Τό αδιέξοδο.

Ἡ Μ. Χ., «οὔσα σέ ἀδιέξοδο καί μήν ξέροντας τί ἄλλο νά κάνη [γιά τό γυιό της Κ. πού ἔγινε

αἱρετικός], ἀποφάσισε νά συναντήση τόν παπᾶ τῆς ἐνορίας της, πού ἦταν καί Πνευματικός της. Ὁ ἱερέας ἄκουσε μέ μεγάλη προσοχή το πρόβλημα καί τή συμβούλευσε μέ κάποιο τρόπο νά πείση τό γυιό της

να μεταβῆ στό Ἅγ. Ὄρος. Τῆς εἶπε πώς μόλις φτάνουν ἐκεῖ οἱ αἱρετικοί, λίγες ημέρες μετά "συνέρχονται" καί ἐπιστρέφουν στήν Ὀρθόδοξη Πίστι.

Τό ἴδιο βράδυ, ή Μ. Χ. τό συζήτησε μέ τό σύζυγό της καί ἀποφάσισαν μέ ἕνα τέχνασμα να πείσουν τόν Κ. νά μεταβῆ στην Αθωνική Μοναχοπολιτεία.

Συγκεκριμένα, συμφώνησαν ὁ σύζυγος νά προσποιηθῆ μπροστά στόν Κ. ὅτι ἐνδιαφέρεται νά μάθη γιά τήν αἵρεσι γιά νά τήν ἀσπαστῆ καί ἐκεῖνος. Στή συνέχεια, θά ἀρχίση νά ἐκφράζη ἀμφιβολίες σχετικά μέτό πῶς μπορεῖ νά εἶναι σίγουρος ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοινκάνουν λάθος καί ὅτι οἱ πραγματικοί Χριστιανοί εἶναι οἱ συγκεκριμένοι αἱρετικοί καί μετά θα ζητήση ἀπ' το παιδί να ταξιδέψουν μαζί στό Ἅγ. Όρος, γιά νά συζητήση ὁ Κ. μέ τούς Αγιορείτες Μοναχούς καί νά τούς ἀποδείξη ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι σφάλλουν.

Ἔτσι καί ἔγινε καί στό τέλος, διαβεβαίωσε τόν Κ. πώς ἂν καταφέρη νά ἀντικρούση τά ἐπιχειρήματα τῶν Ἁγιορειτῶν, ὅλη ἡ οἰκογένεια ἀπό Ὀρθόδοξοι

θά ἀσπαστοῦν τήν συγκεκριμένη αἵρεσι.

Ὅταν πληροφορήθηκαν αὐτή τή συζήτησι οἱ φίλοι τοῦ Κ. πού ἀνῆκαν στήν αἵρεσι, ἀναστατώθηκαν καί προσπάθησαν νά τόν πείσουν νά μήν πάη στήν Ἀθωνική Χερσόνησο, μέ κύριο επιχείρημα πώς

εἶναι ἀκόμα ἄπειρος σέ θέματα θρησκείας καί οἱ Ἁγιορεῖτες, σάν πιό ἔμπειροι πού εἶναι σέ τέτοιες συζητήσεις, εὔκολα θά τόν κάνουν νά φανῆ ἀναξιόπιστος. Ωστόσο, αὐτή τή φορά ὁ Κ. δέν ἐπηρεάστηκε καί ἀποφάσισε να τηρήση τήν ὑπόσχεσι τήν ὁποία

εἶχε δώσει στόν πατέρα του.

Ἔτσι, μετά ἀπό μία ἑβδομάδα, ταξίδεψαν παρέα στό Ἅγ. Ὄρος.

Ἡ πρώτη Μονή στήν ὁποία ἔφτασαν ἦταν ἡ

Μονή Δοχειαρείου. Ἐκεῖ ὁ πατέρας τοῦ Κ. μπόρεσε νά συναντήση κρυφά τόν Ἡγούμενο καί νά τοῦ πῆ τί συνέβαινε. Μετά από λίγο, ὁ Ἡγούμενος ἔστειλε ἕνα ἡλικιωμένο Μοναχό καί ζήτησε ἀπ' τόν Κ. νά τόν ἀκολουθήση στό ἐσωτερικό τῆς Μονῆς, διότι ἤθελε νά τοῦ μιλήση. Ὁ Κ. ἐπέμενε ἡ συζήτησι αυτή να

γίνη στον προαύλιο χῶρο, ὥστε νά μπορέσουν ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι νά τούς ἀκούσουν. 

Ὁ Μοναχός ὅμως, τοῦ ζήτησε ξανά καί μέ πολύ εὐγένεια νά τόνμἀκολουθήση στό ἐσωτερικό τῆς Μονῆς, διότι ἤθελε

νά τοῦ δείξη κάτι.

Τελικά, ὁ Κ. τόν ἀκολούθησε. Ἔμειναν μέσα στη Μονή γιά περίπου 1 ὥρα καί ὅταν τελείωσε ἡ “συζήτησί” τους, ὁ Κ. βγῆκε ἔξω μέ κλάματα λέγοντας πώς εἶναι ἁμαρτωλός καί ζητοῦσε ἀπ᾿ τήν Παναγία

νά τόν συγχωρέση γιά τά ἀτοπήματά του.

Σέ κανένα ποτέ δέν εἶπε τί συνέβη μέσα στη

Μονή, τό μόνο, ὅμως, τό ὁποῖο γνωρίζει ἡ μητέρα του, Μ. Χ., εἶναι πώς ἀπό τότε ὁ Κ. ἐπέστρεψε στην Ορθόδοξη Πίστι, διέκοψε κάθε σχέσι μέ τούς αἱρετικούς "φίλους" του καί δέν ξαναμίλησε ποτέ γιά ἐκείνη τήν περίοδο τῆς ζωῆς του. Ξεκάθαρα, ἐπρόκειτο

γιά ἕνα θαῦμα τῆς Παναγίας, πού ἔσωσε ἕνα αίρετικό» 

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.2026