Τον είδα πριν από πολύ καιρό να περπατάει μέσα από ένα χωριό
Κάτω από το βάρος του σταυρού πίσω του,
ταπεινωμένος, βασανισμένος, σκυμμένος.
Όπου κι αν περνούσε, άνθιζαν μηλιές
Τσιρλούσαν πουλιά σε νέες φωλιές
Και ανοιξιάτικο χορτάρι φύτρωνε από το σώμα της γης.
Τα κοπάδια έτρεχαν στα πόδια του.
Τα κοπάδια ούρλιαζαν πράα σαν να προσεύχονταν.
Απλώς τα ευλόγησε με τον ήλιο.
Σαν έκπληκτο παιδί, έτρεχα με άλλα παιδιά
Και χορεύαμε γύρω Του:
Χάιδευε τα χρυσά μας κεφάλια.
Και έφυγε, μετά πήγα στην Ανάσταση
Και δεν τον ξαναείδα ποτέ —
Αλλά από τότε η καρδιά μου τον αναζητούσε και τον ζητούσε.
Ζαχαρία Στάνκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου