Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Η ένταση της καρδιακής ησυχίας.π. Ζαχαρίας Ζάχαρου.

 


Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την ήσυχη αναμονή του μεγαλύτερου γεγονότος κάτω από τον ήλιο, του εν Σαρκί ερχομού του Σωτήρος Θεού στη γη.Όλα τα μεγάλα γεγονότα της σχέσεως του Θεού με τον άνθρωπο, που καταγράφονται στην ιερά ιστορία, υπήρξαν επακόλουθα ιεράς και παρατεταμένης ησυχίας των ανθρώπων του Θεού στην παρουσία Του. Από την αρχή της Δημιουργίας, το Πνεύμα το Άγιον επώαζε εν σιωπή την άβυσσο του μηδενός και ξαφνικά ωοτοκησε όλη την κτίση. Ο Ιακώβ πάλευε όλη τη νύχτα στην προσευχή του, για να επισπεύσει την ευλογία του Θεού, πριν αντιμετωπίσει τον θηριώδη αδελφό του Ησαύ. Ο Μωυσής και οι Ισραηλίτες στην έρημο τήρησαν σαράντα ημέρες σιγή, και κατόπιν εισήλθε ο Προφήτης στον γνόφο της θείας δόξας. Ο Ιησούς του Ναυί με τον λαό του ησύχασαν προσευχόμενοι για επτά ημέρες γύρω από τα τείχη της Ιεριχούς. Και την εβδόμη ημέρα τα τείχη κατέρρευσαν με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο προφήτης Ηλίας πορευόταν για σαράντα ημέρες προς τον όρο Χωρήβ έχοντας ως μόνο λογισμό τον τρόπο να εισέλθει στην παρουσία του Θεού, και η προσευχή του κατέβασε άνεμο, σεισμό, πυρ από τον Ουρανό και στη συνέχεια τη λεπτή αύρα, στην οποία ήταν η Παρών ο Θεός. Ο Ιώβ τήρησε σιγή στην παρουσία των φίλων του για επτά ημέρες, βυθομετρώντας τα κρίματα του Θεού, και όταν άνοιξε το στόμα του, ο λόγος του ομοίαζε με θύελλα.Στην Καινή Διαθήκη η Αγία Παρθένος δέχθηκε το υπερφυές μήνυμα του Ευαγγελισμού, μετά από χρόνια ησυχαστικής ζωής στα Άγια των Αγίων . Η Γέννηση του Λόγου προήλθε από την ησυχία του Πατρός. Ο Κύριος με τους μαθητές Του ησύχασαν για μία εβδομάδα, πριν ξεκινήσουν την ανάβαση «εν προσευχητική σιγή» προς τον άγιον όρο του Θαβώρ, όπου ο Κύριος φανέρωσε τη δόξα Του. Η Ανάσταση έγινε, αφού σίγησε για τρεις ημέρες «πάσα σαρξ βροτεία». Το Άγιο Πνεύμα επεσήμανε στον κόσμο, ενώ οι μαθητές ησύχαζαν ομοθυμαδόν.



Το πνεύμα της θαυμάσιας και ιδιάζουσας αυτής της ησυχίας είναι πολύ σημαντικό, καθότι το ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ησυχαστικό.Τι είναι ο ησυχασμός; Οι άνθρωποι στην καθομιλουμένη με τον όρο ησυχία υπονοούν το ραχάτι, την αργία, αλλά στην ασκητική ορολογία έχει μια ειδική σημασία. Η ησυχία δεν είναι μια παθητική απέκδυση του νου κατά τα πρότυπα του ανατολίτικου ασκητισμού, αλλά είναι ζέση πνεύματος που προκαλεί αλλοιώσεις καρδιάς. Γεννά νοήματα και αισθήματα που μεταφέρουν τον άνθρωπο από ένα πλήρωμα θείας αγάπης σε ολοένα και μεγαλύτερο πλήρωμα. Τον κατακλύζουν με «την ειρήνην του Χριστού, την πάντα νουν υπερέχουσαν» [1], η οποία είναι η μόνη που ως λεπτή αύρα μπορεί να μεταδοθεί και στους γύρω του. Ησυχία σημαίνει ακραία, αλλά ταυτόχρονα ειρηνική ένταση αγάπης.Οι ησυχαστές δεν είναι παραδομένοι σε απραγία, αλλά εν σιγή βιώνουν την πιο ενεργή κατάσταση που μπορεί να αντέξει το πνεύμα του ανθρώπου, ενισχυμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η εργασία τους είναι σταύρωση, διότι ο νους του ανθρώπου μετά την πτώση είναι σαν το μέρος που επιπλέει στην επιφάνεια της θάλασσας. Αν προσπαθήσει κάποιος να κρατήσει στα πυθμένα της, σύντομα διαπιστώνει ότι είναι αδύνατον. Το τόπι αναπηδά και βγαίνει στην επιφάνεια. Έτσι και ο νους, για να μείνει στην καρδιά, πρέπει μεγάλη βία.

Όσοι προσπαθούν σε αυτή την εργασία γίνονται ολόκληροι πνεύμα , καθώς δεν υπάρχει στη σκέψη τους να αφαιρείται ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ο νους εδραιωμένος στο καμίνι της καρδιάς μένει περιορισμένος στην επίκληση του αγίου Ονόματος του Παντοκράτορος Ιησού. Μαρτυρικός μεν τρόπος για την πεπτωκυία και κατακερματισμένη ανθρώπινη φύση, ωστόσο και μοναδικός για τη θεραπεία της· είναι ο μόνος τρόπος για να αποδώσει ο άνθρωπος την οφειλόμενη, ολοκληρωτική αγάπη στον Κύριο.Ο Ησυχασμός είναι η πεμπτουσία της Ορθόδοξης ασκητικής παραδόσεως και όσοι τον ασπάζονται αποτελούν ζωντανό θαύμα. Οι μάρτυρες σε μια στιγμή, αψηφώντας τα βασανιστήρια και τον θάνατο, κάνουν την καλή ομολογία, χύνουν το αίμα τους και ανεμπόδιστα εισέρχονται στο πανηγύρι του Ουρανού. Οι ησυχαστές υφίστανται επί χρόνια το μαρτύριο να ζουν στη γη φέροντας σώμα, αισθήσεις και ψυχές που τους έλεγαν προς τα κάτω και όμως, υπερβαίνοντας κάθε φυσικό νόμο, παρίστανται αδιαλείπτως στην παρουσία του Θεού. Χωρίζονται από όλους, από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά, ενώ ταυτόχρονα είναι ενωμένοι με όλον τον Αδάμ βαστάζοντας την τραγωδία του στην καρδιά τους μαζί με τη μακαριότητα του Ουρανού.



Κατεξοχήν Ησυχαστής ήταν η Αγία Παρθένος στα Άγια των Αγίων. Η Γραφή αναφέρει προφητικά για την Παναγία: «Πάσα η δόξα της θυγατρός του Βασιλέως έσωθεν»[2]. Οι ησυχαστές, σύμφωνα με το πρότυπο Της, είναι εκείνοι οι ασκητές που ασχολούνται αδιαλείπτως με την καρδιά τους και σκάβουν να βρουν τα βάθη της, διότι γνωρίζουν ότι ακόμη και ο Ουρανός στέκει σε προσοχή της βαθειάς καρδιάς του ανθρώπου. Η Παναγία, όταν ήταν ακόμη νεαρή κόρη στα Άγια των Αγίων στη ζέση της προσευχής Της ανακάλυψε τη βαθειά καρδιά Της, και εκεί ενώθηκε με τον Θεό και αισθάνθηκε την ομοουσιότητά της με όλο το γένος των ανθρώπων. Έχοντας καταστήσει το θέλημα του Θεού τον μοναδικό νόμο της υπάρξεως Της, με φυσικό τρόπο άρχισε να πρεσβεύει για την πάγκοινη σωτηρία. Αγιασμένη με την ενέργεια της ησυχαστικής της βιοτής και της αγάπης της για Θεό και άνθρωπο δέχθηκε όχι μόνο λόγο Θεού, αλλά τον Ίδιο τον Θεό Λόγο . Ο Αρχάγγελος την αποκάλεσε Κεχαριτωμένη, διότι βρήκε χάρη παρά Κυρίου Αυτή που ήδη εμφορείτο από χάρη.


εκείνον τον αληθινό αιώνα που «έρχεται οσονούπω». Στον πόθο τους για το γεγονός της Θείας Λειτουργίας που μέλλει να συντελεσθεί, αρχίζουν με προσδοκία να ζουν ησυχαστικά ήδη από την προηγούμενη ημέρα, περιορίζοντας κατά το δυνατόν τις εξωτερικές δραστηριότητες και τρέφοντας τον νου και την καρδιά με την προσευχή και τη μελέτη των θείων λόγων. Αποφεύγοντας τους εξωτερικούς περισπασμούς παραμένουν στην παρουσία του Θεού, η οποία περιβάλλει το σπιλωμένο ιμάτιο της ματαιότητας των λογισμών. Προσθέτουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον έναν αγιασμό επάνω στον άλλο. Τέτοιου είδους ησυχία αυξάνει την έμπνευση και κάνει οικείο τον λόγο του Θεού. Όταν προσέλθει ο πιστός στο φρικτό Μυστήριο και σταθεί ενώπιον του Μεγάλου Βασιλέως, ο Κύριος τον αναγνωρίζει και τον σφραγίζει με τον αγιασμό της Θείας Ευχαριστίας.


Η εξωτερική ησυχία είναι μεν αναγκαία, αλλά μάλλον ως προϋπόθεση για την εσωτερική, η οποία ορίζεται από τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακας ως «λογισμών επιστήμης και ασύλητου έννοιας»[10]. Για την άσκησή της ο πιστός αγωνίζεται να αναχαιτίσει την περιπλάνηση του νου και της ψυχής στον κτιστό κόσμο, ώστε να μην δώσει λαβή σε οποιονδήποτε άλλο λογισμό να εισέλθει μέσα του, οπότε δεν μπορεί να προσεγγιστεί «αθολότως» στον Θεό. Καθίσταται δηλαδή ικανός να μιλάει στον Θεό καθαρά, με ένα νόημα και με νου διαυγή. Παράλληλα με την τεταμένη την προσοχή του αφουγκράζεται τη φωνή του Κυρίου στα μύχια του.Επομένως, η εσωτερική ησυχία είναι η στάση του ανθρώπου στην παρουσία του Θεού με τον νου στην καρδιά. Κατά την ησυχία της ψυχής ο ασκητής παλεύει να περιορίσει τον νου μέσα στην καρδιά του και από εκεί, εν τω κρυπτώ, να επικαλείται τον Θεό διηνεκώς. Όλο το είναι του ανθρώπου συσσωρεύεται στην καρδιά και το Όνομα του Κυρίου σταδιακά την καθαρίζει. Τότε ο νους του ανθρώπου ως ισχυρός ηγεμόνας αγρυπνεί στα προπυργιά της. Ατενίζει τους λογισμούς που προσπαθούν να την πλησιάσουν, και διακρίνει σαφώς τους αγαθούς από αυτούς που ντυμένοι προβατόμορφα επιχειρούν να τη συλήσουν. Έτσι, ανοίγει διάπλατα τις πύλες στους πρώτους και τις κλείνει ερμητικά για τους τελευταίους. «Ου γαρ τα νοήματα του εχθρού αγνοεί» και τα διακρίνει εναργώς από τα νοήματα του Θεού[11].Κατ’ αυτόν τον τρόπο όλο το είναι του ανθρώπου, ενοποιημένο πλέον, κολλά στον Θεό. Και όποιος κολλά στον Θεό, γίνεται ένα πνεύμα μαζί Του , σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου, «ο κολλημένος τω Κυρίω εν πνεύμα εστιν»[12]. Αυτή η ιερή εργασία είναι η επιστήμη των λογισμών, και το ότι έχει «ασύλητον έννοιαν» σημαίνει πως κατά τη διάρκειά της ο νους του πιστού παραμένει αδιαλείπτως ενωμένος με τον Θεό και τίποτε δεν μπορεί να τον αποσπάσει από Αυτόν.Πολλοί άνθρωποι έχουν ζήλο· προσεύχονται και δέχονται χάρη, αλλά αδυνατούν να τη φυλάξουν, διότι δεν έχουν μάθει να περιφρουρούν τον νου τους από τους κακούς λογισμούς. Καθώς παραμένει ξέφραγος, εισέρχονται ανεξέλεγκτα οι λογισμοί και διαρρέει η χάρη, ωσότου μάθει ο πιστός όχι μόνο να «εργάζεται» τον Παράδεισο μέσα του, αλλά και να τον «φυλάσσει»[13] με την τήρηση του νου.

Τα δύο είδη της ησυχίας περιγράφονται με απλά λόγια στο ρητό του Γεροντικού: «Περιόρισε το σώμα σου στο κελλί σου και τον νου στο σώμα σου».Η πρώτη συνίσταται στην κατάληψη από τα εξωτερικά έργα και η δεύτερη στην κατάληψη από τους λογισμούς, με την απόθεση κάθε νοήματος και τη σταύρωση της λογικής.Η δεύτερη προϋποθέτει την τέλεια παράδοση του ασκητή στα κραταιά χέρια του Θεού, και την αδιάλειπτη διαμονή του στο Πνεύμα Του. Αυτή είναι η αληθινή εσωτερική ησυχία, και όσοι αποπειράθηκαν να αποκτήσουν διαπίστωση ότι μακράν από το να είναι ραχάτι, απαιτείται έως θανάτου. Ο λόγος των Αγίων «δώσε αίμα και λάβε Πνεύμα» δεν είναι σχήμα υπερβολής ή αποκύημα νοσηρής φαντασίας. Η εσωτερική ησυχία είναι καρπός και στέφανος εσωτερικού μαρτυρίου, μαρτυρίου της συνειδήσεως[14].Όπως ο απόστολος Παύλος στην Προς Κορινθίους επιστολή, έτσι και ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς κάνει διάκριση ανάμεσα στη σαρκική σοφία[15]ενός κόσμου που έχει ως κύριο τον άρχοντα του Σκότους, και στη σοφία του Θεού, την «άνωθεν καταβαίνουσαν», που είναι «αγνή, επι, ειρηνική» μεστή ελέους»[16]. Η πρώτη είναι η σοφία των φιλοσόφων και όλων των σοφών του αιώνος τούτου. Η σοφία όμως του Θεού είναι πνευματική, και για να αποκτήσει κανένας δεν χρειάζεται μεγάλη διανόηση ή σπουδαία μόρφωση, αλλά η μαθητεία στον Σταύρο του Χριστού. Η αληθινή σοφία αποκτάται, όταν καθαρίσει ο άνθρωπος την εικόνα του Θεού που φέρει μέσα του και γίνει οικείο Του, όταν δηλαδή αποκτήσει τον Δοτήρα της γνώσεως ένοικο στην καρδιά του. Ο Κύριος για να δείξει την ανωτερότητα αυτής της σοφίας δεν επέλεξε φιλοσόφους ως μαθητές Του, αλλά πτωχούς, απλούς και αγράμματους αλιείς.Ο άγιος Γρηγόριος διαχωρίζει επίσης δύο βασιλιές. Η μία ανήκει στον κοσμοκράτορα του αιώνος αυτού. Η άλλη που είναι αόρατη «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου, ουκ έστιν εντεύθεν»[17], είναι η ευλογημένη και υπεράγαθη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η γνώση ότι αυτός ο κόσμος «κείται εν τω πονηρώ» κάνει τον άνθρωπο νηφάλιο, νηπτικό, διορατικό. Με τη βοήθεια των εντολών αρχίζει ο αγώνας της διακρίσεως μεταξύ της Βασιλείας του Θεού και της βασιλείας του εχθρού, διότι τα όρια δεν είναι πάντοτε σαφή.Η Βασιλεία του Θεού είναι μεν παρούσα και σε αυτόν τον κόσμο, αλλά με τρόπο μυστικό και πνευματικό. Φανερώνεται μόνο εκεί, όπου υπάρχουν δοχεία καθαρά και «εσφραγισμένα τω Πνεύματι», ευπρεπισμένα για να τη δεμένη, δοχεία που, όπως κατεξοχήν η Παναγία, δέχονται τη δωρεά του Κυρίου και τη σφραγίζουν, μη επιτρέποντας ούτε μόριο του θησαυρού να διαρρεύσει. Ο Ίδιος ο Χριστός ανήγγειλε ότι, «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν»[18]. Η Βασιλεία του Θεού είναι κρυμμένη ως πολύτιμος μαργαρίτης μέσα στην καρδιά του ανθρώπου , σε αυτήν όμως την καρδιά, που είναι καθαρή και αγιασμένη.

Μέγα χάσμα χωρίζει το Βασίλειο της δόξας του Θεού από το φυσικό βασίλειο, χάσμα που γεφυρώνεται με το βασίλειο της χάριτος. Ως μεταβατική κατάσταση το ενδιάμεσο βασίλειο αποτελεί τόπο μαθητείας και μυσταγωγίας για τον τρόπο που ενεργεί η χάρη· για το πως αποκτάται και πως διαφυλάσσεται. Σταδιακά καθιστά τον πιστό εύθετο για τη Βασιλεία της δόξας, μέσα στην οποία τελικά θα αφομοιωθεί. Με το ύδωρ του Βαπτίσματος και τα ύδατα της μετάνοιας ο αμέτοχος στη Βασιλεία άνθρωπος συγκεντρώνεται και δέχεται σπέρμα θεώσεως, που θα επιτρέψει την είσοδο στη Νυμφώνα του Κυρίου.


Ο άνθρωπος μετά την πτώση ανήκει στον «λαόν τον καθήμενον εν σκοτει, εν χώρα και σκια θανάτου»[19]. Ο νους του είναι αμαυρωμένος, μουτζουρωμένος και οι αισθήσεις των βεβαιωμένων λόγω της προσκολλήσεως στον ορατό κόσμο. Η διάνοια σκοτισμένη βρίσκεται σαν σε λήθαργο και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να ανακαλύπτει, για να αντικρίσει το Φως το απρόσιτο.Ο άγιος Γρηγόριος στις πραγματείες που υπερασπίζεται τον ησυχασμό κάνει λόγο για τη θεωρία του Ακτίστου Φωτός, δωρεά που δίνεται σε λίγους ανά γενεά· σε αυτούς που «μισούντες έτι και την εαυτών ψυχήν», παρέδωσαν τον εαυτό τους σε ανήλεη και απαράκλητη μετάνοια και ταπεινώθηκαν, ωσότου «εκολλήθη τω εδάφει η ψυχή αυτών». Έγιναν έτσι καθαροί σαν τον ήλιο, εύθετοι να τους διαπεράσει το Φως του Θεού, η άκτιστη αστραπή της Θεότητας.

Το Φως αυτό είναι ο Ίδιος ο Θεός με τη μορφή της ενέργειας Του και η επίλαμψη Του, σύμφωνα με τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, θεραπεύει κάθε τραύμα της ψυχής και μεταβάλλει τον ψυχικό σε πνευματικό άνθρωπο , που «ανακρίνει μεν τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται»[20]. Αυτή η λάμψη, σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων, απέρριψε με τα πενιχρά ανθρώπινα λόγια, είναι πλήρωμα ζωής. Ονομάζεται Φως, όχι διότι μοιάζει με το φως του φυσικού ηλίου, αλλά επειδή φέρει κάποια αναλογία προς αυτό και σε όποιον λάμψει επαξίως, τον ζωοποιεί.Όσο ο νους είναι χωρισμένος από την καρδιά, ο άνθρωπος νοσεί. Όταν όμως ο πιστός βρει τη βαθειά καρδιά του, θεραπεύεται και «αποστέλλεται εν αφέσει»[21], ακόμη και όταν συνεχίζει να ζει και να κινείται μέσα στον αλλοπρόσαλλο αυτόν κόσμο. Η τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου συνίσταται στο ότι ζει έξω από την καρδιά του, πολλές φορές ακόμη και όταν είναι ενεργό μέλος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου για την ένωση του νου και της καρδιάς είναι ιδιαιτέρως επίκαιρη στην εποχή μας. Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει ως άξονα, γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται, την άνεση και την αποφυγή κάθε είδους στενώσεως. Αυτός είναι ίσως ο λόγος, που η γενεά αυτή δυσκολεύεται να προκόψει πνευματικά. Ο λόγος για το «χαροποιό πένθος» της είναι ακατανόητο, καθώς αποστρέφεται κάθε πόνο και ειδικά τον ζωηφόρο πόνο της μετανοίας.

Όσο οι άνθρωποι γίνονται «απηλγηκότες »[22], αποτινάζουν δηλαδή από πάνω τους τον πόνο, τόσο σκοτίζεται όλο και περισσότερο ο νους τους και αδυνατούν να αναβλέψουν πνευματικά. Ως επί το πλείστον, ο πολυπράγμων άνθρωπος στις ημέρες μας δεν ασχολείται με την καρδιά του. Γίνεται θύμα του άγχους και της προσπάθειας να πραγματοποιήσει τις ποικίλες μεριμνές του. Ο χρόνος, αντί για «καιρός χρηστότητας» και μακροθυμίας του Κυρίου, έχει μετατραπεί σε εχθρό του, που τον καταδιώκει. Ο σύγχρονος άνθρωπος αγνοεί την ύπαρξη της πνευματικής καρδιάς, και ως εκ τούτου δεν δοκιμάζει καν να εύρει τον θαυμαστό τόπο της, ώστε να εισέλθει εκεί και να γίνει απρόσβλητος στους πειρασμούς.



[20]Βλ. Α’ Κορ. 2,15[21]Βλ. Λουκ. 4,18.[22]Βλ. Ἐφ. 4,19.[23]Βλ. Ἐφ. 4,8-10.[24]Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σ. 55.[25]Πράξ. 26,23.[26]Βλ. Γεν. 1,2.[27]Βλ. Ψαλμ. 83,6.[28]Βλ. Ψαλμ. 103,23.[29]Β’ Κορ. 7,1.[30]Φίλιπ. 4,8.



Ἀρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶντες, Β4 Ἡ ἔνταση τῆς καρδιακῆς ἡσυχίας, σ. 189 κ.εξ.


Εἰσόδια.Ἡ προφητικὴ ζωὴ τῆς Παναγίας – τύπος τῆς μοναχικῆς βιοτῆς.π. Ζαχαρίας Ζάχαρου.


Εἰσόδια
Ἡ προφητικὴ ζωὴ τῆς Παναγίας – τύπος τῆς μοναχικῆς βιοτῆς
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου

Ἀ πὸ τὴν πιὸ τρυφερή Της ἡλικία ἡ Παναγία ἀφιερώθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς Της στὸν ναό. Ἡ θεόπαις Μαριὰμ εἶχε ἀσυνήθιστη ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ τῶν Πατέρων Της, ἀγάπη ποὺ ἐκφραζόταν μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν . Στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἔγινε ὄχι μόνον ἡ πρώτη τῶν μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πρώτη τῶν Ἡσυχαστῶν. Ζοῦσε ἐπικαλούμενη τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μελετώντας τὸν λόγο Του, καὶ οἰκειοποιούμενη τὸν λόγο Του στὴν προσωπική Της προσευχή.
Προσκαρτερώντας στὴν προσευχὴ βρῆκε τὸν θαυμαστὸ τόπο τῆς βαθειᾶς καρδιᾶς, ὅπου γνώρισε καὶ ἑνώθηκε μὲ τὸν Θεὸ τῶν Πατέρων Της καὶ μέσῳ Αὐτοῦ ἀντιλήφθηκε τὴν ὁμοουσιότητά Της μὲ ὅλο τὸ γένος. Στὴν ἕνωσή Της μὲ τὸν Θεὸ μὲ φυσικὸ τρόπο Τῆς μεταδόθηκε θεία κατάσταση καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀπέβη ὁ μοναδικὸς νόμος τῆς ὑπάρξεώς Της. Ἕνα ὅμως εἶναι τὸ θεῖο θέλημα ποὺ βασιλεύει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ στὴ γῆ τῆς καρδιᾶς ἐκείνων ποὺ ἔχουν μετατρέψει τὴν ὕπαρξή τους σὲ οὐρανό: «Ἵνα πάντες σωθῶσι». Μὲ αὐτὸ τὸ θέλημα εἰσῆλθε ὁ Πρωτότοκος στὴν οἰκουμένη, μὲ αὐτὸ τὸ θέλημα ἔζησε, προσευχήθηκε, δίδαξε, ἔπαθε, πέθανε, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε. Αὐτὸ τὸ θέλημα διακόνησε καὶ διακονεῖ μὲ τὴ μεσιτεία Της ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.

Θά έρθουν καιροί....


Θα έρθουν καιροί που δεν θα ρωτούν πλέον τον άνθρωπο αν έχει πίστη, αλλά αν είναι έτοιμος να υποφέρει γι’ αυτήν. Δεν είναι πάντα ο φανερός διωγμός ο πιο δύσκολος, αλλά εκείνος που εισχωρεί στην ψυχή απαρατήρητος — όταν ο άνθρωπος αρχίζει να ντρέπεται για τον Σταυρό, για την προσευχή και για το όνομα του Χριστού.

Θα γίνεται πολύς λόγος για την ελευθερία, κι όμως όλο και λιγότεροι άνθρωποι θα έχουν την ελευθερία να λένε την αλήθεια. Τα σπίτια θα γεμίσουν με αποκτήματα, ενώ οι καρδιές θα έχουν φτωχύνει από τον Θεό. Τα παιδιά θα γνωρίσουν τον κόσμο προτού μάθουν να κάνουν το σημείο του Τιμίου Σταυρού.

Μη φοβάστε όμως! Όσο υπάρχει έστω και μία μητέρα που προσεύχεται, ένας γέροντας που κλαίει για τις αμαρτίες του κι ένας χριστιανός που δεν πουλάει τη συνείδησή του, το φως του Χριστού δεν πρόκειται να σβήσει.

Μην αφήνετε τον κόσμο να γίνει το μέτρο σας — αφήστε να γίνει το Ευαγγέλιο!

«ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ· Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ».



Το γεγονός ότι ο Κύριος προνοεί για εμάς —φροντίζοντας για όλες τις ανάγκες μας, τόσο τις πνευματικές όσο και τις υλικές (διότι, όπως δίδασκε ο Άγιος Ιωάννης Σαν Φρανσίσκο/Σανγκάης, ο άνθρωπος είναι ον τόσο υλικό όσο και πνευματικό —χρειάζεται να τρώει, να πληρώνει λογαριασμούς κ.λπ.)— επιβεβαιώνεται περαιτέρω από αυτό το θαύμα, το οποίο συνέβη μέσω των προσευχών του Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε. Εκείνος είχε πει στις μοναχές: «ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ· Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ».

«Το 1952, συνέβη ένα μεγάλο θαύμα στον φούρνο της Μονής στο Τσέλιε. Στη Μονή υπήρχαν 40 μοναχές και η Μοναχή Νίνα ήταν υπεύθυνη για την κουζίνα. Αφού ζύμωσε το ζυμάρι για το δείπνο, είχε απομείνει μόνο μία λεκάνη αλεύρι. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, το ανέφερε αυτό στις αδελφές και ο Αββάς Ιουστίνος είπε: "Προσευχηθείτε στον Θεό· ο Κύριος φροντίζει για εμάς". Το επόμενο πρωί, όταν η Μοναχή Νίνα πήγε στον φούρνο, βρήκε δύο μεγάλα δοχεία γεμάτα αλεύρι. Ο Αββάς Ιουστίνος, η Μοναχή Σάρα και όλες οι αδελφές έγιναν μάρτυρες αυτού του θαύματος και μαζί ευχαρίστησαν τον Κύριο!» Ας προσευχόμαστε στον Θεό· ας καταβάλλουμε προσπάθεια.
Ας ζούμε μια φυσιολογική ζωή, νιώθοντας περηφάνια που είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Ας διαβάζουμε τους βίους των αγίων. Όταν κάποιος διαβάζει τους βίους των αγίων, βλέπει, αφενός, πώς οφείλει να ζει και, αφετέρου, συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος αποτυγχάνει να ζήσει με αυτόν τον τρόπο —κάτι που οδηγεί στην απόκτηση της ταπεινοφροσύνης.
Ας αγωνιζόμαστε για την κάλυψη των αναγκών μας, διότι για ό,τι επιθυμεί και ζητά κανείς στην προσευχή του, οφείλει να καταβάλει και την ανάλογη προσπάθεια για να το επιτύχει. Αυτό συχνά δεν είναι εύκολο· ενίοτε, λόγω δυσκολιών και συνθηκών, μετατρέπεται σε ένα είδος μαρτυρίου. Το ζητούμενο είναι αυτό το μαρτύριο να είναι εκούσιο —δηλαδή ο άνθρωπος, ενώ ευχαριστεί τον Θεό, να συνεχίζει να προχωρά μπροστά. Ένα παράδειγμα επ’ αυτού είναι ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, ο οποίος προσευχόταν: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που τα προβλήματα και τα βάσανά μου είναι υποφερτά και ανεκτά, και που όλα μπορούν να επιλυθούν». Και έτσι, με τη χάρη του Θεού, ο άγιος θριάμβευσε και υπέμεινε τα πάντα με τρόπο θαυμαστό.
Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος βαδίζει τη μέση οδό: προσεύχεται στον Θεό, ενώ ταυτόχρονα εργάζεται για τη βελτίωση της ζωής του.
Όποιος εμπιστεύεται τον Κύριο, έχει στέρεο θεμέλιο!
Όταν ο Άγιος Επίσκοπος Νικόλαϊ επαινέθηκε για τους τεράστιους κόπους και τις προσπάθειές του, σοβάρεψε και παρατήρησε ότι όλοι μας δεν είμαστε παρά χώμα μπροστά στον Θεό· ότι κάθε καλό που πράττει ένας άνθρωπος δεν πηγάζει από τον ίδιο, αλλά αποτελεί δώρο του Θεού — ενώ οτιδήποτε κακό πράττει ο άνθρωπος, προέρχεται αποκλειστικά από τον ίδιο. Τέτοια ήταν η βαθιά ταπείνωση του Αγίου Επισκόπου μας Νικόλαϊ.
«Όλοι εμείς —αδύναμοι, αλλά με ακλόνητη πίστη στον Χριστό— δεν πρέπει, δεν πρέπει...» ...ας μην αφήνουμε τα χέρια και το κεφάλι μας να πέφτουν· ας φέρουμε, αντιθέτως, στον νου και στην καρδιά μας τα λόγια που απηύθυνε ο Κύριος στον Άγιο Απόστολο Παύλο: «...ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β' Κορινθίους 12:9) – αυτά είναι τα λόγια του Αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κρεστιανκίν από τη Ρωσία.

Κλείνοντας, θα παραθέσω μερικές λαϊκές παροιμίες:

Ι «Όποιος θέλει, βρίσκει τρόπο· όποιος δεν θέλει, βρίσκει δικαιολογία.»

ΙΙ «Χωρίς τον Θεό, δεν μπορείς ούτε το κατώφλι να διαβείς· με τον Θεό, μπορείς να διασχίσεις ακόμα και τη θάλασσα.»

Κύριε Ιησού Χριστέ, διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, του Αγίου Αρσενίου Καππαδόκη, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Τρύφωνος, του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος, του Αγίου Ιωάννου του Σαν Φρανσίσκο (Σανγκάης), των Αγίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Γαβριήλ της Γεωργίας, της Αγίας Ξένης της Αγίας Πετροπόλους, της Αγίας Ματρώνας της Μόσχας, του Αγίου Αλυπίου, του Αγίου Ανδρέου, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Νικολάϊ της Ζίτσα, του Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε και πάντων των Αγίων — σώσε ημάς και ελέησον ημάς! Αμήν, είθε να το δώσει ο Θεός!

Ό,τι καλύτερο! Στη φωτογραφία: ο αείμνηστος Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Διονύσιος (Πάντελιτς) της Μονής Λίποβατς.

Συγγραφέας: Žarko Đorđević

Κάνουμε σχέδια.



🕯️ Συσσωρεύουμε χρήματα, μαζεύουμε αποκτήματα και κάνουμε σχέδια για τα επόμενα δέκα χρόνια — λες και έχουμε υπογράψει συμβόλαιο με την αιωνιότητα. Κι όμως, όταν συναντάμε έναν άνθρωπο που πεινάει, αρχίζουμε να υπολογίζουμε αν αξίζει να τον βοηθήσουμε. Αγαπημένοι μου φίλοι, η φιλαργυρία δεν έγκειται απλώς στο να έχει κανείς πολλά· έγκειται στο να γίνεται δούλος των πραγμάτων που κατέχει! Μπορούμε να είμαστε συνετοί διαχειριστές των πόρων μας χωρίς να είμαστε τσιγκούνηδες, και μπορούμε να αποταμιεύουμε χρήματα χωρίς να κλείνουμε την καρδιά μας. Ας δίνουμε ανάλογα με τις δυνατότητές μας, με διάκριση και χωρίς ποτέ να ταπεινώνουμε κανέναν. Δεν μας ζητείται να αφήσουμε τις δικές μας οικογένειες σε στερήσεις, αλλά να μην ξεχνάμε ποτέ τον πλησίον μας. Διότι ο πλούτος που δεν αφήνει χώρο για τη συμπόνια, καταλήγει να φτωχαίνει τις ίδιες μας τις ψυχές.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 145



Ἱστορία Νο 5 - 19 Νοεμβρίου

"Ἡ Ἀγκαλιὰ τῆς Συγχωρήσεως"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν πέμπτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφάσισε νὰ κάνει κάτι ποὺ χρόνια τὸ ἀνέβαλλε. Νὰ πάει γιὰ ἐξομολόγηση. Τὸ σκεφτόταν ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔβρισκε μιὰ δικαιολογία. «Δὲν εἶμαι ἕτοιμος», ἔλεγε. «Θὰ πάω ἀργότερα». Σήμερα ὅμως ἔνιωσε πὼς δὲν μποροῦσε ἄλλο νὰ κουβαλάει μόνος τὰ βάρη του. 
Μπῆκε στὸ ἐξομολογητήριο μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ παππούλης τὸν κοίταξε μὲ μάτια γεμᾶτα καλοσύνη. Δὲν τὸν ρώτησε τίποτα. Περίμενε. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄρχισε νὰ μιλάει σιγά. Στὴν ἀρχὴ γιὰ τὰ μικρά. Γιὰ τὴν γκρίνια, γιὰ τὴν ὀργή, γιὰ τὴν ἀμέλεια. Μετὰ γιὰ τὰ πιὸ βαριά. Γιὰ τὰ χρόνια ποὺ εἶχε ἀφήσει τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του. Τὰ δάκρυα ἦρθαν μόνα τους. 
Ὁ παππούλης δὲν τὸν μάλωσε. Τοῦ ἔβαλε τὸ χέρι στὸν ὦμο. «Παιδί μου», τοῦ εἶπε, «ὁ Χριστὸς δὲν σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ κρίνει. Σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ ἀγκαλιάσει». Καὶ τοῦ διάβασε τὴν εὐχὴ τῆς συγχωρήσεως. Ἐκείνη τὴ στιγμή, ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε σὰν νὰ τοῦ ἔφυγε ἀπὸ τοὺς ὤμους μιὰ πέτρα ποὺ κουβαλοῦσε χρόνια. 
Βγαίνοντας ἔξω, ὁ οὐρανὸς ἦταν καθαρός. Περπάτησε πρὸς τὸ σπίτι ἐλαφρύς, σὰν παιδί. Δὲν εἶχε γίνει ἅγιος. Εἶχε γίνει ἐλεύθερος. Καὶ ἤξερε πὼς ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι ντροπή, ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τοῦ δρόμου. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι δικαστήριο, ἀλλὰ νοσοκομεῖο τῆς ψυχῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει τὴν καρδιά του μὲ ταπείνωση, ὁ Χριστὸς δὲν τὸν καταδικάζει, τὸν ἀγκαλιάζει καὶ τὸν κάνει ἐλεύθερο.



Πόσα θα δίναμε για να ζήσουμε έστω μία ακόμη μέρα δίπλα σε εκείνους που έχουμε οδηγήσει στην τελευταία τους κατοικία!




Πόσα θα δίναμε για να ζήσουμε έστω μία ακόμη μέρα δίπλα σε εκείνους που έχουμε οδηγήσει στην τελευταία τους κατοικία! Όχι για να ζητήσουμε κάτι, ούτε για να αλλάξουμε το παρελθόν — αλλά απλώς για να βρεθούμε ξανά μαζί, να αντικρίσουμε τα πρόσωπά τους και να ακούσουμε πάλι λόγια που κάποτε ακούγαμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε πόσο πολύτιμα ήταν πραγματικά. Ίσως να βρίσκαμε το θάρρος να μοιραστούμε όσα κρατούσαμε κρυμμένα στην ψυχή μας. Ίσως να ζητούσαμε συγχώρεση για κάποιο παλιό παράπονο ή να εκφράζαμε την ευγνωμοσύνη μας για μια καλοσύνη, την αξία της οποίας καταλάβαμε πολύ αργά. Ωστόσο, η ζωή δεν μας επιτρέπει πλέον μια τέτοια συνάντηση εδώ στη γη. Εκείνο που απομένει, όμως, είναι οι προσευχές μας, οι πράξεις μνήμης και η χριστιανική ελπίδα στην Ανάσταση. Αγαπημένοι μου, όταν επισκέπτεστε τον τάφο ενός αγαπημένου προσώπου, μην εστιάζετε μόνο στην ημέρα που το χάσατε. Θυμηθείτε, επίσης, όλη την καλοσύνη που ο Θεός σάς επέτρεψε να ζήσετε μαζί. Κι αν σας βαραίνει η τύψη ότι δεν κάνατε αρκετά, μετατρέψτε αυτό το συναίσθημα σε μεγαλύτερη αγάπη για εκείνους που βρίσκονται ακόμη στο πλευρό σας. Σε όσους έφυγαν, οφείλουμε τις προσευχές μας· σε όσους παραμένουν, οφείλουμε μια αγάπη που δεν πρέπει πλέον να αναβάλλεται. Είθε ο Θεός να συγχωρήσει και να αναπαύσει όλους τους αγαπημένους μας!

Μη μεγαλώνετε τα παιδιά σας με την προσδοκία ότι, μια μέρα, θα πρέπει να πληρώσουν για τα γηρατειά σας!


Μη μεγαλώνετε τα παιδιά σας με την προσδοκία ότι, μια μέρα, θα πρέπει να πληρώσουν για τα γηρατειά σας! Ένα παιδί δεν είναι δάνειο — κάτι που προσφέρετε σήμερα, μόνο και μόνο για να εισπράξετε το αντίτιμο τριάντα χρόνια αργότερα. Φέρατε ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο για να το αγαπήσετε, να το φροντίσετε και να το βοηθήσετε να εξελιχθεί σε άνθρωπο — όχι για να έχετε κάποιον να θεωρήσετε υπεύθυνο, όταν οι δικές σας δυνάμεις αρχίσουν να φθίνουν. Μερικές φορές, ακούω γονείς να λένε ότι θυσίασαν τα νιάτα τους για τα παιδιά τους και ότι, ως αντάλλαγμα, τα παιδιά τους είναι πλέον υποχρεωμένα να ικανοποιούν κάθε τους επιθυμία. Όμως, ακούστε καλά: η αληθινή αγάπη δεν κρατά λογαριασμό για τα καρβέλια ψωμιού που μπήκαν στο τραπέζι, ούτε για τις άυπνες νύχτες που αφιερώθηκαν στη φροντίδα των άλλων. Φυσικά, τα παιδιά έχουν ηθικό καθήκον να τιμούν τους γονείς τους — να διασφαλίζουν ότι δεν θα μείνουν μόνα τους να υποφέρουν και να παραμένουν στο πλευρό τους όσο καλύτερα μπορούν. Ωστόσο, υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στη φροντίδα που πηγάζει από την αγάπη και στην υπακοή που επιβάλλεται μέσω των ενοχών. Μην τα αναγκάζετε να επιλέξουν ανάμεσα στην οικογένεια που έχουν δημιουργήσει και στη δική σας ψυχική ηρεμία. Μην τα κατηγορείτε επειδή μεγάλωσαν και ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Διότι τα πιο όμορφα γηρατειά δεν είναι εκείνα όπου τα παιδιά μένουν δίπλα σας από υποχρέωση, αλλά εκείνα όπου επιστρέφουν σε εσάς με χαρά — επειδή, κοντά σας, βίωσαν την αγάπη, όχι το βαρύ φορτίο ενός χρέους.



Μια ραφιέρα καταρρέει πάνω σε μια ερημίτισσα. Κι εκείνος που έρχεται να διαμαρτυρηθεί… είναι ο διάβολος.


Μια ραφιέρα καταρρέει πάνω σε μια ερημίτισσα. Κι εκείνος που έρχεται να διαμαρτυρηθεί… είναι ο διάβολος.

Όρη Γιουμαλάου. Νύχτα. Η Αγία Ελισάβετ αναπαύεται στο ασκητήριό της. Πάνω από το κρεβάτι της κρέμεται μια ραφιέρα.

Ξαφνικά, το ράφι υποχωρεί. Τα βιβλία πέφτουν πάνω της.

Δεν βγάζει κραυγή. Δεν ψάχνει να βρει ποιον να κατηγορήσει. Δεν ρίχνει βλέμμα μομφής προς τον ουρανό. Λέει απλώς, απαλά:
«Εγώ, η ανάξια, φταίω — γιατί δεν ήξερα πώς να το στερεώσω σωστά».

Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται μπροστά της ο αντίδικος. Όχι θριαμβευτής, αλλά μπερδεμένος — σχεδόν προσβεβλημένος:
«Δεν θα μπορούσες να ρίξεις το φταίξιμο σε μένα; ​​Ήταν ανάγκη να κατηγορήσεις τον εαυτό σου;»

Ο διάβολος μπορεί να ρίχνει ραφιέρες, αλλά δεν μπορεί να μείνει μέσα σε μια καρδιά που ταπεινώνεται.

Κι αυτή δεν είναι μια απλή ιστορία από το *Παλαιτερόν* (τα ρητά των Πατέρων της Ερήμου). Η Αγία Ελισάβετ από τη Μονή Πασάρεα (Pasărea) αναχώρησε προς τον Κύριο το 2014. Δίδασκε τις μοναχές: «Ποτέ μην ρίχνετε το φταίξιμο αλλού — ούτε στους ανθρώπους, ούτε στους δαίμονες».

Ας επιστρέψουμε στον Παράδεισο. Ο Θεός αναζητά τον Αδάμ, κι ο Αδάμ δείχνει την Εύα: «Η γυναίκα που Εσύ μου έδωσες...» Η Εύα, με τη σειρά της, δείχνει το φίδι. Δύο δάχτυλα τεντωμένα προς τους άλλους — και μια πύλη που κλείνει ερμητικά.

Ο Παράδεισος χάθηκε εξαιτίας ενός δαχτύλου που έδειχνε αλλού. Ξανακερδίζεται με ένα χέρι ακουμπισμένο στο στήθος του ίδιου του ανθρώπου.

Ο Αββάς Δωρόθεος έλεγε πως όλη η εσωτερική μας ταραχή πηγάζει από μία και μόνο αιτία: ότι δεν καταδικάζουμε τον εαυτό μας. Όταν ψάχνουμε να βρούμε ποιον να κατηγορήσουμε, χάνουμε την ειρήνη μας. Όταν αναλαμβάνουμε εμείς το φταίξιμο, κάνουμε χώρο για τη χάρη.

Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία. Είναι το μόνο όπλο που ο διάβολος δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί, επειδή δεν είπε ποτέ: «Συγχώρεσέ με».

Και δεν είναι μίσος για τον εαυτό μας. Όποιος λέει «εγώ φταίω», δεν ρίχνει τον εαυτό του σε κάποια άβυσσο, αλλά στην αγκαλιά του Θεού. Την επόμενη φορά που κάτι θα καταρρεύσει πάνω σου —ένα ράφι, ένα σχέδιο, μια ολόκληρη μέρα— επιστράτευσε την ταπεινοφροσύνη της Αγίας Ελισάβετ: «Εγώ φταίω».

Και δες πώς το σκοτάδι τρέπεται σε φυγή.

Φεύγουμε από το χωριό.



☦️ Φεύγουμε από το χωριό των παιδικών μας χρόνων, βρισκόμαστε σε μεγάλες πόλεις ή σε ξένους τόπους και, κάποια στιγμή, αρχίζουμε να ντρεπόμαστε για τον τόπο όπου γεννηθήκαμε. Ξεχνάμε τα σοκάκια του χωριού, την εκκλησία, τους τάφους των παππούδων μας, καθώς και τα χέρια των γονιών μας που μόχθησαν πάνω στη γη. Αγαπητοί μου φίλοι, δεν είναι ντροπή να προοδεύει κανείς στη ζωή του, είναι όμως πραγματικά λυπηρό να περιφρονεί τις ρίζες του! Το πατρογονικό χώμα δεν είναι απλώς χώμα· ενσαρκώνει τη μνήμη, τη θυσία, την πίστη και τον σκληρό μόχθο των περασμένων γενεών. Ας διαφυλάξουμε τα καλά στοιχεία που λάβαμε και ας μεταδώσουμε στα παιδιά μας τον σεβασμό για εκείνους που προηγήθηκαν — χωρίς, ωστόσο, να υποτιμούμε ποτέ άλλους λαούς. Διότι μπορούμε να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο, χωρίς ποτέ να ξεχάσουμε ποιος μας έμαθε την πρώτη μας προσευχή.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ο Χριστός δεν είναι ιδεαλιστής στον λόγο Του.


«Ο Χριστός δεν είναι ιδεαλιστής στον λόγο Του. Ονομάζει τα πράγματα με το όνομά τους: πόρνη, πορνεία... Ποτέ δεν ωραιοποιεί, δεν απαλύνει, ούτε καταφεύγει σε ευφημισμούς. Η αλήθεια —σε όλη της την τραχύτητα και την οξύτητα. Ακριβώς όπως συμβαίνει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι ή στους πρόποδες της αγχόνης. Χωρίς πέπλα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς καλοπιάσματα. Διότι μόνο αν αντικρίσουμε τη γυμνή πραγματικότητα μπορούμε να συγκλονιστούμε συθέμελα —και, με τη σειρά μας, να την αφήσουμε πίσω, μεταμορφώνοντάς την».

Nicolae Steinhardt (*Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας*)


Τό θαύμα.


Η πίστη είναι εμπιστοσύνη στον Θεό

Κάποτε, τον μήνα Ιανουάριο —μετά τα Χριστούγεννα— η Ηγουμένη Μελανία (μακαριστή πλέον) χτύπησε την πόρτα του γραφείου του Γέροντα. Το ρολόι χτυπούσε έντεκα.

«Πάτερ Διονύσιε, τελειώνει το λάδι και το αλεύρι. Έχουμε απόθεμα μόνο για δύο-τρεις μέρες. Τι να κάνουμε; Να ανάψουμε τα καντήλια μόνο μπροστά στις εικόνες του Κυρίου και της Υπεραγίας Θεοτόκου; Επίσης, έχουμε αλεύρι μόνο για τρία πρόσφορα για τη Θεία Λειτουργία. Πώς θα μοιράσουμε αντίδωρο στον κόσμο;» Ο Γέροντας διάβαζε μια επιστολή που του είχε στείλει μια γυναίκα που χρειαζόταν βοήθεια. Σήκωσε το βλέμμα του προς την Ηγουμένη, παραμένοντας εντελώς ήρεμος —σαν να τον ρωτούσε απλώς αν ήθελε ένα φλιτζάνι τσάι— και απάντησε με φωνή ήσυχη και γαλήνια:

«Άναψε όλα τα καντήλια μπροστά σε κάθε εικόνα, όπως συνηθίζουμε, και φτιάξτε τα πρόσφορα. Ο Κύριος θα φροντίσει για όλα».

Αν και κάπως ανήσυχη —καθώς κάτι τέτοιο δεν τους είχε ξανασυμβεί— η Ηγουμένη μετέφερε τις οδηγίες του Γέροντα στις υπόλοιπες μοναχές.

Το επόμενο πρωί, ο Γέροντας σηκώθηκε νωρίς, ξεκίνησε τις καθιερωμένες πρωινές προσευχές του, τέλεσε την Προσκομιδή, λειτούργησε, βάφτισε παιδιά και τέλεσε έναν γάμο· κάπως έτσι έφτασε η μέρα στο τέλος της.

Την επόμενη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, έφτασε στο μοναστήρι ένας άνδρας από τη Νις μαζί με την οικογένειά του και ζήτησε από τις μοναχές να τον βοηθήσουν να ξεφορτώσει κάποια πράγματα από το αυτοκίνητό του. Κι όμως —έφερε τρία κιβώτια λάδι! «Αχ!» αναστέναξε η Ηγουμένη, γεμάτη χαρά. Άνοιξε την αποθήκη και μετέφεραν το λάδι μέσα. Έτσι πέρασε κι εκείνη η μέρα.

Την επόμενη μέρα, μετά το μεσημεριανό γεύμα στο μοναστήρι, έφτασε ένας μεσήλικας άνδρας με γκρίζα μαλλιά, ζητώντας τον Γέροντα Διονύσιο.
«Πάτερ, σας έφερα δέκα τσουβάλια αλεύρι — πού να τα βάλω;» Ο Γέροντας του έδωσε την ευλογία του και κάλεσε μερικούς άλλους να βοηθήσουν στο ξεφόρτωμα του αλευριού. Αργότερα, μετά την ακολουθία του Εσπερινού —ενώ βρίσκονταν όλοι γύρω από το τραπέζι, λίγο πριν από το δείπνο και τις προσευχές— ο Γέροντας παρατήρησε:
«Βλέπετε; Όλοι σας ανησυχούσατε τόσο πολύ, κι όμως ο Κύριος φρόντισε για όλα». Αν δεν ήμουν κι εγώ εκεί, ίσως να νόμιζα πως επρόκειτο για παραμύθι. Δόξα τω Κυρίω, και στις προσευχές του Γέροντα. Αμήν.

Στη φωτογραφία: ο μακαριστός Σχημα-αρχιμανδρίτης Διονύσιος Παντέλιτς, από τη Μονή Λίποβατς, στο Κοιμητήριο Σμολένσκ, κοντά στο παρεκκλήσι της Αγίας Ξένης της Αγίας Πετρούπολης.


«Η μεγαλύτερη πλάνη είναι η αναβολή της προσευχής».


«Ας επιδιώκουμε την απλότητα και ας αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε την προσευχή, ώστε να μπορούμε να σταθούμε όρθιοι σε καιρούς δοκιμασίας», προέτρεπε η μοναχή Νεκταρία Λάζαρ, αδελφή της Μονής Πασάρεα (Pasărea). Γεννημένη σε μια οικογένεια με δέκα παιδιά και λαμβάνοντας το όνομα Ροντίκα κατά το βάπτισμά της, η μοναχή Ελισάβετ έδειξε μια ξεχωριστή κλίση προς την πνευματική ζωή από πολύ μικρή ηλικία. Κάθε φορά που ερχόταν η σειρά της να αρμέξει τις αγελάδες —σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το σπίτι— έπαιρνε μαζί της το *Ωρολόγιον* για να προσευχηθεί. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, άκουσε μια μυστηριώδη φωνή να την προτρέπει να πάει σε μοναστήρι. Αργότερα, ζήτησε να στηθεί εκεί ένας *σταυρός προσκυνήματος* (παραδοσιακός ορθόδοξος σταυρός δίπλα στον δρόμο) — μια επιθυμία που ικανοποιήθηκε. Ακόμη και κατά τα σχολικά της χρόνια, ήταν ταπεινή, ήσυχη και συγκρατημένη, διαθέτοντας ωστόσο μια μοναδική πραότητα και λεπτότητα, ενώ ήταν πάντα προσεκτική στις ανάγκες των γύρω της.

Στον Κήπο της Γεσθημανής, η μοναχή Ελισάβετ διηγήθηκε σε μια αδελφή μια πνευματική εμπειρία που είχε κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, κατά την οποία η ψυχή της μεταφέρθηκε, όπως αναφέρεται, στον Παράδεισο και την Κόλαση. Με οδηγό τον Άγιο Ιωάννη τον Ιάκωβο, έφτασε στις πύλες μιας πόλης, όπου μια φωνή της αποκάλυψε ότι δεν ήταν ακόμη έτοιμη και έπρεπε να επιστρέψει. Όταν ξύπνησε, η ασθένεια είχε εξαφανιστεί. Αργότερα, κατόπιν μιας μυστηριώδους παρότρυνσης που έλαβε από τον Άγιο Ιωάννη τον Ιάκωβο, αποσύρθηκε στα βουνά, επιλέγοντας μια ζωή ησυχίας, ασκητικού αγώνα και εγγύτητας προς τον Θεό. Από τη μαρτυρία της ζωής της παραμένει μια πνευματική αλήθεια μεγάλης σημασίας: «Η μεγαλύτερη πλάνη είναι η αναβολή της προσευχής».


Ας έχουμε την ευχή Του!!!



Αδελφοί μου σαν σήμερα 19 Νοεμβρίου πριν από 7 χρόνια έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών ένας άγιος Γέροντας, το πνευματικό παιδί του Αγίου Παΐσιου, ο Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου, πνευματικός της Ι. Μ. Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής!!!
Με αγαπούσε πολύ και ήταν μεγάλος ευεργέτης της Ιεραποστολής μας, αφού ήταν ο δωρητής ενός από τα τρία ορφανοτροφεία μας στην Τανζανία, αυτό του Αγίου Γρηγορίου!!! 
Επίσης ήταν αυτός που ευλόγησε την δημιουργία του Ιεραποστολικού μας Κέντρου 17 χρόνια πριν!!! 
Ας έχουμε την ευχή Του!!!
(κοινοποίησέ το)
Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως Δημήτριος - Τανζανία 2026

Νέα έκδοση.

Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.



Διαβάζουμε: «Ἄξιο ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι ὃτι ἡ Γένεσι μᾶς δίνει τὴν ἀκριβῆ ἡμερομηνία, κατά τὴν ὁποία ἡ Κιβωτός στάθηκε γιὰ πρὠτη φορά ἐπί στερεοῦ ἐδάφους (4, 4). Ποιός θά τολμοῦσε νἀ καθορίση  ἀκριβῶς μία τέτοια ἡμερομηνία, ἄν δέν εἶχε ρητή διαταγή πρός αὐτό; 

Πουθενά στη Γραφή δεν βρίσκουμε κάποια νύξι ὅτι αὐτή ἡ ἡμερομηνία ἔχει κάποια ίδιατερη σημασία· ἄν, ὅμως, ἐρευνήσουμε προσεκτικότερα, θὰ βρεθοῦμε πρό τοῦ καταπληκτικού γεγονότος ὅτι ἡ 17η μέρα, κατά τήν ὁποία ή Κιβωτός στάθηκε ἐπί στερεοῦ ἐδάφους εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. 


Ἄν δέ λάβουμε υπόψιν τήν Α' Πέτρου (3, 18- 22), θά δοῦμε ὅτι ἡ Ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως αὐτή συμβολίζεται διά τοῦ βαπτίσματος (Ρμ 6, 4), καί ἡ κλῆσι στή νέα ἐν Αὐτῷ ζωή, προφητεύεται διά τῆς προσαράξεως τῆς Κιβωτοῦ ἐπί μιᾶς "νέας" ἄς τό ποῦμε ἔτσι γῆς καί τῶν ἐντελῶς νέων συνθηκῶν τῆς ζωῆς τοῦ Νῶε καί τῆς οἰκογενείας του.


Τό Ἰουδαϊκό ἔτος ἄρχιζε ἀρχικά μέ τό μῆνα Τισρί, ὁ δέ ἕβδομος μήνας ὀνομαζόταν Αβίβ. Μετά τήν ἔξοδο, ὅμως, τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τήν Αἴγυπτο, ἡ ὁποία συντελέσθηκε κατά τό μῆνα Ἀβίβ, ὁ μήνας αὐτός ἀπό ἕβδομος ἔγινε πρῶτος, εἰς ἀνάμνησι τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπ' τό ζυγό τῶν Φαραώ (Εξ 12, 1, 2. 23, 15). 


Τή 14η μέρα τοῦ μηνός αὐτοῦ ἐσφάζετο κατ᾽ ἔτος ὁ Πασχάλιος Ἀμνός (ὁ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ) (Έξ 12, 6), γνωρίζουμε δέ ἀπό τήν Κ. Διαθήκη ὅτι κατ' αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἡμέρα σταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ Ἰουδαϊκή μέρα ἄρχιζε καί τελείωνε πάντοτε στις 6 μ.μ. καί οἱ Γραφές μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ὁ Χριστός καί οἱ μαθητές του κάθησαν στον Πασχαλινό Δεῖπνο ἀμέσως ὅταν ἔφθασε αὐτή ἡ ὥρα (Μθ 26, 20. Μρ14, 16, 17. Λκ 22, 14), δηλαδή, ἀμέσως μετά την ἕκτη ἀπογευματινή τῆς προηγουμένης τοῦ Πάσχα (δηλαδή, τῆς 14ης). 

Μαθαίνουμε δέ ἀπ' τό 18ο κεφάλαιο τοῦ Ἰωάννου ὅτι οἱ ἀρχιερεῖς δέν εἰσῆλθαν στο πραιτώριο τοῦ Πιλάτου "γιά νά μή μιανθοῦν, ἀλλά γιὰ νὰ φᾶνε τό Πάσχα", ἀπ' τό ὁποῖο συνάγουμε ὅτι ἡ δίκη τοῦ Ἰησοῦ ἔλαβε χώρα νωρίς τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ἡ δέ σταύρωσι κατά τό διάστημα τῆς ἴδιας μέρας, δηλαδή, τῆς 14ης τοῦ μηνός Ἀβίβ, ἡ Ἀνάστασι δέ μετά ἀπό τρεῖς μέρες, δηλαδή, τή 17η τοῦ ἴδιου μῆνα, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἡμέρα, κατά τήν ὁποία ὁ Νῶε καί ἡ οἰκογένειά του ἀφῆσαν τά νερά, πού συμβολίζουν τό θάνατο, καί πάτησαν ἐπί στερεοῦ ἐδάφους, γιά νά ἀρχίσουν νέα ζωή πάνω σέ νέα γῆ. Καί ἔγινε ὁ Νῶε κατά τήν ἡμέρα αυτή, ὑπό φυσική ἔννοια ὅπως ὁ Χριστός κατά τήν ἀνάστασί Του ὑπό πνευματική— ὁ Ἀρχηγός μιᾶς Νέας Κτίσεως.
Εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον καί στόν πλέον ὑπερβολικό ἀπ᾿ τούς "κριτικούς" νά ἀρνηθῆ ὅτι ἡ Γένεσι καί ἡ Ἔξοδος γράφθηκαν τουλάχιστον κατά μερικά ἑκατοντάδες χρόνια πρίν ἀπ' τό θάνατο καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί κανείς, βεβαίως, δέν μπορεῖ νά ὑποχρεώση τούς φίλους μας "κριτικούς” νά παραδεχθοῦν ὅτι ὁ Χριστός πέθανε καί ἀνέστη κατά τις συγκεκριμένες αυτές μέρες, διότι ἔτσι θά ἀναγκάζονταν νά ἀναγνωρίσουν τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τή θεία προέλευσι τῶν βιβλίων τοῦ Μωυσῆ.

 Πῶς, ὅμως, νά ἐξηγήσουμε ἐμεῖς αὐτή τή θαυμαστή προεικόνισι τοῦ προσώπου Του στα βιβλία του Μωυσή,αν όχι διά τής αποδοχής τής θεοπνευστίας των τελευταίων αυτών;"

Βιβλιογραφία..  Αρχιμανδρίτη Ιωάννης Κωστώφ. 
ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΕΡ ΟΎ ΤΟ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ.
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.

Ο αστροναύτης μας λέει:



Ὁ ἀστροναύτης James Irwin «ἀναφερόμενος στο σεληνιακή του εμπειρία, κάνει ἕνα συγκινητικό σχόλιο: “τό ὅτι ὁ Θεός περπάτησε στή γῆ, εἶναι σημαντικότερο ἀπ' τό ὅτι ὁ ἄνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι"»  

Διαβάζουμε:



Διαβάζουμε: «Τό καρύδι ὑποδηλώνει τό Χριστό ἡ γλυκειά ψίχα εἶναι ἡ θεϊκή Του Φύσι, τό πράσινο καί πολτοειδές ἐξωτερικό του φλούδι εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύσι Του, τό ξύλινο τσόφλι μεταξύ τους εἶναι ὁ σταυρός. Κι ἔτσι τά πάντα ἀνυψώνουν τή σκέψι πρός τό αἰώνιο (Johan Huizinga, Ἡ Παρακμή του Μεσαίωνα, 1928)» 

Στιχουργεί ο Ελ. Μάινας:



" Ο Δάσκαλος μου είναι αυτοδίδακτος,
δεν έχει καμμίας σχολής περγαμηνες,
αλλά νά υπογράφει ξέρει με Σταυρό".


God gave mankind an intellect.....


God gave mankind an intellect and He expects us to use our brain to learn, grow, and gain wisdom to better serve the world. However, if we simply worship man's intellect, and focus on being smarter and more educated than others, you will always end up feeling stupid; and not only that, but a fraud, always on the verge of being found out that you are not as smart as you think.

Fr. John

Αριστερά ο γέροντας Ισαάκ ο Λιβανέζος στην μέση ο ηγούμενος της Μονής Γρηγορίου γέροντας Γεώργιος Καψάνης και δεξιά ο πατήρ Γρηγόριος Παπασωτηρίου.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 144



Ἱστορία Νο 5 - 19 Νοεμβρίου

"Ἡ Ἀγκαλιὰ τῆς Συγχωρήσεως"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν πέμπτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφάσισε νὰ κάνει κάτι ποὺ χρόνια τὸ ἀνέβαλλε. Νὰ πάει γιὰ ἐξομολόγηση. Τὸ σκεφτόταν ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔβρισκε μιὰ δικαιολογία. «Δὲν εἶμαι ἕτοιμος», ἔλεγε. «Θὰ πάω ἀργότερα». Σήμερα ὅμως ἔνιωσε πὼς δὲν μποροῦσε ἄλλο νὰ κουβαλάει μόνος τὰ βάρη του. 
Μπῆκε στὸ ἐξομολογητήριο μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ παππούλης τὸν κοίταξε μὲ μάτια γεμᾶτα καλοσύνη. Δὲν τὸν ρώτησε τίποτα. Περίμενε. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄρχισε νὰ μιλάει σιγά. Στὴν ἀρχὴ γιὰ τὰ μικρά. Γιὰ τὴν γκρίνια, γιὰ τὴν ὀργή, γιὰ τὴν ἀμέλεια. Μετὰ γιὰ τὰ πιὸ βαριά. Γιὰ τὰ χρόνια ποὺ εἶχε ἀφήσει τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του. Τὰ δάκρυα ἦρθαν μόνα τους. 
Ὁ παππούλης δὲν τὸν μάλωσε. Τοῦ ἔβαλε τὸ χέρι στὸν ὦμο. «Παιδί μου», τοῦ εἶπε, «ὁ Χριστὸς δὲν σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ κρίνει. Σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ ἀγκαλιάσει». Καὶ τοῦ διάβασε τὴν εὐχὴ τῆς συγχωρήσεως. Ἐκείνη τὴ στιγμή, ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε σὰν νὰ τοῦ ἔφυγε ἀπὸ τοὺς ὤμους μιὰ πέτρα ποὺ κουβαλοῦσε χρόνια. 
Βγαίνοντας ἔξω, ὁ οὐρανὸς ἦταν καθαρός. Περπάτησε πρὸς τὸ σπίτι ἐλαφρύς, σὰν παιδί. Δὲν εἶχε γίνει ἅγιος. Εἶχε γίνει ἐλεύθερος. Καὶ ἤξερε πὼς ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι ντροπή, ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τοῦ δρόμου. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι δικαστήριο, ἀλλὰ νοσοκομεῖο τῆς ψυχῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει τὴν καρδιά του μὲ ταπείνωση, ὁ Χριστὸς δὲν τὸν καταδικάζει, τὸν ἀγκαλιάζει καὶ τὸν κάνει ἐλεύθερο.

Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:



Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:
«"Η καρδιά τῶν πατέρων”, ἔγραφε ὁ Möhler,
“ἦταν ὑπερπλήρης ἀπ' τόν Ἰησοῦ Χριστό· Τόν ἔβρισκαν παντοῦ, διότι δέν ἀναζητοῦσαν ἄλλον ἐκτός ἀπ᾿ Αὐτόν. Στήν ἐποχή μας, πού ἀρχίσαμε πλέον να μήν πιστεύουμε στο Χριστό καί στή λύτρωσή Του, δέν Τόν βρίσκουμε πλέον πουθενά"»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.





Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca:




• Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca: «Ὁ ἀόρατος
Σωτήρας μας ἐνδύεται ἐμᾶς καί ἐμεῖς ἐνδυόμαστε
Αὐτόν. "Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε "(Γαλ 3, 27)»(Γ, 48).
• Ακόμα: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι γιά νά εἰσέλθη κάποιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μόνο μία εἶναι ἡ θύρα: ὁ Ἰησοῦς»(Γ, 52).
• Ἐπίσης: «Ἐπειδή ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σύγχρονοι τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς σύγχρονός μας διά μέσου τῶν αἰώνων. Ἀναπνέουμε τήν πανταχοῦ παρουσία Του διά τοῦ ἁγίου Ὀνόματός Του καί
ἐκπνέουμε τόν ἀέρα πού βγαίνει ἀπ᾽ τό χάος τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἰσπνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ
Πνεύματος τοῦ Θεοῦ κι ἐκπνοή τοῦ κακοῦ πνεύματος πού ἐμφωλεύει μέσα μας» (Γ. 118).
• Τέλος: «Υπάρχει σ᾿ ἐμᾶς ἕνας θρόνος κι ἕνας σταυρός. Ὅταν ἐμεῖς στεκώμαστε στο θρόνο, ὁ Χριστός μας κάθεται στο σταυρό, καί ἀντίστροφα»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.



Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης .





Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης «Ὁ λόρδος  GRIMTHOPE μαθαίνοντας πώς ὁ WILDE βρισκόταν σέ μιά πόλι γειτονική στό κτῆμα του, τὀν κάλεσε σέ γεῦμα. Οἱ ἄλλοι καλεσμένοι τοῦ λόρδου, ὅταν ἔφθασε ὁ WILDE ἄνοιξαν τὶς ἐφημερίδες τους, καί βυθίσθηκαν στὀ διάβασμα χωρὶς νά δώσουν καμμιά προσοχἠ σ᾿ αὐτόν. 

Ὁ WILDE προσποιήθηκε ὅτι δέν κατάλαβε, πλησίασε τόν οἰκοδεσπότη καί ἄρχισε νά κουβεντιάζη µαζί του, χρησιμοποιώντας ὅλη τὴ μοναδική διαλεκτική του ἱκανότητα. Σέ λίγα λεπτά οἱ καλεσµένοι μαζεύθηκαν γύρω τους καὶ παρακολουθοῦσαν µε προσοχή καί εὐχαρίστησι τά λόγια του. Ὅταν τελείωσε τό γεῦμα, δέν ἔμενε οὔτε ἕνας πού νἁ µὴν παραξαλέση τό λόρδο GRIMTHORPE νά τόν ξανακαλέση ὅταν θά ἔκανε πάλι τραπέζι στό WILDER» Καὶ γιά τό Χριστό; «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς Οὗτος ὁ ἄνθρωπος»{Iω Ί 7 46). 

Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "



" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "
Πόσες φορὲς θὰ προτιμοῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ πεθάνει παρὰ νὰ πονᾶ! 

Ἀφήνει ὅμως ὁ Θεὸς τὸν πόνο αὐτὸν ὡς ἀληθινὸ εὐεργέτημά του λέγοντας: 

"Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ. Ἐνῷ ἐσὺ νομίζεις ὅτι συνάντησες πόνο,   κοίταξε συναντᾶς ἐμένα." 

+Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.




«Αν ήταν ποτέ να καυχηθώ για κάτι, θα το έκανα μόνο μέσα από τις πράξεις μου — όχι μέσα από τη θέση μου, τη μόρφωσή μου, τα πτυχία μου, τα ρούχα μου, το σπίτι μου ή το αυτοκίνητό μου.

 Δεν θα τίναζα ποτέ το πουκάμισό μου για να σκορπίσω το άρωμα που ίσως απορρόφησα από ανθρώπους ευφυείς ή ισχυρούς, δίπλα στους οποίους στάθηκα ή με τους οποίους συναναστράφηκα. Το ότι τους γνώρισα, δεν σημαίνει πως είμαι σαν κι αυτούς. Ξέρεις, το πατρόν για να κοπεί ένα πουκάμισο μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά… το ύφασμα είναι διαφορετικό!

Το καταλαβαίνω — είσαι έξυπνος, έχεις διακρίσεις, είσαι μορφωμένος, έχεις γνώσεις, είσαι ένας «μεγάλος» άνθρωπος — κι όμως, φέρεσαι απαίσια σε κάποιον που θεωρείς «μικρό», σε κάποιον από τον οποίο δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις…


Πες μου, λοιπόν —συγχώρεσέ με που ρωτάω— σε αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο πραγματικά «μικρός» άνθρωπος εδώ; 

Πού είναι αυτή η ευφυΐα που επιδεικνύεις — εκείνη που σε κάνει να φουσκώνεις τόσο, μέχρι που κοντεύεις να σκάσεις;
Δεν έχεις τον ίδιο Θεό με τον άλλον άνθρωπο;!
Καύχησου για το καλό που κάνεις!
Καύχησου για τη στάση σου και για τον άνθρωπο που είσαι!
Καύχησου για το χέρι που άπλωσε σε κάποιον που έπεσε, για το μπουκάλι νερό που πρόσφερες σε κάποιον που διψάει· καύχησου για τα όμορφα λόγια που φύτεψες στις καρδιές των ανθρώπων! Γι’ αυτά να καυχιέσαι!


Σε αυτή την ίδια γη από την οποία όλοι πλαστήκαμε, κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να είσαι κάποιος «σπουδαίος» ανάμεσα στους συνανθρώπους σου. Δεν πρόκειται να βγεις από τη λιμουζίνα σου ανάμεσα στα μυρμήγκια. 


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.»

Alex Andru

6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου.


Πέμπτη 6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου

Βιογραφία
Φλέγειν ἀπειλεῖς, ἀλλὰ πάλιν οὐ φλέγεις,
Ὀργῇ κεράσας μακροθυμίαν Λόγε.

Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για το γεγονός αυτό:

«Kατά τον δέκατον όγδοον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Mεγάλου, του επικαλουμένου Mακέλλη και Θρακός, ήτοι εν έτει υοε΄ [475], εν τη έκτη του Nοεμβρίου μηνός, κατά την ώραν του μεσημερίου, έγινεν όλος ο ουρανός συνεφιασμένος. Tην δε συνειθισμένην μελανάδα των νεφελών μεταβαλών εις κόκκινον χρώμα, εφαίνετο ότι μέλλει να κατακαύση όλον τον κόσμον. Tόσον γαρ πολλά εξέπληξεν όλους τους ανθρώπους, ώστε οπού και από μόνην την θεωρίαν του ουρανού ενόμιζον όλοι, ότι ανίσως πέση βροχή από τα τοιαύτα κατακόκκινα σύνεφα, βέβαια η βροχή εκείνη θέλει είναι φωτία και φλόγα, ήτις έχει να κατακαίη. Kαθώς εκατέκαιε και η εις τα Σόδομα πεσούσα πυρίνη βροχή. Διά την αμφίβολον λοιπόν ταύτην προσδοκίαν, όλοι οι Xριστιανοί εκατέφευγαν εις τας ιεράς Eκκλησίας, και παρεκάλουν τον Θεόν με δεήσεις και κλαυθμούς. Όθεν ο φιλάνθρωπος Kύριος, συγκεράσας την αγαθότητά του με την τιμωρίαν, επρόσταξε τα νέφη και έβρεχον μίαν βροχήν ασυνείθιστον και παράξενον, η οποία επροξένει φόβον εις τους αμαρτάνοντας, διότι η βροχή εκείνη αρχίσασα από την ώραν του εσπερινού, εβάσταξεν έως εις το μεσονύκτιον.

H δε καταπίπτουσα βροχή, ήτον μία σκόνις μαύρη, και έκαιε δυνατά παρομοίως με την στάκτην της αναμμένης καμίνου. Kαι τόση πολλή έπεσεν, ώστε οπού ευρέθη επάνω από την γην και από τα κεραμίδια των οίκων, περισσότερον από μίαν πιθαμήν ανδρός. Kατέφλεξε δε και κατέκαυσεν όλα τα χορτάρια της γης και βοτάνας και δένδρα. Ήτον δε και πολλά δυσκολόπλυτος, εφανέρονε δε με τούτο, τόσον την αγανάκτησιν του Θεού, όσον και την δυσκολόπλυτον αμαρτίαν. Διότι μετά ταύτα, έπεσαν μεν πολλαί και ραγδαίαι βροχαί εις διάστημα πολλών ημερών, μόλις δε και μετά βίας εδυνήθηκαν να ξεπλύνουν την σκόνιν εκείνην. Tούτο δε ήτον αίνιγμα. Eπειδή γαρ η αμαρτία ευρίσκεται εις ημάς ωσάν σκόνις πυρίνη και μαύρη, και κατατρώγει ωσάν φωτία τα της αρετής βλαστήματα, διά τούτο χρειαζόμεθα ωσάν βροχήν, πολλά δάκρυα, αναδιδόμενα κάτωθεν από αυτό το βάθος της καρδίας με στεναγμόν και πικρίαν ψυχής. Ίνα με αυτά, την μεν της κακίας φλογίζουσαν στάκτην εκπλύνωμεν, ποτίσωμεν δε την καλήν γην του νοός μας, και ποιήσωμεν αυτήν να καρποφορή αρετάς. Kαι έτζι διά τούτων γλυτώσωμεν από την τιμωρίαν της γείνης, η οποία κατακαίει τας ψυχάς ημών και τα σώματα. Eπιτύχωμεν δε της Bασιλείας των Oυρανών».

Καὶ ξαφνικά, βλέπω στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.



Πόση δύναμη ἔχει ὁ Ἄγγελος!
Βοηθάει ἀκόμη καὶ μὲ τὴν σιωπή του. 

Κάποτε βρισκόμουν σὲ ἀδιέξοδο. 
Ἀπὸ τὴν στενοχώρια αἰσθανόμουν 
νὰ μοῦ χτυποῦν τὸ κεφάλι μὲ σμίλη, 
γιὰ νὰ μοῦ σπάσουν τὸ κούτελο. 
Τὰ μάτια μου κόντευαν νὰ βγοῦν ἔξω, 
ἰδιαίτερα τὸ δεξί. 
Πόνος, πόνος ἀνυπόφορος! 
Ἔφερνα σβούρα, 
σπαρταροῦσα ἀπὸ τὸν πόνο. 
Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. 

Ἔκανα προσευχὴ καὶ 
ζητοῦσα ἀπὸ τὸν Θεὸ 
νὰ βρεθῆ ἕνας τρόπος 
νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο. 

Καὶ ξαφνικά, βλέπω 
στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.
Ἦταν ἴσα μὲ δώδεκα χρονῶν παιδάκι. 
Εἶχε ἕνα ὄμορφο στρογγυλὸ προσωπάκι
μὲ στρογγυλὰ ματάκια. 
Ἕνα προσωπάκι! Φεγγοβολοῦσε! 

Καὶ μόνο μὲ τὴν παρουσία του 
μοῦ ἔφυγε καὶ ὁ πόνος καὶ ὅλα· 
ὄχι ἀπὸ τὴν χαρά, ἀλλὰ
ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. 

Ἡ χαρὰ δὲν διώχνει τὸν πόνο, 
ἔχεις τὸν πόνο καὶ 
χαίρεσαι συγχρόνως, 
ἐνῷ ἡ θεία Χάρις!...
Μεγάλη ὑπόθεση!

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Ὁ Φύλακας Ἄγγελος (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἄγγελοι"
Τεῦχος 393, Νοέμβριος 2026

@ακόλουθοι

Πως ο Θεός δρα απαλά.




 «Οἱ περισσότεροι δέν συνειδητοποιοῦν τήν ὕπαρξι τοῦ σπλῆνα τους ἢ τὰ κύτταρα τοῦ ὑποθαλάμου τους. 

Κι, ὅμως, αὐτά τά µέρη τοῦ σώματος λειτουργοῦν µέ ἐπιμέλεια χωρίς διακοπή, ἐνισχύοντας τό ἀνοσοποιητικό σύστηµα καί ὀργανώνοντας τούς περιφερειακούς αὐτόνομους μηχανισμούς, ἀντίστοιχα. 

Τυπικά µόνον ἀντιλαμβανόμαστε τά συμπτώµατα πού ἐκδηλώνονται ὅταν καποιο µέρος τοῦ σώματος παρουσιάζει πρόβλημα.Καὶ ὁ Θεός δρα απαλά και μη γινόμενος ἀντιληπτός!