Η Αμυγδαλιά.

Λέγεται στα παλιά χωριά ότι η αμυγδαλιά είναι το πιο γενναίο από όλα τα δέντρα.

Όταν ο χειμώνας ακόμα κάθεται πάνω από τα χωράφια και η γη κοιμάται κάτω από το κρύο, τα άλλα δέντρα δεν βιάζονται.

Η μηλιά κρατάει σφιχτά τα μπουμπούκια της.

Η καρυδιά κοιτάζει τον ουρανό με δυσπιστία.

Όλοι περιμένουν.

Αλλά η αμυγδαλιά... είναι ανυπόμονη.

Μια κρύα νύχτα στο τέλος του χειμώνα, όταν ο άνεμος φύσηξε μέσα από τα γυμνά κλαδιά, η αμυγδαλιά ψιθύρισε στη γη:

— Πες μου την αλήθεια... θα επιστρέψει η άνοιξη;

Η γη, που γνωρίζει όλα τα μυστικά των εποχών, της απάντησε ήσυχα:

— Θα επιστρέψει... αλλά πρέπει να κάνεις υπομονή.

Αλλά η αμυγδαλιά ένιωσε στον κορμό της μια δύναμη να ανεβαίνει από τις ρίζες της, σαν μια παλιά ζεστασιά κρυμμένη στη γη.

Και τότε, ένα σιωπηλό πρωινό, έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Άνθισε.

Στα ακόμα κρύα κλαδιά, εμφανίστηκαν μικρά ροζ και άσπρα λουλούδια, ντελικάτα σαν ανοιξιάτικα σύννεφα.

Τα άλλα δέντρα έμειναν έκπληκτα.

— Είναι πολύ νωρίς! είπε το μήλο.

— Το κρύο μπορεί να επιστρέψει! πρόσθεσε η τρίχα.

Αλλά η αμυγδαλιά δεν έκλεισε τα λουλούδια της.

Έμεινε εκεί, στον χειμωνιάτικο άνεμο, με τα εύθραυστα λουλούδια της να φωτίζουν το χωράφι.

Και ίσως ήταν ακριβώς το θάρρος της που άλλαξε κάτι.

Επειδή ο ήλιος, βλέποντας αυτά τα τολμηρά λουλούδια, άρχισε να μένει στον ουρανό λίγο περισσότερο κάθε μέρα.

Το φως του έπεφτε πάνω στα κλαδιά της αμυγδαλιάς σαν ένα ζεστό χάδι.

Οι πρεσβύτεροι του χωριού έλεγαν ότι η αμυγδαλιά δεν περιμένει την άνοιξη...

την καλεί.

Γι' αυτό, όταν στο τέλος του χειμώνα βλέπεις ένα δέντρο καλυμμένο με λευκά και ροζ λουλούδια, σε ένα ακόμα κρύο χωράφι, οι άνθρωποι χαμογελούν και λένε απαλά:

"Η αμυγδαλιά μίλησε...

Η άνοιξη δεν είναι μακριά." 🌸

.