.jpg)
Ήταν ένας καταπληκτικός παρηγορητής των μεγάλων αμαρτωλών. Αν κάποιος ομολογούσε ότι ήταν μεγάλος αμαρτωλός, απαντούσε αμέσως:
«Αποδεικνύεται ότι είσαι αδελφός μου! Τι κοινό θα μπορούσα να έχω με τους αγίους;!»
Και ήταν πάντα ειλικρινές και γνήσιο, με ταπεινότητα, χωρίς ίχνος κρυφής προσποίησης ή στερεοτυπικών κλισέ - όχι όπως όταν οι άνθρωποι λένε, «Είμαι μεγάλος αμαρτωλός!» και μετά περιμένουν κάποιον να τους δικαιολογήσει, να αντικρούσει τα λόγια τους και να τους χτυπήσει στο κεφάλι.
Ο γέροντας έλεγε συχνά για τον εαυτό του: «Είμαι χώμα, λάσπη, σκόνη, σκουπίδια... Όχι, ακόμη και τα σκουπίδια που βρίσκονται στον δρόμο είναι καλύτερα από εμένα! Τι σε έκανε να έρθεις σε έναν τόσο μεγάλο αμαρτωλό όπως εγώ; Αν ήξερες τις αμαρτίες μου, θα έφευγες από εδώ! Δεν με πιστεύεις;!» Μια μέρα, γύρισε προς το μέρος μου κλαίγοντας:
«Πώς είσαι, αδελφή; Πώς;»
Και επανέλαβα τα λόγια του:
«Ακόμα και τα σκουπίδια είναι καλύτερα από εμένα, πάτερ Γαβριήλ!» «Αλλά ο Θεός αγαπά τα σκουπίδια, αδελφή, σκουπίδια! Αυτοί είμαστε!» «Ρογκόρ εμπί βαρτ!» - «Αυτοί είμαστε!» Αυτή ήταν η έκφρασή του, το σήμα κατατεθέν του. Το έλεγε πολύ συχνά, απλά και πάντα με χαρά.
Από τα απομνημονεύματα της Κετεβάν Μπεκάουρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου