Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβουν πόνο που πολύ λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Χαμογελούν, απαντούν ευγενικά, ζουν τις μέρες τους σαν όλα να είναι καλά, αλλά πίσω από τα μάτια τους υπάρχει μια σιωπηλή, άγνωστη πάλη. Δεν ζητούν βοήθεια, δεν παραπονιούνται. Ίσως επειδή το έκαναν μια φορά και κανείς δεν τους άκουσε. Ίσως επειδή έμαθαν ότι οι άνθρωποι προτιμούν τις όμορφες ιστορίες, όχι τις σκληρές πραγματικότητες.
Κουβαλούν στις ψυχές τους λαχτάρα, απώλειες, τραύματα, αναπάντητα ερωτήματα. Σηκώνονται το πρωί όχι επειδή μπορούν, αλλά επειδή πρέπει. Γιατί η ζωή συνεχίζεται, ακόμα κι αν η καρδιά θέλει να σταματήσει για λίγο.
Ποτέ μην κρίνεις έναν άντρα από το πόσο δυνατός φαίνεται. Μερικές φορές οι πιο θερμοί άνθρωποι έχουν περάσει από τα πιο κρύα μέρη. Και ακριβώς γι' αυτό ξέρουν πώς να αγκαλιάζουν χωρίς λόγια, να αγαπούν χωρίς μέτρο, να καταλαβαίνουν χωρίς να ρωτούν.
Πατήρ Χρυσόστομος Φιλλιπεσκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου