Ένα μωρό κλαίει στο σκοτάδι
Όσοι από εσάς έχετε παιδιά το γνωρίζετε. Ένα μωρό πρέπει να ταΐζεται ένα εκατομμύριο φορές. Πρέπει να φιλιέται ένα δισεκατομμύριο φορές. Να πλένεται επίσης. Πρέπει να λικνίζεται συνεχώς. Να χαϊδεύεται, να αγκαλιάζεται, να αγαπιέται. Ατελείωτα. Μέχρι να μεγαλώσει. Και η μητέρα - η καημένη - του δίνει σάρκα και οστά από τη σάρκα και τα οστά της. Και μετά γίνεται τροφή μέσω του στήθους για τη μικροσκοπική και άγια ζωή που έχει βγει από αυτήν.
Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Μας τρέφει, μας αγαπά, μας φιλάει, μας κοιτάζει να γουργουρίζουμε, μας εξαπατά τρυφερά, μας λικνίζει μέχρι να κοιμηθούμε στην αγκαλιά Του από φως.
Η μητρότητα είναι η ύψιστη εικόνα της αγάπης του Θεού.
Η ίδια η ιεροσύνη είναι ένα μωρό Θεός που έχετε στην καρδιά σας και τον φροντίζετε, και τον ανατρέφετε, και τον αγαπάτε, και τον ταΐζετε και τον λικνίζετε, και μετά τον δίνετε στον κόσμο. Για να μην πεθάνει ποτέ ξανά ο κόσμος.
Όταν ένα μωρό αποβάλλεται, δηλαδή κόβεται σε κομμάτια, η ψυχή του κλαίει στο σκοτάδι για μια αιωνιότητα.
Και κανείς δεν έρχεται να το κουνά, να το φιλήσει, να το ταΐσει. Είναι μια άπειρη μαύρη τρύπα αγάπης. Ένας πόνος χωρίς θεραπεία και πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Μια ψυχή πιο αγνή από τους ουρανούς που κλαίει. Γι' αυτό η δολοφονική μητέρα (και ο πατέρας) πρέπει να κλαίνε κρυφά σε όλη τους τη ζωή.
Ο Θεός δεν αντέχει, είναι άπειρη Αγάπη, να βλέπει μωρά να κλαίνε ατελείωτα. Χωρίς θεραπεία. Φύτεψε μια ψυχή, και μάτια, και στόμα, και μυαλό, και λαχτάρα, και ελευθερία σε καθένα από αυτά. Είναι κατ' εικόνα Του και νιώθει όλο τον πόνο τους απεριόριστα.
Και όλη Του η αγάπη σπάει σε κομμάτια όταν τα νιώθει να κλαίνε, και μόνο αυτός ο άπειρος θυμός μένει να τα βλέπει να κλαίνε χωρίς όρια.
Και δεν μπορεί πλέον να αντέξει την ατελείωτη χορωδία του πόνου και τις κραυγές πόνου των μωρών που σκοτώθηκαν. Και τότε έρχεται και τα παίρνει στην αγκαλιά του. Καλεί το πιο αγνό ον που Τον γέννησε, Τον θήλασε, Τον παρηγόρησε. Τη Μητέρα Του. Και αυτή τα καταπραΰνει υπέροχα και τα κουνά και τα θρέφει σαν Θεός.
Γι' αυτό πρέπει να κλαίμε που έχουμε αποβάλει τον Θεό μέσω της αμαρτίας. Γι' αυτό πρέπει να ξεπλένουμε τις αμαρτίες μας με δάκρυα στην Εξομολόγηση. Γιατί διαφορετικά, δεν έχουμε καμία πιθανότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου