Θυμᾶται κάποια Χριστιανή: «Νοερά ἀπαριθμοῦσα τίς δουλειές τίς ὁποῖες ἤθελα νά κάνω πρίν ξυπνήση τό μωρό μου. Ἤξερα πώς ὅταν θά ξυπνούσε, θὰ ἔπρεπε νὰ τῆς ἀλλάξω πάνα καί νά τήν ταΐσω.
Ἡ ἀνησυχία καί τό κλάμα της ἦταν ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ μοῦ φανερώση τίς ἀνάγκες της.
Ὅσο ἔκανα τίς δουλειές μου, εἶχα τό νοῦ μου να τήν ἀκούσω ὅταν θά ξυπνοῦσε. Τότε ἔτρεχα στό δωμάτιό της πρίν τό παράπονό της γίνη γοερό κλάμα. Τῆς ἄλλαζα τήν πάνα καί μετά τήν ἔπαιρνα ἀγκαλιά καί τήν τάιζα.
Ἀγαποῦσα τό μωρό μου καί
θά ἔκανα τά πάντα γιά χάρι της. Ὅμως, ὅσο κοιμόταν εὐχαριστημένη, βρισκόταν στο δικό της κόσμο χωρίς νά ἔχη αἴσθησι τῆς παρουσίας μου.
Ἐκεῖ πού ἔκανα τή δουλειά μου, συνειδητοποίησα ὅτι συχνά γίνομαι σαν τήν κόρη μου —ζω στό μικρόκοσμό μου μέχρι νά ἔρθη κάτι πού στα δικά μου μάτια φαντάζει σάν κρίσι. Τότε ἀναστατώνομαι
καί ἀρχίζω νά παραπονιέμαι ἔντονα στό Θεό γιά τίς ἀνάγκες καί τά θέματά μου. Κι ὅμως, τό αύτί του εἶναι πάντα συντονισμένο στη φωνή καί στίς ἀνάγκες μας.
Ο Θεός εἶναι ἕτοιμος νά μᾶς βοηθήση, ὅ,τι
πρόβλημα κι ἂν ἀντιμετωπίζουμε, πριν προλάβουμε νά τοῦ φωνάξουμε. Ἄς εἶναι εὐλογημένος ὁ Θεός πού ἀκούει καί φρονίζει ὅλους μας!»(περ. Εα, τεῦχ. 365, 53).
Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΌΣ.2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου