Η Κραυγή της Θεοτόκου
Σε γέννησα στη γη. Προσευχόμουν όταν έλαβα από τον ουρανό το Ευαγγέλιο ότι θα γεννούσα έναν Υιό, χωρίς σύζυγο, από την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην ταπεινή μου παρθενία. Εκεί, στο μυστικό συμβούλιο με τον αρχάγγελο, υποσχέθηκα ότι θα Σε γεννήσω και θα Σε αγαπώ σε όλη μου τη ζωή και την αιωνιότητα. Ένιωσα την παρουσία Σου φωτός στη μήτρα μου, ένιωσα πώς ο Θεός κινούνταν στην ύπαρξή μου, σαν μια υπερχείλιση χαράς και αφοσίωσης. Σε γέννησα χωρίς πόνο, σε παρθενία και ιερό μυστήριο, Εσένα, τον Βασιλιά μου, Υιέ και Θεό μου. Σε κοίταξα και άκουσα την πρώτη Σου κραυγή σε αυτόν τον κόσμο, ένιωσα τη λαχτάρα καθώς Εσύ, Θεέ, αναζήτησες το στήθος μου, Εσύ που θρέφεις ολόκληρο το σύμπαν με αθανασία και ζωή. Έγινα πηγή ζωής για Εσένα, Αγνότερη Πηγή της ζωής του κόσμου. Και τότε Σε έθρεψα στο στήθος μου, με φόβο και ντροπή, παρακολουθώντας Σε να μεγαλώνεις, Εσύ που είσαι μεγαλύτερος από τους αιώνες, ο άγιος Πατέρας των γαλαξιών με έκπληξη. Φώναξες σε μένα όταν πεινούσες, ω Τροφέ του σύμπαντος, Σε καλωσόρισα που καθαρίζεις το πλάσμα από την κακία, αναζήτησες την αγάπη μου, ω Εραστή των ανθρώπων. Όταν κρύωνες, τις νύχτες στην έρημο προς την Αίγυπτο, Σε σκέπασα με το σώμα μου, ανέπνεα ζεστασιά στο πρόσωπό Σου με το στόμα μου, Εσύ την αγαπημένη Ζέστη της αιωνιότητας. Άκουσα την πρώτη Σου φλυαρία, Θεέ μου, Λόγια του Πατέρα από τα οποία πηγάζουν τα λόγια όλης της κτίσης. Κοιτάζοντάς με με όμορφη λαχτάρα, είπες για πρώτη φορά Μητέρα, Εσύ Μητέρα των κόσμων. Σε αγάπησα και Σε προσέχω σε κάθε στιγμή της εύθραυστης ζωής μου, η Αγάπη της ζωής μου και η Ζωή της αγάπης μου. Είσαι η μόνη μου ελπίδα, το μόνο μου στήριγμα.
Σε κουβάλησα στην αγκαλιά μου, Σε αγκάλιασα, Κύριε των Δυνάμεων, Βασιλιά των Χερουβείμ και των Σεραφείμ. Ήσουν ελαφρύς σαν φτερό περιστεριού, Εσύ που είσαι βαρύτερος από τους αιώνες, αλλά στην ταπεινότητα και την αγάπη Σου έκανες τον Εαυτό Σου ελαφρύ στα χέρια μου για να μην κουράζομαι. Ήσουν απείρως λεπτεπίλεπτος και στοργικός, η σιωπή Σου άξιζε περισσότερο από χιλιάδες λέξεις. Σε δίδαξα να περπατάς, Εσύ ο Δρόμος, η Αλήθεια και η Ζωή. Σε δίδαξα να μιλάς, Εσύ που είσαι ο αιώνιος Λόγος του Πατέρα. Όλη μου τη ζωή Σε αναζητούσα, μου έλειπες ακόμα και όταν ήσουν στην αγκαλιά μου, μου έλειπε η ώρα που ήσουν ένα μαζί μου, όταν η καρδιά μου χτυπούσε με τη Δική Σου. Άρχισες να χωρίζεσαι από μένα, Υιέ, πάντα σκυμμένος πάνω από τα βιβλία, παραμένοντας στον Ναό για να διδάξεις στους πρεσβύτερους την αλήθεια που φωτιζόταν από τις αρχαίες περγαμηνές, Εσύ, Αρνί του Θεού. Και όταν έβγαινες να κηρύξεις, Σε έχασα, πάντα Σε αναζητούσα, είχες γίνει ένα με το πλήθος που διψούσε για τον Λόγο, ένιωθες τον πόνο όλων των παραλυτικών, υπέφερες από τις ασθένειες όλων. Πήρες τα βάσανά τους και έφερες τις ασθένειές τους. Σε είδα να βάζεις το χέρι Σου στα μάτια των τυφλών και τα μάτια τους να λαμπυρίζουν. Σε ακολουθούσα κρυφά καθώς κήρυττες, καθώς μάζευες το ψωμί στην αγκαλιά Σου και το μετέτρεπες σε πηγή τροφής για χιλιάδες. Οι άλαλοι που θεραπεύτηκαν από Εσένα μου μίλησαν, οι κουτσοί έτρεξαν σε μένα να με ευχαριστήσουν που έφερες έναν τέτοιο Υιό στον κόσμο, με άκουσαν για την παιδική Σου ηλικία, Αιώνιε Λόγε, οι κωφοί που θεραπεύτηκαν από την πνοή της χάρης Σου.
Και τώρα Σε βλέπω σταυρωμένο στον Σταυρό, γεμάτο χτυπήματα και πληγές. Το πρόσωπό Σου που φώτισε τον κόσμο είναι καλυμμένο με αίμα, το κεφάλι Σου που συνέλαβε το σχέδιο του σύμπαντος είναι στεφανωμένο με αγκάθια. Τα χέρια που θεράπευσαν χιλιάδες ανθρώπους είναι τρυπημένα από καρφιά. Κοίταξέ με, Υιέ μου και Θεέ μου! Μην με αφήνεις μόνο σε αυτόν τον ωκεανό της κακίας, δεν έχω κανέναν εδώ στη γη. Θέλω να πεθάνω μαζί Σου, τη Ζωή μου και τη Χαρά μου. Είσαι τόσο καλός που συγχωρείς όσους Σε σκοτώνουν, και δεν με ακούς, Λόγια, το πιο άγιο Παιδί μου. Θέλω να Σε αγκαλιάσω ξανά, να νιώσω το βλέμμα Σου να κάνει το χορτάρι να φυτρώνει, τα λουλούδια του κόσμου να ανθίζουν. Γύρνα πίσω πριν πεθάνω από πόνο. Αν αφού σε γέννησα ένιωσα ένα απέραντο κενό στο σώμα μου, τώρα μια τρομερή άβυσσος γεννιέται στην ψυχή μου, γεμάτη με όλους τους πόνους του κόσμου. Εσύ αφαίρεσες τις αμαρτίες όλων. Να θυμάσαι ότι κι εγώ νιώθω όλα όσα νιώθεις εσύ, ο πόνος σου με πονάει, κλαίω μέσα από τα μάτια σου, παντοδύναμο Παιδί μου. Καμία λέξη στον κόσμο δεν θα μπορέσει να σβήσει τον πόνο μου. Σε παρακαλώ, Πανάγαθε Υιέ, μην εισέλθεις στη γη, Εσύ που είσαι ο Δημιουργός της γης. Ήλιε και σελήνη, σκοτεινιάστε στη θέα του Θεού σας που εισέρχεται βαθιά στη γη. Πηγή ζωντανού νερού, ας κλάψω μέχρι το τέλος του κόσμου. Το τέλος Σου στον Σταυρό. Φως μου, το Φως του κόσμου, μην βάλεις κάτω από τη γη, Εσύ που δίνεις ζωή στον κόσμο.
Μου ψιθύρισες κρυφά ότι θα αναστηθείς. Σήκω γρήγορα, Υιέ μου, μην με προσπεράσεις σιωπηλά, μην με αφήσεις να πεθάνω από πόνο, εδώ κοντά στον Σταυρό Σου, γεμάτος από το Αίμα Σου, που έπλυνε ολόκληρο τον κόσμο από τον θάνατο. Γύρνα πίσω, αγία μου Ευχαριστία, και υπόσχομαι να αγαπώ και να ευλογώ για την αιωνιότητα όλους όσους Σε σκότωσαν με κάποιο τρόπο και μετά επιστρέφουν σε Εσένα, την ατελείωτη Ζωή του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου