Νὰ τοῦ δώσεις τὴν μετάνοιά μου!
Διηγεῖται ὁ ἴδιος καθηγητής:
Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1992, ἐπισκέφτηκα το Ἅγιον Ὅρος μὲ σκοπὸ νὰ συναντήσω τὸν σημερινὸ Ἅγιο Παΐσιο. Εἶχε χτυπήσει ἕνα σοβαρό πρόβλημα ὑγείας στὸν πατέρα μου καὶ ἤμασταν ἀναστατωμένοιοἰκογενειακῶς. Ἤθελα νὰ πάρω τὴν γνώμη καὶ τὴν εὐχὴ τοῦ μεγάλου ἐκείνου ἁγίου ἀνθρώπου. Μετὰ ἀπὸ λίγες περιπέτειες μὲ τὰ χιόνια στὸν Ἄθωνα, ἔφθασα ἔξω ἀπὸ τὸ κελλάκι του στὴν Παναγούδα προβληματισμένος, διότι καθ᾽ ὁδὸν δύο προσκυνητὲς ποὺ ἐπέστρεφαν ἀπὸ ἐκεῖ μὲ διαβεβαίωσαν ὅτι δὲν ἦταν ἐκεῖ καὶ δὲν θὰ τὸν ἔβλεπα.
Ἔφθασα ἔξω ἀπὸ τὸ συρματόπλεγμα καὶ τὴν αὐτοσχέδια εἴσοδο, ποὺ ἦταν κλειδωμένη. Δὲν φαινόταν κανείς. Φώναξα τρεῖς-τέσσερις φορὲς τὸ ὄνομά του ἀνὰ διαστήματα, ἀλλὰ τίποτα.
Μετὰ ἀπὸ μισὴ περίπου ὥρα καὶ μέσα στὸ βαρὺ κρύο τοῦ χιονιᾶ φώναξα μία τελευταία φορὰ καὶ ἀμέσως ἄκουσα μία φωνὴ ὄχι μέσα ἀπ' τὸ κελλί, ἀλλὰ ἀπ᾿ ἔξω στὴν αὐλή, πίσω ἀπὸ ἕναν θάμνο, στὸ πλάϊ. Δὲν μπόρεσα νὰ καταλάβω πῶς δὲν τὸν εἶχα δεῖ ἢ πῶς μπορεῖ νὰ στεκόταν ἐκεῖ τόση ὥρα, ἄρρωστος, σκελετωμένος μὲ μία ἁπλὴ ζακέτα. Ἦρθε πρὸς τὸ συρματόπλεγμα καὶ χωρὶς νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα κρέμασε τα χέρια του καὶ μὲ ρώτησε τί ἤθελα.
Πλησίασα νὰ πάρω εὐχὴ κι ἐκεῖνος με χτύπησε ἐλαφρὰ στὸ κεφάλι. Τότε μὲ διαπέρασε κάτι έντονο κι ἄρχισα νὰ κλαίω μὲ λυγμούς. Ἀφοῦ τοῦ εἶπα τοὺς προβληματισμούς μου, μὲ ρώτησε ἂν ἔχω πνευματικό τοῦ ἀπάντησα ὅτι ἔχω καὶ ἦταν ὁ τάδε στὴν Ἀθήνα.
Ναί, ἀλλὰ ἐξομολογεῖσαι; Με ρώτησε.
Ναί, ἀπάντησα, ἀφοῦ εἶναι πνευματικός μου.
Ἐξομολογεῖσαι ὅμως;
Μὲ ξαναρώτησε, προφανῶς ὑπονοώντας ἂν ἐξομολογοῦμαι σωστά. Το κατάλαβα. Αμέσως μετὰ μὲ ρώτησε:
- Δεν γνωρίζεις καὶ κάποιον ἄλλον ἱερέα, νὰ ἔχεις ἐπαφή;
Σκέφθηκα ὅτι στὸ Μάτι γνωρίζω τὸν ἱερέα ἐκεῖ, καὶ τοῦ εἶπα:
-
Ναί, γνωρίζω καὶ στὸ Μάτι τὸν π. Νικόλαο Κουμεντάκη.
Τότε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ἔκανε ἕνα βήμα πίσω, ἔβαλε μία μετάνοια καὶ μοῦ εἶπε:
-Νὰ τοῦ δώσεις την μετάνοια μου!
Κατὰ τὰ ἄλλα, ὅ,τι μοῦ εἶπε γιὰ τὸν πατέρα μου ἔτσι κι ἔγινε. Δὲν θὰ πέθαινε, θὰ ζοῦσε ἄλλα δεκα πέντε χρόνια με το πρόβλημα υγείας. Ὅταν γύρισα στην Αθήνα, πῆγα στὸ Μάτι νὰ μεταφέρω αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος στὸν π. Νικόλαο. Ὅταν τὸ ἄκουσε ἀντέδρασε, σὰν νὰ μὴν τοῦ ἄρεσε, καὶ εἶπε:
Ἔ, κι αὐτὸς ὁ εὐλογημένος, ἦταν πράγμα αὐτὸ ποὺ εἶπε ;
Κατάλαβα ὅτι στὸν π. Νικόλαο δὲν ἄρεσαν οἱ φιλοφρονήσεις, τις περιφρονοῦσε πάντοτε, ἀκόμα κι ἂν προέρχονταν ἀπὸ πανθομολογουμένως Ἁγίους. Ταυτόχρονα, ὅμως, αὐτὸ τὸ ἤξερε σίγουρα καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἔκανε τυχαῖα ἢ ἀπρόσεκτα κάτι τέτοιο. Σήμερα καταλαβαίνω ὅτι τὸ ἔκανε, γιὰ νὰ διασωθεῖ ἡ γνώμη του γιὰ αὐτὸν τὸν σύγχρονο ἁγιασμένο Γέροντα, ποὺ ὅλη του ἡ βιοτὴ εἶχε ἐπίκεντρο τὸ “λάθε βιώσας”!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου