Είμαστε ένα απίστευτα ηλίθιο είδος. Πολύ πιο ηλίθιο από τα ζώα. Αν ένα ελαφάκι έχει δει ποτέ έναν λύκο και του έχει ξεφύγει, τρέχει μακριά με όλο του το είναι από το τερατώδες θηρίο.
Πάντα ξεχνάμε το τρομερό πρόσωπο των δαιμόνων. Έχουμε περάσει από τρομερούς, καταστροφικούς πολέμους, έχουμε νιώσει τη μυρωδιά της σάρκας που καίγεται κάτω από ναπάλμ στα ρουθούνια μας, έχουμε δει εκατομμύρια νεκρούς. Συλλογική μνήμη: μηδέν.
Όλες οι ανέσεις που μας φαίνονται φυσικές τώρα: νερό, θέρμανση, διαδίκτυο, φαγητό, τηλέφωνο, μπορούν να χαθούν σε ένα δευτερόλεπτο μέσω του πολέμου. Και πάντα οργιζόμαστε ενάντια στον Θεό και στον εαυτό μας, φανταζόμενοι ότι είμαστε ο ομφαλός της γης.
Είμαστε απαίσια σκουλήκια στο πρόσωπο της γης, αλλά πάντα αψηφούμε τον Δημιουργό που πέθανε για εμάς, με το χέρι μας. Τον σκοτώσαμε. Επειδή ήταν πολύ καλός, πολύ όμορφος, πολύ αγνός. Και μας πλήγωσε τρομερά που ήμασταν και είμαστε άσχημοι, και κακοί, και γυμνοί και ακάθαρτοι.
Τώρα η τιμωρία σκληραίνει ξανά στα παιδιά του Σατανά. Πάλι κακία, πόλεμος, διχασμός.
Και πάλι ο Θεός κλείνει τα αγνά Του μάτια, μεγαλύτερα από τους ουρανούς, για να μην κλάψει και μας πνίξει στην πλημμύρα των δακρύων Του. Και τη στιγμή που κρατάει τα μάτια Του κλειστά από τον πόνο, μετατρεπόμαστε στην κόλαση.
Είθε ο Θεός να μας ελεήσει ξανά.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου