Αρχιμανδρίτης Δαμιανός Κωστόπουλος,ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας από το 1980 έως το 1983.
Επί πολλά χρόνια είχε διατελέσει οικονόμος της Μονής και εφημέριος στην ενορία των Καμαρών.
Είχε μια απέραντη,πηγαία καλοσύνη και ήταν στοργικός προς όλους.Ο κάθε προσκυνητής της Μονής αισθανόταν από την πρώτη στιγμή οικείος μαζί του.Η χωρίς μέτρο και όρια πατρική του αγάπη,εκδηλωνόταν αμέσως προς τον κάθε επισκέπτη,είτε ήταν γνωστός,είτε ήταν άγνωστος.
Αρκετοί από αυτούς που πήγαιναν στην Λογγοβάρδα για να εξομολογηθούν,τον προτιμούσαν επειδή τον θεωρούσαν επιεική.Όντως ήταν πολύ επιεικής προς τους αμαρτάνοντες χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η επιείκειά του ήταν χωρίς όρια.
Ήταν ελεήμων στο έπακρο,δεν μπορούσε να δεχτεί κάποιον χωρίς να του προσφέρει κάτι,αισθανόταν άσχημα όταν δεν εκδήλωνε την αρετή της φιλοξενίας όπως και ο πατριάρχης Αβραάμ στην Παλαιά Διαθήκη.
Θυμάμαι μια φορά μαθητής στο Γυμνάσιο Πάρου,που κάποιος ταξιτζής πήγαινε κάποιον στο Μοναστήρι.Με πήρε,λοιπόν,μαζί του επειδή ήξερε ότι θα με χαροποιούσε αυτό.
Αμέσως ο π.Δαμιανός μας οδήγησε στην τράπεζα και έδωσε εντολή στον μάγειρα να μας σερβίρει φαγητό.Γιώργο,μην φύγεις μετά,σε θέλω,μου είπε.
Πήγα να τον χαιρετήσω και μου έδωσε ένα κατοστάρικο.
Ήμουν μικρός και ντροπιάστηκα.Έλα τώρα,μη με στενοχωρείς, πάρτο για να κουρευτείς.Αυτό το έλεγε συχνά από λεπτότητα, για να μη φέρνει τον άλλο σε δύσκολη θέση.
Έμαθα ότι όταν έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του,τα οστά του είχαν το χαρακτηριστικό ωχροκίτρινο χρώμα.Έτσι είναι τα οστά αυτών που στη ζωή τους ήταν ελεήμονες,μου είπαν οι Πατέρες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου