Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 105

"Ἡ σιωπὴ εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς εἰρήνης"

του Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὑπάρχουν τόποι ποὺ δὲν μιλοῦν μὲ λέξεις, ἀλλὰ μὲ παρουσία. Τόποι ποὺ δὲν ζητοῦν νὰ τοὺς θαυμάσεις, ἀλλὰ νὰ σωπάσεις. Οἱ Ἑλβετικὲς Ἄλπεις, μὲ τὶς χιονισμένες κορυφές τους νὰ ἀγγίζουν τὸν οὐρανό, καὶ ἡ ἤρεμη λίμνη ποὺ ἁπλώνεται στὰ πόδια τους σὰν καθρέφτης τοῦ φωτός, μοιάζουν νὰ ψιθυρίζουν μιὰ ἀλήθεια ξεχασμένη: ἡ σιωπὴ εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς εἰρήνης. 

Τὰ βουνὰ στέκουν αἰῶνες ὁλόκληρους χωρὶς νὰ διεκδικοῦν τίποτε. Ἡ δύναμή τους δὲν βρίσκεται στὸν θόρυβο, ἀλλὰ στὴ σιωπηλή τους μεγαλοπρέπεια. Ἡ λίμνη δὲν ἀντιμάχεται τὸν ἄνεμο· τὸν ὑποδέχεται, τὸν ἀφήνει νὰ τὴ διαταράξει καὶ ὕστερα ξαναβρίσκει τὴ γαλήνη της. Ἔτσι καὶ ἡ ψυχή. Δὲν γίνεται εἰρηνικὴ ἐπειδὴ δὲν δοκιμάζεται, ἀλλὰ ἐπειδὴ μαθαίνει νὰ ἐπιστρέφει στὴν ἐσωτερική της σιωπή. 

Πόσο διαφορετικὸς εἶναι ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων! Φωνὲς ποὺ ἀνταγωνίζονται τὶς φωνές, γνῶμες ποὺ συγκρούονται μὲ γνῶμες, ἐγωισμοὶ ποὺ ὑψώνονται σὰν κύματα σὲ τρικυμία. Κι ὅμως, ὅσο πιὸ δυνατὸς γίνεται ὁ ἐξωτερικὸς θόρυβος, τόσο πιὸ βαθιὰ διψᾶ ἡ καρδιὰ γιὰ ἕναν τόπο ὅπου ὅλα ἡσυχάζουν. 

Ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι φυγὴ· εἶναι ἐπιστροφή. Δὲν εἶναι ἀδυναμία· εἶναι δύναμη ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ ἀποδείξει τὸν ἑαυτό της. Εἶναι ἡ ταπείνωση ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ δικαίωση, ἡ ἀγάπη ποὺ δὲν ζητᾶ ἀνταπόδοση, ἡ προσευχὴ ποὺ δὲν χρειάζεται πολλὰ λόγια. Μέσα στὴ σιωπὴ καταλαγιάζουν τὰ πάθη, διαλύονται οἱ ψευδαισθήσεις καὶ ἡ ψυχὴ βλέπει τὸν ἑαυτό της ὅπως πραγματικὰ εἶναι. 

Ὅπως ἡ λίμνη ἀντανακλᾶ τὸν οὐρανὸ μόνο ὅταν τὰ νερά της ἠρεμήσουν, ἔτσι καὶ ἡ καρδιὰ μπορεῖ νὰ ἀντανακλᾶ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ μόνο ὅταν πάψει νὰ ταράζεται ἀπὸ τὸν θόρυβο τοῦ ἐγώ. Ἐκεῖ γεννιέται ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία. Ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ἐσωτερικὴ κάθαρση. 

Γιατί ἡ εἰρήνη δὲν εἶναι ὁ κόσμος χωρὶς καταιγίδες· εἶναι ἡ καρδιὰ ποὺ ἔμαθε νὰ συναντᾶ τὸν Θεὸ μέσα στὴ σιωπή. Καὶ ὅποιος κατοικήσει σὲ αὐτὴ τὴ σιωπή, γίνεται ὁ ἴδιος εἰρήνη γιὰ ὅλους ὅσοι συναντᾶ.