Η γραφή της μαραμένης και καταραμένης συκιάς μιλάει για μια πολύ δυνατή στιγμή κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν ο Χριστός, περπατώντας προς τα Ιεροσόλυμα, είδε μια συκιά γεμάτη φύλλα αλλά χωρίς καρπούς. Τότε την καταράστηκε και το δέντρο μαράθηκε. Με την πρώτη ματιά, φαίνεται σαν μια σκληρή χειρονομία, αλλά το νόημά της είναι βαθύ και πνευματικό.
Η συκιά δεν είναι απλώς ένα δέντρο από το Ευαγγέλιο, αλλά ένα σύμβολο της ψυχής του ανθρώπου που φαίνεται ζωντανή εξωτερικά, αλλά είναι άδεια εσωτερικά. Είχε πολλά φύλλα, που σημαίνει όμορφη εμφάνιση, αλλά δεν είχε καρπούς, που σημαίνει καλές πράξεις, αληθινή πίστη, μετάνοια και αγάπη. Γι' αυτό, οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι η άγονη συκιά αντιπροσωπεύει τον υποκριτή άνθρωπο, που δίνει την εντύπωση ότι είναι κοντά στον Θεό, αλλά η ζωή του δεν αποφέρει πνευματικούς καρπούς.
Στην παράδοση της Εκκλησίας, η συκιά θεωρείται επίσης ως εικόνα του λαού που είχε λάβει τον Νόμο, τους προφήτες και το κάλεσμα του Θεού, αλλά δεν έφερε τον αναμενόμενο καρπό της πίστης. Επομένως, αυτό το επεισόδιο είναι επίσης ένα σημάδι κρίσης: δεν αρκεί να έχεις μόνο την εμφάνιση ευσέβειας, αλλά πρέπει και να καρποφορείς.
Η γραφή της μαραμένης συκιάς λέει, με χριστιανικό πνεύμα, ότι το δέντρο μαράθηκε όχι επειδή ο Κύριος καταδίκασε τη φύση, αλλά για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι κάθε ζωή χωρίς καρπό μαραίνεται. Το άκαρπο φύλλο είναι η εικόνα των λόγων χωρίς έργα, της πίστης μόνο στα χείλη, μιας καρδιάς που δεν αλλάζει.
Επομένως, την Αγία και Μεγάλη Δευτέρα, όταν γίνεται η μνήμη της μαραμένης συκιάς, η Εκκλησία μας καλεί να αναρωτηθούμε:
είμαστε μόνο «φύλλα», δηλαδή εικόνα και εμφάνιση,
ή μήπως φέρνουμε και καλούς καρπούς ενώπιον του Θεού;
Εν ολίγοις, η έννοια του γραφής είναι η εξής:
η μαραμένη συκιά είναι η εικόνα της άκαρπης ψυχής,
η κατάρα του Χριστού είναι μια προειδοποίηση για την αμετανοησία,
και ο μαρασμός της είναι το σημάδι ότι η ζωή χωρίς Θεό και χωρίς καλές πράξεις γίνεται κενή και χάνεται.
Πατήρ Παναγιώτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου