γιατρός, ἔχεις πραγματοποιήσει μιά ἐπιδίωξή σου. Πολλές κοπέλες θά ἤθελαν να εὑρίσκονται στη θέση σου. Προσπάθησαν, ἀλλά δέν τό κατάφεραν. Τρίτον, ὅτι ἔχεις κάνει ἕναν ἐπιτυχημένο γάμο. Χιλιάδες γυναῖκες στήν ἡλικία σου θρηνοῦν πάνω σε ἐρείπια. Δυστυχῶς, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, σκεπτόμεθα ὅ,τι μᾶς λείπει καί ποτέ αὐτό πού ἔχουμε. Νά, σκεφτήκαμε ποτέ να ποῦμε: Δόξα τῷ Θεῷ, γιατί μποροῦμε νά πίνουμε νεράκι;
Υπάρχουν πολλοί πού δέν μποροῦν νά καταπιούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου