Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει αφηρημένη αγιότητα.

 

Από όλες τις Δέκα Εντολές που λήφθηκαν στο Όρος Σινά, μόνο μία δίνεται με άμεση υπόσχεση: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερείς και να μακροημερεύεις πάνω στη γη που σου δίνει ο Κύριος ο Θεός σου» (Έξοδος 20:12). Όχι «αγάπη» με τη συναισθηματική έννοια, όχι «βοήθεια όταν είναι δυνατόν», αλλά μάλλον «τιμή» - μια λέξη που μεταφέρει βάρος, σεβασμό και αναγνώριση αξίας. Η εβραϊκή λέξη «καβέντ» σημαίνει κυριολεκτικά «βαρύ», «σημαντικό». Η τιμή των γονέων δεν είναι οικιακό καθήκον ή κοινωνικό συμβόλαιο, αλλά μια πνευματική πράξη στην οποία ένα άτομο μαθαίνει να βλέπει σε έναν άλλο όχι μια λειτουργία, αλλά μια εικόνα του Θεού, ακόμα κι αν αυτή η εικόνα έχει αμαυρωθεί από τον χρόνο, την ασθένεια ή την ανθρώπινη αδυναμία.

Βρισκόμαστε σε μια αξιοσημείωτη εποχή, όπου η ιατρική αγωνίζεται με επιτυχία με κάθε χρόνο που περνά, όμως η κοινωνία βρίσκει όλο και περισσότερο λόγια και πράξεις για να φροντίσει πραγματικά την παλαιότερη γενιά. Οι οικογένειες είναι διασκορπισμένες σε πόλεις και ηπείρους, η φροντίδα των ηλικιωμένων γίνεται «υπηρεσία» και η γονική αναπηρία ένα «πρόβλημα που απαιτεί λύση». Σε αυτή την πραγματικότητα, η εντολή δεν ακούγεται σαν ένα αρχαϊκό λείψανο, αλλά σαν μια ήσυχη πρόκληση, που δοκιμάζει το βάθος της πίστης μας. Είμαστε ικανοί να αγαπάμε όχι για την αξία, αλλά κατ' εικόνα Εκείνου που δεν μας εγκαταλείπει ούτε όταν γερνάμε, κάνουμε λάθη και γινόμαστε άβολοι;

Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει αφηρημένη αγιότητα. Η αγάπη για τον Θεό δοκιμάζεται στην αγάπη για τον πλησίον, και για τον καθένα μας, ο πρώτος πλησίον είναι εκείνος που μας έδωσε ζωή. Ο Απόστολος Παύλος ονομάζει αυτή την εντολή «πρώτη με υπόσχεση» (Εφεσίους 6:2), συνδέοντας την επίγεια μακροζωία με την ουράνια τάξη: η ευλάβεια για τους γονείς είναι ένα σχολείο ευλάβειας για τον Δημιουργό.

Ακόμα και στον Σταυρό, τη στιγμή της απόλυτης εξάντλησης, ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τη φροντίδα του για τη μητέρα του: «Γύναι, ιδού ο γιος σου!» (Ιωάννης 19:26). Δεν την εγκαταλείπει ως ορφανή ακόμη και όταν ο ίδιος φέρει το βάρος της σωτηρίας του κόσμου. Αυτή η χειρονομία δεν είναι συναισθηματισμός, αλλά ένα θεολογικό κλειδί: η φροντίδα για τους γονείς δεν αναιρεί την κλήση στη διακονία, αλλά μάλλον γίνεται το θεμέλιό της.

Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ