"Τὸ Δέντρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὴ Μεγάλη Δευτέρα, ὁ μικρὸς Ἀλέξανδρος κάθισε δίπλα στὴ γιαγιά του στὴν ἐκκλησία. Ἄκουγε τὸν ἱερέα νὰ διαβάζει γιὰ τὴ συκιὰ ποὺ ξεράθηκε ἐπειδὴ δὲν ἔκανε καρπούς.
"Γιαγιά," ψιθύρισε μετὰ τὴ λειτουργία, "γιατί ὁ Χριστὸς ἄφησε τὴ συκιὰ νὰ ξεραθεῖ; Δὲν τῆς ἔκανε λύπη;"
Ἡ γιαγιὰ τὸν ὁδήγησε στὸν κῆπο τῆς ἐκκλησίας, ὅπου μιὰ μεγάλη συκιὰ στεκόταν γεμάτη φύλλα ἀλλὰ χωρὶς καρποὺς ἀκόμη.
"Βλέπεις, παιδί μου," τοῦ εἶπε ἁπαλά, "τὸ δέντρο αὐτὸ φαίνεται ὄμορφο, ἀλλὰ χωρὶς καρποὺς δὲν τρέφει κανέναν. Ἔτσι καὶ ἡ καρδιά μας - ἂν ἔχει μόνο λόγια καὶ ὄχι ἔργα ἀγάπης, μένει ἄκαρπη."
Ὁ Ἀλέξανδρος σκέφτηκε σοβαρά. "Ἐγὼ πῶς μπορῶ νὰ κάνω καρπούς, γιαγιά;"
"Μὲ μιὰ καλὴ λέξη, μιὰ ἀγκαλιά, μιὰ βοήθεια," χαμογέλασε ἡ γιαγιά. "Αὐτὰ εἶναι οἱ καρποὶ τῆς καρδιᾶς σου."
Ὁ μικρὸς ἔτρεξε καὶ ἀγκάλιασε σφιχτὰ τὴ γιαγιά του. Ἐκείνη ἔνιωσε τὸ πρῶτο καρπὸ τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πίστη χωρὶς ἔργα ἀγάπης εἶναι ἄκαρπη. Κάθε μέρα καλούμαστε νὰ προσφέρουμε τοὺς καρποὺς τῆς καρδιᾶς μας στὸν κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου