Ύαινες. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Ύαινες

Κάθε φορά που ο Προφήτης του Κυρίου περνάει από πάνω μας, σαν ένα καταστροφικό σύννεφο, σαν ένα τσουνάμι πόνου, μια ιδέα σκάβει στο μυαλό μου σαν σε τάφο: πώς είναι δυνατόν, πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο; Πόσο ηλίθιος και καταραμένος πρέπει να είσαι για να σκοτώσεις τον Θεό; Πόσο τυφλός και απατεώνας πρέπει να είσαι; Πώς να σκοτώσεις Αυτόν που σου έδωσε ζωή; Πώς να γεμίσεις Αυτόν που σε θεραπεύει με πληγές; Πώς να μαστιγώσεις Αυτόν που σε παρηγορεί; Πώς να στεφανώσεις Αυτόν που σε έστεψε βασιλιά της δημιουργίας με αγκάθια; Πώς να τρυπήσεις τα χέρια που σε έχτισαν; Πώς να φιμώσεις Αυτόν που σε έμαθε να μιλάς; Πώς να φτύνεις Αυτόν που σε φιλάει αιώνια; Πώς να ποδοπατήσεις Αυτόν που σε αγκαλιάζει με το φως Του; Πώς να συντρίψεις Αυτόν που σε χτίζει; Πώς να δαγκώσεις το χέρι που σε ταΐζει; Πώς μπορείς να δώσεις σκοτάδι σε αυτόν που σου ανοίγει τα μάτια; Πώς μπορείς να σκοτώσεις τον Πατέρα σου, στον οποίο μοιάζεις, του οποίου η εικόνα είσαι;

Πώς;

Τι είδους έθνος από άθλιες ύαινες είμαστε εμείς, ένας λαός που σκοτώνει τον Θεό και σταύρωσε τον Κύριο της δόξας στον Σταυρό; «Ω, άπιστη γενιά, ως πότε θα είμαι μαζί σας, ως πότε θα σας υπομένω; Φέρτε τον σε μένα». Σε αυτό το ερώτημα, αρνούμαι να ανοίξω τα μάτια μου που θα με πλημμύριζαν με δάκρυα, αρνούμαι να γεννηθώ σε ένα τέτοιο έθνος, να ζήσω και να πεθάνω ανάμεσα σε εκείνους που σκότωσαν τον Θεό. Όχι, η ζωή εδώ είναι ένας τεράστιος, συλλογικός εφιάλτης, ένα κακό όνειρο, από το οποίο θα ξυπνήσουμε και θα αγκαλιάσουμε το άγιο Βρέφος της αιωνιότητας, θα πιούμε αχόρταγα από το πανάγιο Φως Του, θα λάβουμε από Αυτόν το πιο υπερφυσικό άρωμα του ουρανού. Η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα άθλιο όνειρο, στο οποίο περιμένουμε τον θάνατο ως την τελευταία λύση, ως το ξύπνημα από το τίποτα.

Και όμως τα μάτια μου ανοίγουν και η αποκρουστική αλήθεια μου επιβεβαιώνεται. Βλέπω τα εκατομμύρια θανάτους στην ιστορία, τις επιδημίες που σκοτώνουν χιλιάδες παιδιά ανά δευτερόλεπτο, την τρομερή πονηριά, τις πυρηνικές κεφαλές, τους βομβαρδισμούς, τη φτώχεια που λάμπει, την πείνα που χαμογελάει, τα γηρατειά με τον πόνο τους, τους καρκίνους παραταγμένους σε παρέλαση, τον πόλεμο ως μια ηλίθια εντατικοποίηση της κόλασης μέσα μας, τους πάγκους με το κρέας που πονάνε, την άσκοπη κακία, τις λεγεώνες των δαιμόνων που αγαλλιάζουν, όλο τον παραλογισμό μιας ζωής χωρίς νόημα, το φάσμα του θανάτου και το τρίξιμο των δοντιών ενός λαού αποξενωμένου από τον Θεό, τα βουνά από πτώματα ιερών μωρών που έχουν αποβληθεί από τις μητέρες τους, ακούω τις κραυγές του πόνου των βρεφών, νιώθω την τρομερή οργή μιας ανθρωπότητας που σκοτώνει και αυτοκτονεί ταυτόχρονα.

Και πάνω απ' όλα αυτά, βλέπω τον Ζωντανό Θεό συντετριμμένο, καρφωμένο, τρυπημένο, μαστιγωμένο, σκοτωμένο για εμάς και από εμάς.

Αν δεν ήξερα ότι θα ανασταινόταν, δεν θα άξιζε να ζήσω ούτε μια στιγμή στη γη. Η καρδιά μου ραγίζει σαν μητέρα που είδε το παιδί της να πεθαίνει, λέει το τραγούδι του Προχόντ. Χαθήκαμε. Είναι πολύ αργά. Η θανάτωση του Θεού έχει συντελεστεί, βρισκόμαστε μέσα σε αυτήν σαν σε ένα σύμπαν ανυπαρξίας, δεν ονειρευόμαστε, οι πρόγονοί μας και εμείς, μέσα από τις αμαρτίες μας, σταυρώνουμε πάντα τον Χριστό, τον Νυμφίο της Εκκλησίας ερωτευμένης με την ανθρωπότητα.

Είμαστε εδώ, στη γη, και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας απαλλάξει από αυτή την ενοχή. Και τα κόκαλά μας σε λίγες δεκαετίες θα μιλούν σιωπηλά για την πράξη της υπέρτατης θανάτωσης του Θεού.

Είμαστε ένα έθνος που σκοτώνει τον Θεό. Κι όμως ο Θεός ανασταίνεται πάντα από τους νεκρούς, αγαπώντας μας άπειρα, στην κόλαση και πίσω, ψιθυρίζοντάς μας πάντα ότι μας αγαπά για την αιωνιότητα. Μας έχει απομείνει μόνο μία ελπίδα. Ο Χριστός ανασταίνεται από τους νεκρούς σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε μπουκιά ψωμί που δίνεται, σε κάθε δάκρυ που χύνεται για έναν άλλον, σε κάθε αναστεναγμό πόνου για την αμαρτία, σε κάθε Κύριο, σε κάθε ανάσα φωτός, σε κάθε λουλούδι σκέψης. Μαζεύει προσεκτικά όλους τους θανάτους μας σαν ψίχουλα στην πετσέτα με την οποία το θεϊκό Του Πρόσωπο σκουπίστηκε από το αίμα. Πάντα μας παρηγορεί με τα τρυπημένα από καρφιά χέρια Του, πάντα μας δίνει το Αίμα Του για αιώνια ζωή, αν και εμείς δεν Του δίνουμε τίποτα άλλο παρά θάνατο, πόνο και φθορά. Στην ομίχλη μιας τέτοιας νύχτας, στο σκοτάδι στο οποίο περιπλανιόμαστε από τότε που είδαμε τις πύλες του ουρανού απ' έξω, εμείς, η δολοφονική φυλή, η θεοκτονία, έχουμε ακόμα μια σπίθα ελπίδας: κάποια από τη φυλή μας είναι η Μητέρα του Θεού. Η προσευχή της ως μητέρα για ένα νεκρό Παιδί, με την καρδιά της συντετριμμένη από τον πόνο, μας αναγγέλλει πέρα ​​από τον θάνατο ότι ο Χριστός αναστήθηκε.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.