Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Ο Όσιος Γεράσιμος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ Πωγωνάτου, γύρω στο έτος 670, όπως αναφέρει ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, ο οποίος έγραψε τον βίο του. Σύμφωνα όμως με το Ωρολόγιο, τοποθετείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450 μ.Χ.).

Από παιδί είχε διαπαιδαγωγηθεί με τον φόβο του Θεού και, αφού έγινε μοναχός, πήγε στη βαθύτερη έρημο της Θηβαΐδας. Έφτασε σε τόσο υψηλό επίπεδο αρετής και απέκτησε τέτοια οικειότητα με τον Θεό, επειδή διατήρησε καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», ώστε είχε υπό την εξουσία του ακόμη και τα άγρια θηρία. Ένα λιοντάρι τον υπηρετούσε· εκτός από τις άλλες υπηρεσίες που του προσέφερε, είχε και το καθήκον να βόσκει τον γάιδαρο που μετέφερε το νερό στον Όσιο.

Κάποτε πέρασαν από εκεί κάποιοι έμποροι και, βλέποντας τον γάιδαρο μόνο του, τον έκλεψαν, ενώ το λιοντάρι κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε τίποτε. Το βράδυ επέστρεψε στον Όσιο χωρίς τον γάιδαρο, όπως συνήθιζε. Ο υπηρέτης του Οσίου, βλέποντας το λιοντάρι μόνο, είπε στον γέροντα ότι αυτό έφαγε τον γάιδαρο. Έτσι το ταλαίπωρο λιοντάρι καταδικάστηκε να κουβαλά στους ώμους του τις στάμνες και να φέρνει νερό από το ποτάμι αντί για τον γάιδαρο, για όσο διάστημα ο γάιδαρος έμενε στα χέρια των εμπόρων.

Όταν οι ίδιοι έμποροι πέρασαν ξανά από τον ίδιο δρόμο έχοντας μαζί τους και τον γάιδαρο, το λιοντάρι τον αναγνώρισε αμέσως. Όρμησε ξαφνικά εναντίον τους με δυνατό βρυχηθμό και εκείνοι, φοβισμένοι, έφυγαν. Έπειτα άρπαξε με τα δόντια του το καπίστρι του γαϊδάρου και τον τράβηξε. Τραβώντας τον γάιδαρο, έσυρε μαζί και όλες τις καμήλες που ήταν δεμένες σε αυτόν, και έτσι τις έφερε όλες στο κελί του Οσίου Γερασίμου. Χτυπώντας με την ουρά του την πόρτα του κελιού, έδειχνε σαν να πρόσφερε στον γέροντα θήραμα.

Ο γέροντας, βλέποντας το γεγονός, χαμογέλασε λίγο και είπε στον μαθητή του ότι άδικα κατηγορήθηκε από εμάς το αθώο λιοντάρι πως έφαγε τον γάιδαρο. Τώρα πρέπει να το απαλλάξουμε από τον κόπο της υπηρεσίας και να πάει να βοσκήσει στους συνηθισμένους του τόπους. Τότε το λιοντάρι έσκυψε το κεφάλι του σαν λογικό ον και, σαν να αποχαιρετούσε τον γέροντα, έφυγε για την έρημο. Κάθε εβδομάδα ερχόταν μία φορά και προσκυνούσε τον γέροντα.

Αφού ο γέροντας πέθανε, το λιοντάρι ήρθε πάλι, σύμφωνα με τη συνήθειά του, και ζητούσε να τον προσκυνήσει. Μη βρίσκοντάς τον, φαινόταν λυπημένο και ταραγμένο. Ο μαθητής του Οσίου, με διάφορους τρόπους, το έκανε να καταλάβει ότι ο γέροντας πέθανε. Τότε εκείνο θρηνούσε με χαμηλό βρυχηθμό τον θάνατό του και έδειχνε σαν να ζητούσε τον τάφο του. Όταν ο μαθητής το οδήγησε στον τάφο, το λιοντάρι έπεσε επάνω του και, αφού βρυχήθηκε δυνατά, ξεψύχησε από τον υπερβολικό πόνο της αγάπης του για τον γέροντα. Με αυτόν τον τρόπο δοξάζει ο Θεός όσους Τον δοξάζουν και κάνει τα θηρία να υποτάσσονται σε εκείνους που διατηρούν καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».

Σημείωση: Ο Όσιος Γεράσιμος, ως απλός και άκακος, εξαπατήθηκε από τον Μονοφυσίτη Θεοδόσιο. Όπως και άλλοι αναχωρητές (Πέτρος, Μάρκος, Ιούλλων και Σιλβανός), δεχόταν τη διδασκαλία περί συνουσίωσης και σύγχυσης των δύο ασύγχυτων φύσεων και ουσιών του Χριστού, παρότι επιτελούσε θαύματα. Αργότερα, όταν πήγε στον Ευθύμιος ο Μέγας, που τότε ησύχαζε στον Ρουβά, συζήτησε μαζί του για θέματα πίστης και διαπιστώθηκε ότι είχε πλανηθεί. Διορθώθηκε από τα θεόπνευστα λόγια του Αγίου Ευθυμίου, όπως και οι παραπάνω αναχωρητές.

Αναφέρεται επίσης ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο οποίος, στον τέταρτο λόγο του προς τον Ιώβ, παραθέτει τα τολμηρά λόγια που είπε ο Ιώβ προς τον Θεό από ακακία, όπως: «Ποιος θα ορίσει κριτή ανάμεσά μας, για να μάθω πόσες είναι οι αμαρτίες μου, ώστε έτσι με έκρινε;» και «Θα μιλήσω μέσα στην πίκρα της ψυχής μου και θα πω στον Κύριο: Μη με διδάσκεις να ασεβώ. Γιατί με έκρινε έτσι;». Παρότι τα λόγια αυτά είναι φοβερά, λέει ότι προέρχονται από ακακία. Ο Θεός, γνωρίζοντας ότι δεν μιλούσε από κακία αλλά από αθωότητα —όπως μαρτυρεί λέγοντας «Ακόμη κρατιέται από την ακακία του»— δέχεται τα λόγια του Ιώβ, παρότι Τον καλεί σε κρίση.

Και προσθέτει, σαν να μιλά εκ μέρους του Θεού: Επειδή, λόγω της ακακίας σου, ξεπέρασες τα όρια της φύσης, αναγνώρισα την ακεραιότητά σου. Ακόμη κι αν κάποιος σφάλλει από ακακία, ο Θεός διορθώνει όσα γίνονται από ακακία.

Αυτά αναφέρθηκαν για να εφαρμοστούν και στον Όσιο Γεράσιμο και στους άλλους αναχωρητές, καθώς και στις δέκα χιλιάδες Οσίων, οι οποίοι από ακακία και άγνοια έπεσαν σε κάποια διδασκαλία που δεν συμφωνούσε με την κοινή πίστη της Εκκλησίας.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ