ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ.
Ἕνα καταπληκτικό περιστατικό καλοσύνης, ἀγάπης καί εὐγένειας, ὅπως μᾶς τό διηγήθηκε ὁ π. Ἐπιφάνιος σέ ὁμιλία του στους τρεῖς Ἱεράρχες.
«Τή γνώση τοῦ ἑξῆς περιστατικοῦ ὀφείλω στον εὐλαβέστατο ἱερέα π. Θησέα Κυπριώτη, Ἐφημέριο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἀναπήρων στά Ν. Λιόσια. Πιστεύω ὅτι πολλοί θά τόν γνωρίζετε. Ὁ ἱερέας αὐτός, λόγῳ βαρυτάτου ἀτυχήματος, νοσηλεύτηκε γιά ἕναν χρόνο καί πλέον στο Νοσοκομεῖο τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ πρίν 25 χρόνια περίπου. Ὅταν τελικά συνῆλθε κάπως - μερική αναπηρία τοῦ ἔμεινε διά βίου- καί δέν μποροῦσε νά λειτουργεῖ, δέν ἐπανῆλθε στην προηγούμένη Ἐνορία του στην Κέρκυρα, ἀλλά ἀποφάσισε να μείνει ὁριστικά πλησίον τῶν φίλων καί συναδέλφων του ἀναπήρων.
Ὅταν λοιπόν ὁ π. Θησέας νοσηλευόταν, στόν ἴδιο θάλαμο μέ αὐτόν ὑπῆρχαν καί ἄλλοι ἐννέα ἀσθενεῖς. Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν ὄχι ἁπλῶς δύστροπος, ἀλλά «θηρίο». Ύβρεις, φωνές, θυμοί, ἐκρήξεις ἦταν τό καθημερινό πρόγραμμα τοῦ θαλάμου. Τοῦ ἔφταιγαν ὅλοι καί ὅλα. Οἱ ἄλλοι ἀσθενεῖς δυσφοροῦσαν καί ἀγανακτοῦσαν καί πολλές φορές είχαν σκεφθεῖ νά τόν κτυπήσουν. Το Νοσοκομεῖο τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ τότε κατακλυζόταν ἀπό ἀφιερωμένες ἀδελφές νοσοκόμες. Μία από αυτές, μπαίνει μια μέρα στον θάλαμο, πλησιάζει τόν ἀσθενῆ αὐτόν καί τοῦ λέει:
- Επειδή πρόκειται να κάνετε κάποια εξέταση, πρέπει προηγουμένως νὰ φᾶτε αὐτό τό γιαούρτι. χαρακτήρος του, απέφυγε τη λέξη «φάρμακο» καί γιά πιο
Προφανώς, λόγῳ τοῦ δύστροπου καί ἀντιδραστικού μαλακά, ὀνόμασε «γιαούρτι» τον βαριούχο πολτό ἤ και ποια ἄλλη ουσία. Αὐτός ἀρνεῖται, βρίζει καί ἀποπέμπει ἀπότομα τήν ἀδελφή. Ἔρχεται ἡ προϊσταμένη. Προσπαθεί νὰ τὸ πείσει. Καθαρή ματαιοπονία. Εἰσπράττει καί αὐτή ἀρκετό ὑβρεολόγιο και φεύγει. Καλεί στο Γραφείο της ή Προϊσταμένη μιά νεαρότατη ἀδελφή, ἡ ὁποία εἶχε ειδικό τάλαντο νά μεταχειρίζεται τους δύσκολους. Τῆς μιλᾶ γιά τόν ἀσθενῆ αὐτόν καί τῆς ἀναθέτει νά τόν ἀναλάβει, ἐλπίζοντας ὅτι ἴσως αὐτή τόν καταφέρει. Η νεαρή ἀδελφή, μέ ἕνα ἀγγελικό πρόσωπο, πλησιάζει τόν ἀσθενῆ καί τοῦ λέει μέ πηγαία γλυκύτητα καί καλοσύνη, μέ γλώσσα μελιστάλακτη:
– Σᾶς παρακαλῶ πολύ, πάρα πολύ, νά φᾶτε αὐτό τό γιαούρτι, διότι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ἐξέταση.
Αὐτός, ἐκνευρισμένος ἀπό τήν τόση ἐπιμονή τῶν ἀδελφῶν, τή βρίζει περισσότερο καί μέ εντονότερη φωνή ἀπό ὅ,τι τις προηγούμενες. Αυτή ήρεμη καί ἀτάραχη συνεχίζει τις παρακλήσεις. Ὁ ἀσθενής ἐξαγριώνεται πιό πολύ πλέον. Μέ πολλή γλυκύτητα και καλοσύνη ἐξακολουθεῖ νά παρακαλᾶ.
Σέ μιά στιγμή, ἐπιχειρεῖ τήν τελική «επίθεση».
- Ελᾶτε τώρα, κάντε μου τη χάρη, ἀνοίξτε το στόμα σας καί πάρτε την πρώτη κουταλιά.
Τότε αὐτός, ἔξαλλος και βράζοντας από θυμό, ἁρπάζει ἀπό τα χέρια της τόν κεσέ καί τῆς τόν πετάει στο πρόσωπο. Η ἀδελφή, χωρίς νά τοῦ πεῖ λέξη, χωρίς καν να σκυθρωπιάσει, φεύγει. Μετά από λίγα λεπτά, ἀφοῦ πλύθηκε και καθαρίσθη γεμάτη γλυκύτητα, ἀποτείνεται πάλι στον ἄρρωστο, ἐπανέρχεται μέ ἄλλον κεσέ. Ηρεμότατη, χαμογελαστή,
– Εσύ έκανες αυτό τό ὁποῖο ἤθελες. Εκανες τό δικό σου.
Τώρα δεν θα κάνεις καί τή δική μου χάρη; Δέν θά φᾶς τό γιαουρτάκι σου; Θά μοῦ κάνεις τή χάρη, δέν εἶναι ἔτσι;
Το βλέπω ὅτι θὰ μοῦ τήν κάνεις. Εἶμαι βεβαία ὅτι δέν θα μοῦ ἀρνηθεῖς. Ξέρω, δέν εἶσαι κακός. Ἔλα λοιπόν, κάνε μου τή χάρη. Ἄνοιξε το στόμα σου.
Ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς τοῦ θαλάμου εἶχαν μείνει ἔκθαμβοι, ἐμβρόντητα ἐκστατικοί, ἀλλά καί τό «θηρίο» ὑπέκυψε.
Δαμάσθηκε! Συγκλονισμένος καί κατάπληκτος ὁ ἀσθενής, μέ ἔκδηλη ταραχή καί μέ δάκρυα στα μάτια, ἀτενίζει τήν ἀδελφή καί κραυγάζει μέ σπασμένη φωνή:
- Τί εἶσαι σύ, παιδί μου, εἶσαι ἄνθρωπος ἐσύ; Λέγε μου, εἶσαι ἄνθρωπος ἤ κάτι ἄλλο;
Ἀπό τή στιγμή ἐκείνη, τά πάντα ἀλλοιώθηκαν στην ψυχή τοῦ
«θηρίου». Ἡ ζωή του μεταβλήθηκε τελείως. Ἔγινε ἄλλος ἄνθρωπος. Ἔγινε ἀρνί τοῦ Θεοῦ...».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου