Αγαπώ τον Πιλάτο. Και κλαίω για το έλεός του. Και ο γλυκός Ιησούς τον αγαπούσε. Γι' αυτό του μίλησε, στα ανόητα και πονηρά σκουλήκια Άννα και Ηρώδη, στους οποίους δεν απηύθυνε ούτε ένα φωνήεν.
Ο Πιλάτος ήταν ένα θηρίο, σε έναν κόσμο όπου σε καταδικάζουν σε θάνατο για το τίποτα, έναν κόσμο τεράστιας σκληρότητας. Κι όμως αγωνίζεται να Τον σώσει. Θα μπορούσε να Τον είχε καταδικάσει αμέσως. Έρχεται, Τον ρωτάει, ακούει, τρέμει, λαμβάνει μια επιστολή από τη θεόσυνη σύζυγό του, λέει τρεις φορές «Δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι σε Αυτόν». Ρωτάει ποια είναι η Αλήθεια, όταν η άπειρη Αλήθεια ήταν εκεί, δίπλα Του. Βγαίνει ξανά έξω και προσπαθεί να τους πείσει. Ακούει για την αιώνια Βασιλεία. Τον ντύνει με χλαμύδα. Λέει προφητικά: Ιδού ο Άνθρωπος! ΑΜΗΝ, είναι ο κατ' εξοχήν Άνθρωπος, το αιώνιο Αρχέτυπο της ανθρωπότητας, το πρότυπο Λόγος κατά το οποίο πλάστηκε ο Αδάμ. Φωνάζει: Ιδού ο Βασιλιάς σας!
Νίπτει τα χέρια του από το Αίμα του Θεού. Λέει: Είμαι αθώος από το Αίμα αυτού του Δικαίου. Βάζει τον Ιησού στο πιάτο δίπλα στον κακοποιό Βαραββά, επειδή ήξερε ότι από φθόνο τους τον έδωσαν. Ελπίζει ακόμα ότι τα καταραμένα, αιμοδιψή φίδια θα ηρεμήσουν.
Εκβιάζεται από οχιές με διδακτορικά στην Τορά, που γνώριζαν απέξω τις εκατοντάδες προφητείες που εκπληρώθηκαν στον Ιησού, ότι αν Τον απελευθερώσει, διαπράττει προδοσία εναντίον του Καίσαρα.
Καημένος ο Πιλάτος. Σε έναν κόσμο θηριωδών. Ένας ειδωλολάτρης με εκατοντάδες δαιμονικούς θεούς, νιώθει το θεϊκό αεράκι. Είναι αδύναμος, αλλά όχι κακός. Γι' αυτό αναφέρεται στο Σύμβολο της Πίστεως μέχρι το τέλος του χρόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου