Κάποια ἄλλη φορά, ὁ σύζυγός μου Πολυνείκης, μοῦ διηγήθηκε ἕνα πολύ διδακτικό περιστατικό, τό ὁποῖο ἀποδεικνύει γιά μία ἀκόμη φορά, τή διάκριση, τήν εὐγένεια, τήν ἀγάπη τοῦ π. Ἐπιφανίου πρός τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί τήν πνευματική ἀρχοντιά πού τόν χαρακτήριζαν.
Ὅταν διεγνώσθη ἡ ἀσθένεια τοῦ π. Επιφανίου, μεταξύ τῶν ἄλλων ἐξετάσεων πού ἔπρεπε νά κάνει, οἱ γιατροί τοῦ συνέστησαν να κάνει καί μιά ἀξονική τομογραφία. Οἱ ἴδιοι τόν συμβούλεψαν νά ἐπισκεφθεῖ τό πιό σύγχρονο Διαγνωστικό Κέντρο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τοῦ ὁποίου ιδιοκτήτης, «χάριτι Θεοῦ», ἦταν στενός συγγενής πνευματικῶν του παιδιῶν.
Τήν ἡμέρα ἐκείνη πού θά ἔκανε τήν ἐξέταση αὐτή, τόν συνόδεψε ἕνα ἄλλο πνευματικό του παιδί, γιατρός καί ἐκεῖνος.
Ἀφοῦ τελείωσε ἡ ἀξονική τομογραφία, ὁ π. Επιφάνιος κάθησε στο σαλόνι καί περίμενε τόν συνοδό του, να πάει στο ταμεῖο, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στον ίδιο χώρο, να πληρώσει γιὰ τὴν ἐξέταση.
Ὅταν ὁ γιατρός πλησίασε στο ταμείο, διαπίστωσε ότι βρισκόταν ἐκεῖ καί ἡ σύζυγος τοῦ ἰδιοκτήτη τοῦ ΔιαγνωστικούΚέντρου και συγγενής τῶν πνευματικῶν παιδιῶν τοῦ π.Ἐπιφανίου.
Εκείνη, τόν παρακάλεσε να μην πληρώσει την εξέταση και ὅτι ἦταν εὐχαρίστησή της να κάνει κάτι γιά τόν π. Επιφάνιο,
Ὁ γιατρός ἐπέμενε, ὅπως καί ἡ κυρία. «Σᾶς παρακαλώ πολύ», ἔλεγε ἐκείνη, «μή με στενοχωρεῖτε. Δεν θέλω χρήμα.
Ἡ ἐξέταση εἶναι ἕνα μικρό δῶρο γιά τόν π. Ἐπιφάνιο.
Μή μου στερεῖτε τή χαρά νά τοῦ τό προσφέρω».
Ο γιατρός, ἀνυποχώρητος, επέμενε να πληρώσει. Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἄκουγε τη στιχομυθία ἀλλά δέν ἐπενέβη.
Στο τέλος, ἀπογοητευμένη, ὑποχώρησε ἡ κυρία στην επιμονή τοῦ γιατροῦ. Ἐκεῖνος, ἱκανοποιημένος πλέον, πλήρωσε το ποσόν πού ἀντιστοιχούσε.
Ὅταν ὁ π. Ἐπιφάνιος ἔμεινε μόνος του μέ τό πνευματικό του παιδί, τόν γιατρό πού τόν συνόδευε, τοῦ εἶπε:
- Γιατί παιδί μου στενοχώρησες την κυρία; Είδες πόσο πολύ τό ἤθελε. Γιατί ἐπέμενες; Δέν πρέπει νά εἴμαστε ἀκατάδεκτοι.
Καί δῶρα δεχόμαστε, καί δῶρα κάνουμε, ἐφ' ὅσον δεν ὑπάρχει ὑστεροβουλία ἤ πονηροί καί ἁμαρτωλοί ὑπολογισμοί.
Θά μποροῦσες νὰ ἀποδεχθεῖς αὐτό πού σοῦ ζητοῦσε, να τῆς δώσεις αὐτή τή χαρά γιά τήν ὁποία σε παρακαλοῦσε καί μετά ἀπό λίγες ἡμέρες να τῆς στείλουμε κι ἐμεῖς ἕνα δῶρο, εἰς ἔνδειξη ευγνωμοσύνης, συνοδευόμενο καί μέ μία κάρτα μέ εὐχαριστίες. Με αυτό πού ἔκανες, το μόνο που κατάφερες ήταν να στενοχωρήσεις καί τήν κυρία καί ἐμένα.
- Μά Γέροντα, ἐγώ δέν... Ἐκεῖνος τόν διέκοψε λυπημένος
καί τοῦ ἀπάντησε:
Ἔκανες λάθος παιδί μου. Σε παρακαλῶ, να μην
ἐπαναληφθεῖ.
Ὅλοι ὅσοι γνωρίσαμε τόν π. Επιφάνιο, ξέρουμε πόσο φιλότιμος και πόσο γενναιόδωρος ἦταν. Ὅπως ἐπίσης γνωρίζουμε, τή μεγάλη ἀρετή τῆς διακρίσεως καί τῆς ἀγάπης προς ὅλους τούς ἀνθρώπους πού τόν διέκριναν. Γι' αυτό εἴμαστε ἀπόλυτα σίγουροι, ὅτι ὁ ἴδιος πικράθηκε πολύ, πού τό πνευματικό του παιδί ἔγινε ἡ αἰτία να στενοχωρηθεῖ ἡ κυρία.
Αὐτά μοῦ εἶπε ὁ Πολυνείκης, λυπημένος, πού ὁ μεγάλος του
ἀδελφός, πού ἦταν καί ἀσθενής, στενοχωρήθηκε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου