Η προσευχή αλλάζει τον κόσμο
Πριν από μερικά χρόνια, οδηγούσα νύχτα μέσα από την κομητεία Βραΐλα. Βιαζόμουν. Ήταν μετά τις δύο το πρωί και ήθελα να γυρίσω σπίτι στην Κωνστάντζα. Ερχόμουν από τη Μολδαβία. Όλα ήταν έρημα και πήγαινα πολύ γρήγορα.
Κάποια στιγμή, αφού πέρασα από ένα μικρό χωριό, είδα ένα φανάρι της αστυνομίας πίσω μου. Το πάτησα ακόμα πιο δυνατά. Το φανάρι πλησίαζε. Τελικά με προσπέρασε και με σταμάτησε.
Ένας νεαρός αστυνομικός, πολύ νευρικός, με επέπληξε πικρά για υπερβολική ταχύτητα. Η άδειά μου ανακλήθηκε. Πρόστιμο 25 εκατομμυρίων. Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που θα μου έσκαγε το στήθος. Ο άντρας ήταν κόκκινος από θυμό.
Άρχισα να προσεύχομαι στο μυαλό μου.
Μουρμούρισα: συγχώρεσέ με. Αυτό ήταν όλο που χρειαζόμουν. Δεν σε συγχωρώ. Είσαι ένοχος. Τι θα γινόταν αν έβγαινε ένα παιδί (στις 2 τα ξημερώματα;;;) Ή ένα καρότσι; Είναι πολύ σοβαρό.
Ο άντρας ήταν πολύ λυπημένος. Ούρλιαζε από τον πόνο.
Του είπα: Είμαι ιερέας. Βιάζομαι να γυρίσω σπίτι στην Κωνστάντζα. Κοίτα, σε συγχωρούμε κι εμείς όταν έρθεις στην Εκκλησία.
Χαμογέλασε ελαφρά. Ο Θεός συγχωρεί, όχι εσύ. Και εγώ υποτίθεται ότι πρέπει να επιτρέψω να μην πεθάνει κανείς.
Του είπα: τέλος πάντων, όσο φοβισμένος κι αν είμαι, με επιτρέψατε πολύ καλά. Νομίζω ότι θα περπατήσω για να γυρίσω σπίτι.
Κοίτα, αν με συγχωρέσεις και δεν μου πάρεις την άδεια οδήγησης, σου υπόσχομαι ότι θα σε θυμάμαι στη Θεία Λειτουργία μια χρονιά. Και τη μητέρα σου.
Ο άντρας με κοίταξε προσεκτικά. Μετά άρχισε να κλαίει. Πώς το ξέρεις;
Τι πρέπει να ξέρω;
Η μητέρα μου έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο. Τελείωσα. Ούτε εγώ και η γυναίκα μου είμαστε πολύ καλά. Πάντα μαλώνουμε. Ίσως μπορείς να με βοηθήσεις.
Είπα: η μητέρα έχει αθάνατη ψυχή. Θα σε αγαπάει ακόμα κι αν φύγει από εδώ. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αγάπη της.
Ο άντρας έκλαιγε υστερικά.
Άρχισε να γράφει το μνημόσυνο σε μια αναφορά. Ήθελε να μου δώσει χρήματα. Αρνήθηκα. Θεέ μου, θα σε θυμάμαι για ένα χρόνο όπως υποσχέθηκα. Και να γράφεις έναν κανόνα στο Παρεκκλήσι της Παναγίας κάθε μέρα. Μου φίλησε το χέρι. Με αγκάλιασε. Έκλαψα.
Περπάτησα αργά μέχρι την Κωνστάντζα.
Σκεφτόμουν πώς η προσευχή αλλάζει τους ανθρώπους, πώς ο Θεός παρηγορεί, φωτίζει και αγκαλιάζει τον καθένα.
Δόξα τω Θεώ!
Υ.Γ. (Η τρελή μου ταχύτητα είναι ασυγχώρητη)
Υ.Γ. Τον θυμόμουν για δύο χρόνια. :)
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου