Ο Χριστός μας λύτρωσε από την κατάρα του νόμου, «το να γίνει κατάρα για μας». Ως Αρνί χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα, ο Κύριος δεν μας έσωσε με την παντοδυναμία Του, αλλά με την ταπεινή Του αγάπη, κάνοντας τον εαυτό Του ευάλωτο μέχρι θανάτου, έτσι ώστε στο τέλος της επίγειας ζωής Του τίποτα δεν ήταν πιο εμφανές στη δική Του Σάρκα από αυτή την κατάρα, όπου «Ένττυσε Ο ίδιος όπως με το ένδυμά Του». Έτσι, ο Χριστός μπήκε στην ανάπαυσή Του μόνο όταν τον έτρωγε ο ζήλος για το σπίτι Του, «Τίνος το σπίτι είμαστε».
Για τους εκλεγμένους του Θεού, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στον Κύριο, παρά μόνο μέσω ακραίων δεινών και δεινών, επειδή η αγάπη που τους αποκαλύπτεται είναι ακραία, απεριόριστη και απόλυτη, αγάπη «μέχρι τέλους». Έχοντας την κρίση του Θεού, οι άγιοι καθιστούν τους εαυτούς τους τελευταίους στα βάθη της ταπεινοφροσύνης τους, και έτσι γίνονται δεκτοί από Εκείνον που είναι Πρώτος, από τον Ιησού, τον Δότη της Ζωής.
— Απόσπασμα από: Η Δικαιοσύνη του Θεού σε Στάδια • Πρόλογος (σ. 10) • Αρχιμανδρίτης Πέτρος
Βιβλίο αγοράς στο: essexmonastery.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου