Αυτή είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ένα καταφύγιο και ένα πηγάδι. Αλπική ζώνη, πανέμορφη. Οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας στη σκιά είναι +25° C και τη νύχτα, +20° C , ένα χαλαρωτικό περιβάλλον, δέκα βαθμούς χαμηλότερα από ό,τι στην Καρούλα.
Χρυσά κεριά από φλόμο. Μαύρα έλατα και πεύκα σε λευκούς μαρμάρινους βράχους. Ένας δροσερός άνεμος φυσάει ένα άρωμα βάλσαμου από μάρμαρο-πεύκο. Στα εβδομήντα σου, εκτιμάς βαθιά αυτή τη χάρη του Θεού.
Δεν υπάρχουν ακόμη προσκυνητές, μόνο ένας.
Από τους βράχους, μπορεί κανείς να δει τη Σκήτη των Καυσοκαλύβων, το Σπήλαιο του Νείλου του Μυροβλητου, το Σπήλαιο του Πέτρου του Αγιορείτη, τη Ρουμανική Σκήτη του Προδρόμου και το απέραντο Αιγαίο Πέλαγος. Ένας μεγάλος ξύλινος προστατευτικός σταυρός έχει ανεγερθεί κοντά στην Παναγία.
Στις επτά η ώρα το πρωί ο ήλιος βγαίνει πίσω από τον βράχο, η αγρυπνία τελειώνει και τα μαύρα έλατα γίνονται ελαφρώς πράσινα.
Το πρωί, βομβίνοι, σφήκες, μέλισσες, πεταλούδες και χάλκινα σκαθάρια πίνουν νέκταρ και συλλέγουν γύρη από τα χρυσά κεριά του φλόμου, των αλπικών γαρύφαλων και των αστραγάλων, και υπάρχει ένα βουητό δουλειάς.
Προσεύχομαι το βράδυ, αλλά βλέπω ένα αγριογούρουνο εκατό μέτρα μακριά να σκάβει ρίζες στην πλαγιά για δύο γουρουνάκια. Και θα σκάβει όλη νύχτα, κυλώντας θορυβωδώς πέτρες. Όλοι εργάζονται σε αυτή τη γη, μόνο εγώ είμαι τεμπέλης. Κύριε, ελέησέ με!
Νωρίς το πρωί ο αέρας γίνεται τόσο ευώδης, σαν να περνούσε από κοντά η Μητέρα του Θεού.
Τη νύχτα, ο πανταχού παρών Πολικός Αστέρας κρέμεται ακριβώς πάνω από την κορυφή του Αγίου Όρους και ολόκληρος ο γαλαξίας περιστρέφεται γύρω από το Άγιο Όρος.
Μέχρι το μεσημέρι οι πλαγιές ζεσταίνονται και ο αέρας μυρίζει άρκευθο και θυμάρι.
Μεγάλες ομάδες 20-30 προσκυνητών περνούν από εκεί: Ρώσοι, κυρίως Μοσχοβίτες, Σέρβοι αξιωματικοί, Ρουμάνοι ιερείς και Γερμανοί Προτεστάντες. Βγάζω νερό από το πηγάδι και το εμφιαλώνω.
Τα καημένα μου Καρούλια κείτεται σε μια καυτή ομίχλη.
Μερικές φορές ένα πυκνό λευκό σύννεφο κρέμεται πάνω από την κορυφή του Αγίου Όρους. Παναγία Θεοτόκε, σώσε μας!
Η νότια κοιλάδα, μέσα από την οποία διασχίζει το μονοπάτι προς το βουνό, ήταν ένα στρώμα παγετώνα στην προ-πλημμυρική εποχή. Τα μάρμαρα εκεί είχαν φθαρεί μέχρι τα «μέτωπα του κριαριού» από τους πρόποδες του παγετώνα. Κοντά στην Παναγία, υπήρχε μια απότομη στροφή στον παγετώνα και ένας καταρράκτης.
Η επιστήμη είναι απαραίτητη για να σώσει την ανθρωπότητα από καταστροφές, αλλά δεν μας έχει ακόμη σώσει από ούτε μία.
Ένας ανεμοστρόβιλος φυσούσε μέρα νύχτα στους Βασιλικούς Μάρτυρες, η θερμοκρασία έπεσε στους 15° C , κάτι που ακριβώς χρειαζόμουν. Χαμηλά σύννεφα και ομίχλες έπεφταν από πάνω μου.
Με εκπλήσσει που ο άνεμος δεν έχει διαλύσει ακόμα τη σκηνή. Μια ριπή ανέμου χτυπάει κάθε τρία λεπτά. Μπορείς να τον ακούσεις να κυλάει κάτω από το βουνό σαν τρένο μέσα στη σκηνή. Ξαπλώνεις εκεί, περιμένοντας να σε χτυπήσει.
Είναι δύσκολο να ξυπνήσεις τη νύχτα για να αγρυπνήσεις, με το τρίξιμο των οστών και το βρυχηθμό του ανέμου. Αλλά ξυπνάς, και ο άνεμος είναι κρύος, καθαρός και γλυκός. Δόξα τω Θεώ! Μια κόκκινη ανατολή.
Η σκιά του Αγίου Όρους πέφτει στο νησί της Λήμνου, πενήντα χιλιόμετρα μακριά, το βράδυ. Οι Κοζάκοι μας έκαναν πολλές δύσκολες σκέψεις εκεί το 1920-1922.
Στο ανεμοδαρμένο βάθος αποκαλύφθηκαν οι οροσειρές της Χαλκιδικής και της Εύβοιας.
Ο πρωινός ήλιος φωτίζει υπέροχα τα μεγάλα και τα μικρά, το πεύκο και τον φλόμο.
Δύο νεαροί άνδρες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από το τμήμα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας που δεν είναι σύμφωνο με το Πατριαρχείο Μόσχας, έφτασαν και άρχισαν να με κατηγορούν ότι συμβιβάστηκα με τον Πατριάρχη Σέργιο (Στραγκορόντσκι), για την άρνηση του Πατριαρχείου μου να αποχωρήσει από τη σατανική συγκέντρωση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών. Τους είπα ότι ολόκληρη η Σύνοδος είχε ήδη επιδείξει συμβιβαστικές στάσεις το 1917, ευλογώντας το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου, και ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν τις Σοδομιτικές Ιουδαιο-Τεκτονικές Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες τους χρησιμοποιούσαν για να καταστρέψουν την Ορθόδοξη Ρωσία.
Τα σύννεφα απλώνονταν σαν μια φουσκωτή κουβέρτα κάτω από την Παναγία.
Σκότωσα έναν σκορπιό κάτω από μια σακούλα με ψώνια και νόμιζα ότι ο Πνευματικός Πατέρας θα με είχε σκοτώσει.
Νωρίς το πρωί, πριν ανατείλει ο ήλιος, περπάτησα κατά μήκος των βραχωδών πλαγιών. Έρποντα άρκευθα και οξυάκανθα, έλατα σπασμένα από την καταιγίδα.
Το νησί του Αγίου Χριστόφορου που βρίσκεται από κάτω μοιάζει με ηττημένο δαίμονα.
Οι πατέρες Βαρσανούφιος και Φιλάρετος έφτασαν, φέρνοντας τις ντομάτες και το ψωμί του Σπυρίδωνα. Ο Θεός να μας σώσει!
Ο πατήρ Φιλάρετος πήγε στην κορυφή του Άθωνα, ο πατήρ Βαρσανούφιος ψάχνει για τις σπηλιές των ασκητών του Άθωνα.
Υπομονή, υπομονή, υπομονή (Ελληνικά)
Το έτος 1881 είναι σκαλισμένο σε μια πέτρα στον τοίχο της Παναγίας. Η πέτρα απορρόφησε τα δάκρυα των πρεσβυτέρων Ιωσήφ και Αρσένι Πετσέρνικ.
+ + +
Ένας τυφλός κάθεται στο μονοπάτι, περιμένοντας τον Χριστό.
Λένε ότι σε αυτά τα μέρη φυτρώνουν μαύρα έλατα.
Αλλά δεν τον νοιάζει, ζει σύμφωνα με τον Χριστό,
Που είναι το Μονοπάτι, η Ζωή και το Σπίτι Του.
Τι θέλεις, τυφλέ; - Κύριε, μην φύγεις.
Δεν έχω τίποτα μπροστά μου χωρίς εσένα.
Αλλά όχι όπως εγώ θέλω, αλλά όπως εσύ θέλεις, κάνε το.
Ο Κύριος άγγιξε: «Σου λέω, άνακτησε το φως σου».
Βλέπει: υπάρχει ένα βουνό, καθαρό μάρμαρο.
Και γύρω της γίνεται ροζ, ήρθε η ώρα να πάρει φως.
Στα μαύρα έλατα η ρητίνη αστράφτει σαν δάκρυ.
Και τέτοια μελαγχολία που σκοτεινιάζει μπροστά στα μάτια.
Κοντά στην Παναγία ζει ένα κοπάδι γκρίζες πέρδικες, μεγάλες πεταλούδες με ουρά χελιδόνι στο χρώμα της σαλάτας με μαύρες σφήνες στα φτερά τους και μαύρες πλεξούδες, αλλά υπάρχουν και περισσότερες πεταλούδες με σχήμα χελωνόμορφου σε χρώμα τίγρης.
Ένα ήσυχο βράδυ πάνω από την απεραντοσύνη του βουνού και της θάλασσας, το Ήσυχο Φως τραγούδησε το Άσμα της Θεοτόκου και τους Μακαρισμούς.
Είναι ένα θυελλώδες πρωινό, τα μαυροπράσινα έλατα κουνούν τα πόδια τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου