Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 143.
Ἱστορία Νο 4 - 18 Νοεμβρίου
"Ἡ Βαρεμάρα ποὺ Ἔγινε Ὑπομονή"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὴν τέταρτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε γιὰ πρώτη φορὰ βαρεμάρα. Ὄχι θυμό, ὄχι λύπη. Μιὰ γκρίζα, βαριὰ βαρεμάρα. Ἡ προσευχή του φάνηκε ἴδια. Ἡ νηστεία του φάνηκε ἴδια. Ἡ ἐκκλησία, ἡ δουλειά, τὸ σπίτι, ὅλα ἴδια. «Πάλι τὰ ἴδια», μουρμούρισε καθὼς ἔδεσε τὰ παπούτσια του. «Τί νόημα ἔχει;»
Τὸ πρωὶ δὲν ἄναψε καντήλι. Τὸ μεσημέρι ἔφαγε βιαστικά, χωρὶς νὰ κάνει τὸ σταυρό του. Τὸ ἀπόγευμα, καθὼς περνοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, στάθηκε λίγο. Μιὰ φωνὴ μέσα του ἔλεγε: «Μπές». Μιὰ ἄλλη φωνὴ ἔλεγε: «Βαριέσαι. Ἄστο γιὰ αὔριο». Ἔμεινε πολλὴ ὥρα στὸ πεζοδρόμιο, σὰν ἄνθρωπος ποὺ δὲν ξέρει πρὸς τὰ ποῦ νὰ πάει.
Τελικὰ μπῆκε. Δὲν εἶχε κόσμο. Μόνο μιὰ γιαγιὰ ἄναβε κεριά, ἀργά, μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ Ἀλέξανδρος τὴν κοίταξε. Ἐκείνη δὲν βιαζόταν. Δὲν βαριόταν. Κάθε κερὶ τὸ ἄναβε σὰν νὰ ἦταν τὸ πρῶτο. «Γιαγιά», τὴ ρώτησε, «δὲν βαριέσαι τόσα χρόνια τὰ ἴδια;» Ἐκείνη χαμογέλασε. «Παιδί μου», εἶπε, «ἡ ἀγάπη δὲν βαριέται ποτέ. Μόνο ὁ ἐγωισμὸς βαριέται».
Ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε σιωπηλός. Ἄναψε κι αὐτὸς ἕνα κερί. Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ κατάλαβε πὼς ἡ βαρεμάρα δὲν εἶναι τέλος τῆς πίστης, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπομονῆς. Ἔφυγε ἥσυχος, κρατῶντας στὴν καρδιά του τὰ λόγια τῆς γιαγιᾶς σὰν μικρὸ θησαυρὸ γιὰ τὴ συνέχεια.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ βαρεμάρα στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα δὲν εἶναι ἀποτυχία, εἶναι δοκιμασία. Ὅταν ἐπιμένουμε στὴν ἀγάπη ἀκόμη καὶ χωρὶς συναίσθημα, τότε ἡ πίστη μας γίνεται πιὸ ἀληθινὴ καὶ πιὸ βαθιά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου