Να που βρισκόμαστε, ήδη στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής, και ξαφνικά συμβαίνει κάτι στην εκκλησία που πολλοί από εμάς νιώθουμε σχεδόν σωματικά, με όλη μας την καρδιά: εμφανίζεται ο Σταυρός.
Αυτή είναι η Κυριακή της Προσκύνησης του Σταυρού, και όλα βιώνονται ιδιαίτερα βαθιά, ιδιαίτερα δυνατά το Σάββατο, όταν ο Σταυρός στέκεται στο κέντρο της εκκλησίας, ανοιχτός για την προσκύνησή μας.
Μέχρι αυτή την ώρα, η Σαρακοστή έχει σχεδόν τελειώσει κατά το ήμισυ. Ο αρχικός ζήλος με τον οποίο μπήκαμε σε αυτές τις άγιες μέρες σταδιακά δίνει τη θέση του στην κούραση - κούραση του σώματος, ακόμη και στην κούραση της ψυχής.
Και εδώ είναι που η Εκκλησία, σαν σοφή και στοργική Μητέρα, σταματά. Δεν μας υπενθυμίζει απλώς τα βάσανά μας. Τοποθετεί τον Σταυρό μπροστά μας ως σημάδι δύναμης, ως πηγή παρηγοριάς, ως ζωντανή μαρτυρία ότι δεν είμαστε μόνοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου