161 - Ο Γουέσλι και ο Μεθυσμένος
Στην ιστορία της ζωής ενός μεγάλου και διάσημου ιεροκήρυκα από την Αγγλία, του Γιόχαν Γουέσλι, διάβασα το ακόλουθο περιστατικό:
Κάποτε, καθώς ο Γουέσλι περπατούσε στο δρόμο, ένας μεθυσμένος τον ρώτησε: - Γεια σας, κύριε Γουέσλι. Γιατί δεν με γνωρίζετε; Είμαι κι εγώ ένας από τους νεοφώτιστους σας! - Ναι - απάντησε ο Γουέσλι, αυτό είναι προφανές. Αληθινά είπατε ότι μεταστραφήκατε από εμένα, γιατί αν είχατε μεταστραφεί από τον Κύριο δεν θα είχατε φτάσει σε αυτή την άθλια κατάσταση!
162 - Το σημάδι ενός μικρού παιδιού
Ένα 3χρονο παιδί είχε δει τους γονείς του να προσεύχονται γονατιστοί με τα χέρια τους απλωμένα, σαν να ζητούσε κάτι από κάποιον. Από αυτό μάθαινε και το μικρό παιδί και όποτε χρειαζόταν κάτι, έβαζε τα χέρια του μαζί σε ένδειξη προσευχής και μουρμούριζε τα λόγια: Μητέρα, πατέρας. Και υπήρχε τόση τρυφερότητα σε αυτά τα χέρια ενωμένα σε ένα σημάδι αιτήματος, που ο καθένας θα ήταν φτιαγμένος από πέτρα για να μην τα ακούσει.
Μπορούσε ο ουράνιος Πατέρας να αρνηθεί ένα μικρό παιδί Του που προσεύχεται με πίστη και εμπιστοσύνη;
163 - Μια Παραβολή από την Ιστορία
Η ιστορία διασώζει την ακόλουθη αποκαλυπτική παραβολή ταπεινότητας.
Ο Μέγας Κνούτος, βασιλιάς της Δανίας και της Αγγλίας, φοβερός στις μάχες, μεγάλος σε πράξεις και γεμάτος σοφία, περπατούσε κάποτε με την ακολουθία του κατά μήκος της παραλίας. Οι αυλικοί μιλούσαν για τα μεγάλα του κατορθώματα και τη σοφή βασιλεία του.
Τότε ένας από αυτούς είπε με δυνατή φωνή: - Ω, εσύ κύριε δύο βασιλείων, ποια δύναμη υπάρχει στον κόσμο μεγαλύτερη από τη δική σου;
Ο βασιλιάς δεν απάντησε τίποτα σε αυτό. Ζήτησε να του φέρουν μια καρέκλα και κάθισε στην παραλία, παρακολουθώντας την άμπωτη και τη ροή των νερών με ακόρεστη επιθυμία. Τα κύματα πλησίαζαν όλο και πιο κοντά, και τότε ο βασιλιάς φώναξε:
- Ω! Υπέροχα, δεν ξέρεις ότι δεν υπάρχει δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μου. Σταματήστε τα κύματά σας, ώστε να μην αγγίζουν τα πόδια του αφέντη σας.
Αλλά η θάλασσα δεν άκουγε. Σύντομα τα κύματα έφτασαν στα πόδια του βασιλιά. Τότε ο βασιλιάς σηκώθηκε και είπε:
- Δείτε πόσο αδύναμη είναι η δύναμή μου στον κόσμο! Δεν μπορώ να κάνω τα κύματα να με υπακούσουν. Δόξα και αίνος στον Εκείνον που είναι από πάνω, επειδή μόνο Αυτός αξίζει αίνο και δόξα, επειδή μόνο Αυτός είναι Παντοδύναμος και άξιος αίνου.
Και από εκείνη την ημέρα και μετά λέγεται ότι ο βασιλιάς δεν έβαζε πλέον το στέμμα στο κεφάλι του ως ένδειξη τιμής, αίνου και δόξας στον Παντοδύναμο Θεό.
164 - Στη θέση των αγκαθιών
Είναι γεγονός ότι: στον τόπο όπου η γη έχει καθαριστεί από τα αγκάθια, φυτρώνει η πλουσιότερη σοδειά.
Το ίδιο ισχύει και για ένα πνευματικό χωράφι όπου πριν υπήρχαν τα αγκάθια του πόνου. Εκεί φυτρώνει η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη προς τον Θεό.
165 - Αν δεν ήταν η νύχτα...
Αν δεν ήταν η νύχτα, ο κόσμος και οι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν τον μεγαλύτερο ορατό καθρέφτη της Θεότητας: τον έναστρο ουρανό.
Αν δεν ήταν η νύχτα, ο μαγεμένος κόσμος του έναστρου ουρανού δεν θα φαινόταν.
Αν δεν ήταν η νύχτα του πόνου και των δοκιμασιών, ίσως οι περισσότερες ψυχές δεν θα γνώριζαν τον Θεό, τη δύναμή Του, την αγάπη Του και την αγαθότητά Του. Στη νύχτα των βασάνων βλέπουμε να λάμπει η αγάπη και η καλοσύνη του Καλού Θεού.
Ω, Κύριε, σε ευχαριστώ που με έστειλες κι εμένα αυτή τη νύχτα για να μπορέσω να δω να λάμπει σε όλο της το μεγαλείο, την αγάπη Σου και την καλοσύνη Σου. Κύριε, είναι καλύτερο να με κρατήσεις μέχρι το τέλος της ζωής μου αυτή τη νύχτα, για να Σε δω, παρά να ξεφύγω από αυτόν και να δω ξανά τον κόσμο και τις ματαιότητές του.
167 - Μέλι από την Ηράκλεια
Στην περιοχή της Ηράκλειας στην Ελλάδα, υπάρχει ένα ιδιαίτερο μέλι, γνωστό ως μέλι από την Ηράκλεια. Αυτό το μέλι είναι πολύ πιο γλυκό στη γεύση από το δικό μας μέλι, αλλά σε αντάλλαγμα, αφού το δοκιμάσουμε, αρχικά προκαλεί ένα είδος ζάλης, μετά θολώνει την όραση και μετά αφήνει μια μεγάλη πικρία στο στόμα.
Δεν είναι ακριβώς έτσι το μέλι των κοσμικών απολαύσεων και επιθυμιών; Αρχικά μεθάει τις αισθήσεις του ανθρώπου, μετά σκοτίζει το μυαλό και την κρίση του και μετά αφήνει μια αηδία και πικρία.
168 - Από τη ζωή των μελισσών
Η ζωή των μελισσών είναι γεμάτη πνευματικές διδασκαλίες. - Γιε μου - λέει ένας άγιος πατέρας - κοιτάς το βουνό της χριστιανικής τελειότητας και βλέποντάς το απερίγραπτα ψηλό αναστενάζεις· Κύριε, πώς θα μπορέσω να το σκαρφαλώσω; Θάρρος γιε μου, έχε πίστη και ελπίδα στον Θεό! Κοιτάξτε τις μέλισσες όταν λαμβάνουν την πρώτη τους μορφή, ονομάζονται νύμφες και δεν είναι σε θέση να πετάξουν πάνω από λουλούδια, πάνω από βουνά ή πάνω από λόφους για να μαζέψουν μέλι, αλλά, σιγά σιγά, τρεφόμενες με το μέλι που κερδίζουν οι μητέρες τους, οι μικρές νύμφες αποκτούν επίσης φτερά και αρχίζουν να πετούν, αναζητώντας για τις ίδιες την απαραίτητη τροφή, το μέλι.
Έτσι συμβαίνει με τις απαρχές της πίστης μας και της πνευματικής μας σωτηρίας. Είμαστε στην αρχή, αλλά μόνο νύμφες· αλλά ελπίζουμε ότι μια μέρα θα γίνουμε αληθινές μέλισσες και θα πετάμε από λουλούδι σε λουλούδι. Και μέχρι τότε - και μέχρι το τέλος - ας πετάξουμε με τα φτερά της πίστης στον ουρανό και ας τρέφουμε πάντα τον εαυτό μας με το μέλι των Θείων διδασκαλιών του Λόγου του Θεού, της Βίβλου.
169 - Ένας τυφλός γράφει ένα βιβλίο για... το φως
Διάβασα για έναν μορφωμένο τυφλό από τη Γερμανία που ξεκίνησε να γράψει ένα βιβλίο για το φως και τα χρώματα. Δεν έχω διαβάσει για το πώς βγήκε το βιβλίο, αλλά φυσικά ήταν πιο ικανός να γράψει ένα βιβλίο για το σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν ακόμα τόσοι πολλοί πνευματικά τυφλοί σήμερα που γράφουν βιβλία και δίνουν κηρύγματα και συνέδρια για... το φως;
170 - Η Εκδίκηση του Αλόγου
Ένας παλιός θρύλος λέει ότι στην αρχή, το άλογο ήταν ελεύθερο όπως τα άλλα άγρια ζώα στο δάσος.
Αλλά μια μέρα, το άλογο μάλωνε με το ελάφι. Στο θυμό του και στην επιθυμία του να εκδικηθεί το ελάφι, το άλογο ζήτησε τη βοήθεια του άντρα. - Θα σε βοηθήσω - απάντησε ο άντρας - αλλά μόνο με την προϋπόθεση, αν με αφήσεις να σου βάλω το χαλινάρι στο στόμα και να σε "καβαλήσω". - Ας γίνει - είπε το άλογο - μόνο για να μπορέσω να εκδικηθώ το ελάφι.
Και έτσι, για μια στιγμή εκδίκησης, το άλογο έχασε την ελευθερία του και έγινε υπηρέτης και σκλάβος του ανθρώπου.
Είναι ακριβώς το ίδιο και με την εκδίκηση του ανθρώπου. Για το πάθος της εκδίκησης, ο άνθρωπος χάνει την ηρεμία, την ηρεμία και την ελευθερία του για μια ζωή και γίνεται υπηρέτης και σκλάβος του διαβόλου.
171 - Πατέρα, δεν σήκωσες το βλέμμα σου!...
Ένας πατέρας επέστρεφε από τα σύνορα το βράδυ με το μικρότερο παιδί του. Στο δρόμο, είχε την κακή ιδέα να κλέψει λίγο πράσινο σανό.
Σταμάτησε το κάρο, κατέβηκε και πλησίασε το σανό, κοίταξε επιφυλακτικά αριστερά και δεξιά όπως κοιτάζουν οι κλέφτες όταν θέλουν να κλέψουν κάτι - και μετά έσκυψε να πάρει το σανό.
Αλλά το μωρό στο κάρο, μη καταλαβαίνοντας τι έκανε ο πατέρας του, φώναξε: - Αγαπητέ πατέρα, δεν κοίταξες ψηλά... κοίτα ψηλά κι εσύ!...
Ο πατέρας ντράπηκε και άφησε τον εαυτό του να τον κλέψουν.
Ω, πόσες αμαρτίες θα φοβόντουσαν οι άνθρωποι αν κοίταζαν ψηλά όταν τις έκαναν!
172 - Σιτάρι και Άχυρο
Ένας αγρότης ξεχώριζε το σιτάρι του από το άχυρο. Ενώ τα σιτηρά έπεφταν στα πόδια του, το άχυρο πετούσε στον άνεμο. Και το άχυρο κορόιδευε τα σιτηρά που έπεφταν, λέγοντάς τους: Τι τεμπελιά έχετε, τι έλλειψη ζωής! Ενώ η γη σας τραβάει - εμείς πετάμε.
Κατ' εικόνα του άχυρου που πετάει στον άνεμο είναι και οι Χριστιανοί που δεν έχουν πνευματικό βάρος μέσα τους, αλλά προσποιούνται ότι είναι περήφανοι. Από υπερηφάνεια προσποιούνται ότι είναι έντιμοι και ευσεβείς, ενώ ο άνεμος των πειρασμών τους φυσάει προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά οι αληθινοί Χριστιανοί είναι βαρείς σαν το σιτάρι. στις ψυχές τους υπάρχει ένα βάρος πίστης και εμβάθυνσης στο Ευαγγέλιο.
173 - Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν περισσότερο τα εγκόσμια πράγματα
Ένα απόγευμα Κυριακής, σε ένα χωριό, ο Στρατός του Κυρίου πραγματοποιούσε τη συνάντησή του, όχι μακριά από ένα πανδοχείο. Οι άνθρωποι συνέρρεαν στο πανδοχείο, αλλά στον Στρατό, μόλις ένας κάθε φορά.
Στη συνάντησή του, προκύπτει το ερώτημα: Γιατί οι άνθρωποι έλκονται πάντα περισσότερο από τα εγκόσμια πράγματα και δεν έχουν καμία έλξη ή ευχαρίστηση για τα πνευματικά πράγματα;
Οι περισσότεροι άνθρωποι είπαν: επειδή οι άνθρωποι είναι απερίσκεπτοι... δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν... δεν κρίνουν με το μυαλό τους...
- Ω, δεν είναι αυτός ο λόγος - απάντησε ένας γέρος στρατιώτης. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κοσμικοί άνθρωποι. Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν κοσμικό άνθρωπο να αγαπά τα πνευματικά πράγματα. Για τους κοσμικούς ανθρώπους, το φαγητό μας εδώ είναι βαρύ και δυσάρεστο, δεν μπορούν να το φάνε. Επιτρέψτε μου να σας πω μια παραβολή.
Κοιτάξτε, πίσω από αυτό το σπίτι υπάρχει ένας οπωρώνας με κήπους γεμάτους δέντρα και λουλούδια. Αν έχω δύο πουλιά εδώ: ένα τραγουδιστικό πουλί, ή ένα περιστέρι και ένα κοράκι, και τα αφήσω να πετάξουν έξω από το παράθυρο στον οπωρώνα, τι θα συμβεί; - Το πουλί, ή το περιστέρι, σίγουρα θα σταματήσει στον κήπο με τα δέντρα και θα αρχίσει να τραγουδάει, σαν να λέει: αχ, πόσο όμορφα και ευχάριστα είναι εδώ!
Αλλά το κοράκι; Θα κοιτάξει κι αυτό πάνω από τα λουλούδια και τους κήπους, αλλά - χωρίς να βλέπει και να μυρίζει καθόλου θάνατο - θα πετάξει πιο μακριά, λέγοντας στον εαυτό του: αχ, πόσο άσχημο είναι εδώ! Και θα σταματήσει μόνο εκεί που θα βρει λίγο θάνατο.
Αγαπητοί μου, το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν τον πνευματικό θάνατο επειδή αυτή είναι η φύση τους.
Για να αναζητήσουν κήπους με λουλούδια, για να έρθουν στις συναντήσεις μας, πρέπει να επιμείνουμε μαζί τους με αγάπη και υπομονή για να αλλάξουν πρώτα την εγκόσμια φύση τους... να γίνουν και πνευματικοί άνθρωποι, και μετά θα αγαπήσουν και τα πνευματικά πράγματα.
Καλή και αληθινή διδασκαλία!
174 - Πείτε του να περιμένει!
Η ιστορία διασώζει το ακόλουθο περιστατικό:
Ένας πρωθυπουργός στην Αγγλία έκανε τη συνηθισμένη πρωινή του προσευχή. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, ο βασιλιάς φτάνει και τον καλεί να του ανακοινώσει κάτι επείγον.
Ο Πρωθυπουργός έστειλε τότε τον υπηρέτη του, λέγοντας: - Πείτε στην Αυτού Μεγαλειότητα τον Βασιλιά να περιμένει λίγο, γιατί μόλις τώρα μιλάω με τον Βασιλιά των Βασιλέων...
Ο Βασιλιάς περιμένει και επαινεί τον σύμβουλό του. Τι ευτυχισμένη χώρα με τέτοιους ηγεμόνες! Πόσοι από τους ηγεμόνες μας μιλάνε με τον Βασιλιά των Βασιλέων;...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου