Το φίλημα του χεριού ενός ιερέα δεν είναι ένα συνηθισμένο φίλημα· είναι, κατά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, ένα «άγιο φίλημα».

 

Το φίλημα του χεριού ενός ιερέα δεν είναι ένα συνηθισμένο φίλημα· είναι, κατά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, ένα «άγιο φίλημα». Σκεφτείτε το εξής: ακόμα κι αν ο ιερέας σας είναι μόλις 25 ετών, το αξίωμα που κατέχει είναι σχεδόν 2.000 ετών. Όταν φιλάτε το χέρι του, τιμάτε ένα αξίωμα που έχει μεταδοθεί από τους Αποστόλους του Χριστού σε αμέτρητους λειτουργούς του θυσιαστηρίου του Θεού. Προσεγγίζοντας αυτό το ιερατικό αξίωμα, θέτετε τον εαυτό σας υπό την ευλογία όλων των μεγάλων αγίων και των άξιων πνευματικών πατέρων που κατείχαν αυτό το λειτούργημα από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα. Πράττοντας έτσι, στην ουσία φιλάτε το χέρι του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Βασιλείου και τόσων άλλων — ανδρών που υπήρξαν κόσμημα για τη γη κατά τη διάρκεια της ζωής τους και που τώρα αποτελούν κόσμημα για τους ουρανούς· ανδρών που περιγράφηκαν ως «επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι». Επομένως, μη διστάζετε να φιλήσετε το χέρι που μεταδίδει ευλογίες — ένα χέρι αγιασμένο από το Άγιο Πνεύμα. Το να φιλά κανείς το χέρι κάποιου νεότερου —όπως ακριβώς και το να ακούει τα λόγια κάποιου νεότερου— είναι επίσης ωφέλιμο, διότι μας προστατεύει από την υπερηφάνεια και μας διδάσκει την ταπεινοφροσύνη.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς της Σερβίας