"Τὸ Σταυρουλάκι τῆς Γιαγιᾶς"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της, καθὼς ἔμπαιναν στὸν ναό. Ἦταν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, καὶ στὴ μέση τοῦ ναοῦ, ἀνάμεσα σὲ βασιλικὸ καὶ ρόδα, στεκόταν ὁ Τίμιος Σταυρός.
«Γιαγιά, γιατί κλαῖς;» ψιθύρισε τὸ κοριτσάκι, βλέποντας τὰ δάκρυα νὰ τρέχουν στὰ ρυτιδωμένα μάγουλα.
Ἡ γιαγιὰ χαμογέλασε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὸ στῆθος της ἕνα μικρὸ σταυρουλάκι. «Αὐτὸ τὸ φόρεσε ὁ παπποῦς σου στὸν πόλεμο, παιδί μου. Στὶς πιὸ σκοτεινὲς στιγμές, τὸ ἔσφιγγε καὶ ἔβρισκε δύναμη.»
Ἡ Ἑλένη ἄγγιξε ἁπαλὰ τὸ σταυρουλάκι. «Καὶ ἐγὼ μπορῶ νὰ βρῶ δύναμη;»
«Πάντα, ἀγάπη μου,» τῆς ἀπάντησε ἡ γιαγιά. «Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο θυσία. Εἶναι καὶ νίκη. Εἶναι το φῶς ποὺ διώχνει τὸ σκοτάδι.»
Μαζὶ προσκύνησαν, καὶ ἡ μικρὴ καρδιὰ τῆς Ἑλένης γέμισε ἐλπίδα.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς δύναμής μας. Στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, μᾶς θυμίζει ὅτι μετὰ τὸν πόνο ἔρχεται πάντα ἡ Ἀνάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου