Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Ένας αδελφός ρώτησε έναν γέροντα: «Το όνομα είναι αυτό που σώζει, ή τα έργα του ανθρώπου;»




Ένας αδελφός ρώτησε έναν γέροντα: «Το όνομα είναι αυτό που σώζει, ή τα έργα του ανθρώπου;»

Ο γέροντας απάντησε: «Τα έργα του ανθρώπου».

«Γνωρίζω μια περίπτωση», συνέχισε ο γέροντας, «όπου ένας αδελφός προσευχόταν και του ήρθε μια σκέψη: επιθυμούσε να δει τις ψυχές ενός αμαρτωλού και ενός δικαίου τη στιγμή που έβγαιναν από τα σώματά τους. Ο Θεός, μη θέλοντας να αφήσει την επιθυμία του ανεκπλήρωτη, ικανοποίησε το αίτημά του. Ενώ ο αδελφός καθόταν στο κελλί του, μπήκε μέσα ένας λύκος, άρπαξε το ρούχο του με τα σαγόνια του και άρχισε να τον τραβάει προς τα έξω. Ο αδελφός σηκώθηκε και ακολούθησε τον λύκο, μέχρι που εκείνος τον οδήγησε σε μια πόλη, όπου τον άφησε και έφυγε. Καθώς ο αδελφός καθόταν έξω από την πόλη, κοντά σε ένα μοναστήρι, έμαθε ότι ένας σπουδαίος ερημίτης —άνθρωπος με μεγάλη φήμη— ήταν άρρωστος μέσα στο μοναστήρι, περιμένοντας την τελευταία του ώρα. Ο αδελφός είδε να ετοιμάζουν πλήθος κεριά και καντήλια για τον ερημίτη· όλη η πόλη θρηνούσε γι’ αυτόν, καθώς πίστευαν ότι ο Θεός παρείχε ψωμί και νερό σε όλους —και, μάλιστα, συντηρούσε ολόκληρη την πόλη— αποκλειστικά χάρη στις προσευχές αυτού του ανθρώπου. «Αν του συμβεί κάτι», έλεγαν οι κάτοικοι, «θα χαθούμε όλοι». Όταν έφτασε η ώρα του θανάτου, ο αδελφός παρατηρούσε και είδε μια μορφή να έρχεται από τα βάθη της κόλασης, κρατώντας μια πύρινη τρίαινα. Άκουσε μια φωνή να δίνει την εντολή: «Εφόσον η ψυχή του δεν Μου προσέφερε ποτέ παρηγοριά, ούτε καν για μία ώρα, μην της δείξετε κανένα έλεος· πάρτε την ψυχή του, διότι δεν πρόκειται να βρει ποτέ ανάπαυση». Εκείνος στον οποίο απευθυνόταν η εντολή βύθισε την πύρινη τρίαινα στην καρδιά του ασκητή, τον βασάνισε για αρκετή ώρα και στη συνέχεια άρπαξε την ψυχή του». Μετά από αυτό, ο αδελφός μπήκε στην πόλη και καθόταν κλαίγοντας. Στην πλατεία της πόλης, είδε έναν μοναχό —άγνωστό του— να είναι άρρωστος, χωρίς κανέναν να τον φροντίζει. Ο αδελφός έμεινε κοντά του για μία ημέρα, και τη στιγμή που ο άρρωστος παρέδιδε το πνεύμα, είδε τον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ, οι οποίοι είχαν έρθει για να παραλάβουν την ψυχή του. Παίρνοντας τις θέσεις τους —ο ένας στη δεξιά πλευρά και ο άλλος στην αριστερή— κάλεσαν την ψυχή, επιδιώκοντας να την παραλάβουν. Όμως, επειδή η ψυχή δεν ήθελε να εγκαταλείψει το σώμα, ο Μιχαήλ είπε στον Γαβριήλ: «Πάρε την, και ας φύγουμε». Ο Γαβριήλ απάντησε: «Έχουμε λάβει εντολή από τον Κύριό μας να την παραλάβουμε χωρίς πόνο· επομένως, δεν μπορούμε να την εξαναγκάσουμε με τη βία». Τότε ο Μιχαήλ φώναξε δυνατά: «Κύριε, ποιο είναι το θέλημά Σου για αυτή την ψυχή, αφού αρνείται να αποχωρήσει;». Ακούστηκε μια φωνή που του είπε: «Ιδού, στέλνω τον Δαβίδ με την άρπα του, καθώς και όλους εκείνους που ψάλλουν, ώστε, ακούγοντας τη γλυκύτητα των φωνών τους, η ψυχή να αποχωρήσει με χαρά —διότι δεν πρέπει να εξαναγκαστεί». Και όταν κατέβηκαν όλοι, περικύκλωσαν την ψυχή και έψαλαν τους ύμνους τους, εκείνη όρμησε στην αγκαλιά του Μιχαήλ και μεταφέρθηκε προς τα άνω με μεγάλη χαρά.

– Αρχαίο Πατερικό 

Δεν υπάρχουν σχόλια: