61 - Ο Διάβολος της Μόδας.
Ένα κορίτσι ενοχλούσε τη μητέρα της κάθε μέρα για να της φτιάξει ένα καινούργιο φόρεμα σύμφωνα με την τελευταία μόδα
(με ξυπόλυτα πόδια).
Μια μέρα, όταν το κορίτσι άρχισε ξανά, η μητέρα σήκωσε τα μάτια και τα χέρια της στον ουρανό, σε ένδειξη προσευχής, και φώναξε με δυνατή φωνή:
Ελέησόν με, Κύριε Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, γιατί η πονηρή κόρη μου κατέχεται από δαιμόνιο .
(Ματθαίος 15, 22).
Με αυτή την κραυγή το δαιμόνιο της μόδας έφυγε από το κορίτσι. Ντράπηκε για το αίτημά της και από εκείνη την ώρα δεν ζητούσε πλέον κοντά ρούχα και κομμένα μαλλιά.
62 - Το Τέλος Θα Διαλέξει
Δύο άντρες είχαν πάει στο δάσος να κόψουν ξύλα για το χτίσιμο. Ο ένας ήταν πιστός άνθρωπος, με ζήλο για πνευματικά πράγματα· ο άλλος ήταν από το μεγάλο πλήθος των απίστων.
Κόβοντας ένα δέντρο, ο άπιστος είπε:
- Βλέπεις, αγαπητέ αδελφέ, το ίδιο συμβαίνει και με τη ζωή μας! Όταν έρχεται ο θάνατος, μας γκρεμίζει και τελειώνει μαζί μας, τίποτα δεν μπορεί να γίνει μαζί μας... - Ω, αδελφέ μου - απάντησε ο πιστός - δεν είναι αλήθεια ότι η ζωή μας τελειώνει με το τίποτα όταν πεθαίνουμε. Βλέπεις αυτό το δέντρο; Το έκοψα, αλλά μόνο τώρα, αφού το κόψω, θα φανεί σε τι χρησιμεύει.
Μόνο τώρα θα δούμε αν είναι υγιές και καλό για το χτίσιμο, ή αν είναι σάπιο και καλό μόνο για φωτιά. Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς. Όταν έρθει το τσεκούρι του θανάτου και μας κόψει, τότε θα φανεί τι είδους δέντρα είμαστε! Υγιείς ή σάπιοι. Τότε θα φανεί αν είμαστε χρήσιμοι ή αν θα ριχθούμε στη φωτιά, στην κόλαση.
Ιδού, το τσεκούρι βρίσκεται στη ρίζα των δέντρων (Ματθαίος 3:10).
Πώς θα είναι το δέντρο της ζωής σου, αγαπητέ αναγνώστη, τη στιγμή του θανάτου;
63 - Ένα σκουριασμένο κλειδί
Στα σπίτια των περισσότερων Χριστιανών, υπάρχει ένα πολύ σκουριασμένο κλειδί, επειδή δεν χρησιμοποιείται.
Αυτό είναι ένα υπέροχο κλειδί, αλλά η σκουριά το τρώει επειδή οι άνθρωποι δεν το χρησιμοποιούν!
Αυτό το κλειδί είναι η προσευχή. Τι υπέροχο κλειδί είναι. Με τη βοήθειά του μπορούμε να ξεκλειδώσουμε την αποθήκη όλων των ουράνιων ευλογιών. Αλλά πόσοι το χρησιμοποιούν;
64 - Μια κατάλληλη απάντηση και ένα άγριο τέλος.
Σε μια μικρή πόλη στη Γερμανία, πριν από μερικά χρόνια, έλαβε χώρα το άγριο περιστατικό που ακολουθεί.
Μια ομάδα άπιστων αξιωματούχων έβρισκε ευχαρίστηση στο να θεωρεί τον Θεό δεδομένο.
Ένας από αυτούς ξεπέρασε κάθε όριο σε τέτοιες βλασφημίες. Ανάμεσά τους ήταν ένας πιστός που έπρεπε να υποφέρει τις βλασφημίες τους.
Μια μέρα συναντήθηκαν στο μεσημεριανό γεύμα. Ο βλάσφημος χαιρέτησε τον πιστό με την ακόλουθη χλευαστική ερώτηση: - Πώς είναι ο γιος του ξυλουργού από τη Ναζαρέτ; (δηλαδή, ο Ιησούς Χριστός).
Οι βλάσφημοι άρχισαν να γελούν, αλλά ο πιστός απάντησε ήρεμα: - Να ξέρεις, αγαπητέ φίλε, ότι ο Γιος του ξυλουργού από τη Ναζαρέτ εργάζεται αυτή τη στιγμή στο φέρετρό σου.
Οι βλάσφημοι γέλασαν περισσότερο, αλλά αυτή η απροσδόκητη απάντηση διαπέρασε αυτόν που ρωτούσε σαν κεραυνός στην καρδιά. Την επόμενη μέρα ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και την τρίτη μέρα οι φίλοι του τον πέρασαν στον τάφο στο φέρετρο. Οι άπιστοι φοβήθηκαν τρομερά από αυτό το περιστατικό και από τότε και στο εξής δεν ανέφεραν πλέον το Όνομα του Κυρίου.
65 - Είναι πολύ μικρός για προσευχή...
Μερικοί γονείς απολάμβαναν τα νανουρίσματα που απήγγειλε το μικρότερο παιδί τους. Στο νανούρισμά του έβλεπαν ένα σημάδι θέλησης. - Το μωρό σας μπορεί ακόμα να κολυμπάει όμορφα - λέει ένας περαστικός - αλλά ξέρει να προσεύχεται; - Είναι πολύ μικρός για προσευχή - απάντησαν οι γονείς.
Κρίνουμε κι εμείς έτσι;...
66 - Το Παγωμένο Κάρο
Αυτόν τον χειμώνα είδα μερικούς ανθρώπους να περπατούν μπροστά από ένα σπίτι για να βάλουν μπροστά ένα παγωμένο κάρο.
Κάποιος χτυπούσε τους τροχούς με ένα τσεκούρι καθώς περπατούσε για να τους κινήσει. Αλλά οι τροχοί ήταν περισσότερο κατεστραμμένοι παρά ξεπαγωμένοι. Τότε ένας από αυτούς βγήκε από το σπίτι με έναν κουβά με ζεστό νερό. Το έριξε πάνω στους τροχούς και οι τροχοί ξεπάγωσαν αμέσως και το κάρο ξεκίνησε.
Έτσι, μπορείς να βάλεις έναν αμαρτωλό άνθρωπο στο δρόμο της σωτηρίας πιο εύκολα με τη γλυκιά αγάπη του Ευαγγελίου παρά με επιπλήξεις και σκληρά λόγια.
70 - Ο ελεύθερος σκλάβος
Σε μια εποχή που το δουλεμπόριο συνέβαινε στην Αφρική, ένας Ευρωπαίος που γνώριζε τον Κύριο, πλήρωσε το τίμημα ενός μαύρου και ανακηρύσσοντάς τον ελεύθερο του είπε: από τώρα και στο εξής είσαι ελεύθερος· μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις και να πας όπου θέλεις.
- Ω, όχι - απάντησε ο ελεύθερος μαύρος - θέλω να παραμείνω στην υπηρεσία αυτού που με λύτρωσε.
Θα παραμείνω ελεύθερος δούλος στην υπηρεσία αυτού που με λύτρωσε με την αγάπη Του.
Τι υπέροχη εικόνα είναι αυτή για τη Θυσία του Σταυρού. Ο Κύριος Ιησούς μας λύτρωσε επίσης από τη δουλεία του θανάτου και της πνευματικής καταστροφής, αλλά όχι για να κάνουμε φασαρία, αλλά για να έχουμε μια ελευθερία στην υπηρεσία Του... Ας ζήσουμε μια ζωή γονατίζοντας στα πόδια του Σταυρού Εκείνου που μας λύτρωσε με την αγάπη Του και την πολύτιμη Θυσία Του.
71 - Οι δύο κατοικίες
Ο Θεός έχει δύο κατοικίες: τον ουρανό και τις ταπεινές και αγνές καρδιές.
Ο διάβολος έχει επίσης δύο κατοικίες: την κόλαση και τις περήφανες και ακάθαρτες καρδιές.
72 - Τα μακρύτερα χέρια
Σε ένα επιστημονικό περιοδικό, ένας μελετητής έθεσε κάποτε το ερώτημα, ποιος από τους ανθρώπους και τα έθνη θα είχε τα μακρύτερα χέρια; Συγκεντρώθηκαν πολλές απαντήσεις.
Κάποιοι έλεγαν ότι οι μαύροι είχαν μακρύτερα χέρια, άλλοι ότι οι άνθρωποι από την Ανατολή είχαν μακρύτερα χέρια, άλλοι ότι οι κλέφτες πορτοφολιών.
Μεταξύ των απαντήσεων ήταν ένας που είπε:
- Πιστεύω ότι τα μακρύτερα χέρια είναι αυτά των ανθρώπων που προσεύχονται στον Θεό με όλη τους την καρδιά, επειδή τα χέρια αυτών των ανθρώπων φτάνουν στον ουρανό και παίρνουν από εκεί μέσω της προσευχής όλα όσα χρειάζονται. Για παράδειγμα, ο προφήτης Ηλίας είχε τέτοια χέρια, ο οποίος άπλωσε τα χέρια του σε ένδειξη προσευχής και κλείδωσε τον ουρανό και τον ξεκλείδωσε ξανά μέσω της προσευχής.
Υπέροχη απάντηση! Ας είναι μάθημα και για εμάς!
73 - Το κερί λιώνει ενώ ανάβει...
Ένας φίλος με επέπληττε κάπως τις προάλλες, λέγοντας ότι άφησα τη ζωή μου να λιώσει πολύ στη δουλειά που κάνω. - Ω, αγαπητέ μου - του απάντησα - σου δίνω όλη τη δικαιοσύνη, αλλά πρώτα σε παρακαλώ να ανάψεις αυτό το κερί.
- Πολύ καλά, να το άναψα. Και τι εννοείς με αυτό;
- Θέλω να σε παρακαλέσω να μην αφήσεις το κερί να λιώσει. Κοίτα, το κερί λιώνει και αυτό είναι μεγάλο κακό.
- Λοιπόν, αυτός είναι κανόνας. Πού έχει φανεί ποτέ κερί να καίγεται χωρίς να λιώνει;
- Τότε αγαπητέ μου, έτσι συμβαίνει και με εμάς που έχουμε τεθεί να εργαστούμε στο χωράφι του Κυρίου.
Το κερί πρέπει να τοποθετηθεί στο κηροπήγιο και να ανάψει για να δώσει φως σε όλους (Ματθαίος 5:14). Αλλά κάνοντας αυτό λιώνει, γιατί πού έχει φανεί ποτέ κερί να καίγεται, που να μαζεύει λίπος ή λίπος; Ή πού έχει φανεί ποτέ αλάτι που δεν λιώνει αφού μπει σε πιάτα; (Ματθαίος 5:13).
Ένα φως μπορεί να είναι τόσο μεγάλο και υπερήφανο όσο είναι, αν δεν καίγεται και δεν φωτίζει, ποια είναι η χρήση του; Μπορεί να είναι χρήσιμο μόνο φωτίζοντας.
Έτσι, το κερί λιώνει φωτίζοντας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου