Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Μια ραφιέρα καταρρέει πάνω σε μια ερημίτισσα. Κι εκείνος που έρχεται να διαμαρτυρηθεί… είναι ο διάβολος.
Μια ραφιέρα καταρρέει πάνω σε μια ερημίτισσα. Κι εκείνος που έρχεται να διαμαρτυρηθεί… είναι ο διάβολος.
Όρη Γιουμαλάου. Νύχτα. Η Αγία Ελισάβετ αναπαύεται στο ασκητήριό της. Πάνω από το κρεβάτι της κρέμεται μια ραφιέρα.
Ξαφνικά, το ράφι υποχωρεί. Τα βιβλία πέφτουν πάνω της.
Δεν βγάζει κραυγή. Δεν ψάχνει να βρει ποιον να κατηγορήσει. Δεν ρίχνει βλέμμα μομφής προς τον ουρανό. Λέει απλώς, απαλά:
«Εγώ, η ανάξια, φταίω — γιατί δεν ήξερα πώς να το στερεώσω σωστά».
Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται μπροστά της ο αντίδικος. Όχι θριαμβευτής, αλλά μπερδεμένος — σχεδόν προσβεβλημένος:
«Δεν θα μπορούσες να ρίξεις το φταίξιμο σε μένα; Ήταν ανάγκη να κατηγορήσεις τον εαυτό σου;»
Ο διάβολος μπορεί να ρίχνει ραφιέρες, αλλά δεν μπορεί να μείνει μέσα σε μια καρδιά που ταπεινώνεται.
Κι αυτή δεν είναι μια απλή ιστορία από το *Παλαιτερόν* (τα ρητά των Πατέρων της Ερήμου). Η Αγία Ελισάβετ από τη Μονή Πασάρεα (Pasărea) αναχώρησε προς τον Κύριο το 2014. Δίδασκε τις μοναχές: «Ποτέ μην ρίχνετε το φταίξιμο αλλού — ούτε στους ανθρώπους, ούτε στους δαίμονες».
Ας επιστρέψουμε στον Παράδεισο. Ο Θεός αναζητά τον Αδάμ, κι ο Αδάμ δείχνει την Εύα: «Η γυναίκα που Εσύ μου έδωσες...» Η Εύα, με τη σειρά της, δείχνει το φίδι. Δύο δάχτυλα τεντωμένα προς τους άλλους — και μια πύλη που κλείνει ερμητικά.
Ο Παράδεισος χάθηκε εξαιτίας ενός δαχτύλου που έδειχνε αλλού. Ξανακερδίζεται με ένα χέρι ακουμπισμένο στο στήθος του ίδιου του ανθρώπου.
Ο Αββάς Δωρόθεος έλεγε πως όλη η εσωτερική μας ταραχή πηγάζει από μία και μόνο αιτία: ότι δεν καταδικάζουμε τον εαυτό μας. Όταν ψάχνουμε να βρούμε ποιον να κατηγορήσουμε, χάνουμε την ειρήνη μας. Όταν αναλαμβάνουμε εμείς το φταίξιμο, κάνουμε χώρο για τη χάρη.
Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία. Είναι το μόνο όπλο που ο διάβολος δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί, επειδή δεν είπε ποτέ: «Συγχώρεσέ με».
Και δεν είναι μίσος για τον εαυτό μας. Όποιος λέει «εγώ φταίω», δεν ρίχνει τον εαυτό του σε κάποια άβυσσο, αλλά στην αγκαλιά του Θεού. Την επόμενη φορά που κάτι θα καταρρεύσει πάνω σου —ένα ράφι, ένα σχέδιο, μια ολόκληρη μέρα— επιστράτευσε την ταπεινοφροσύνη της Αγίας Ελισάβετ: «Εγώ φταίω».
Και δες πώς το σκοτάδι τρέπεται σε φυγή.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου