Άγιε Παύλε, δώσε μας μια σταγόνα από τη δροσιά των δακρύων σου.

Σαούλ.

Λαμπρός στη διδασκαλία, πονηρός στην περιπλάνηση. Γεμάτος με τους νόμους της Τορά. Βουτηγμένος από τις αόριστες προφητείες που διαστρέβλωσε μεταφορικά. Γεμάτος με την υπερηφάνεια της επιλογής του εκλεκτού λαού. Ένας μορφωμένος ραβίνος, ειδικός στην Πεντάτευχο και στην ιστορία του Ιουδαϊσμού. Αδίστακτος με τους άτυχους Χριστιανούς. Περιφρονητικός για τον νεκρό Γαλιλαίο και για τον οποίο τώρα οι σοφοί λένε με κόστος τη ζωή τους ότι τον είδαν ζωντανό. Γεμάτος μίσος για τους μαθητές του ευγενικού Ιησού. Συνεργάτης στη δολοφονία του Στεφάνου. Σχεδιάζει τη δολοφονία των ηλίθιων προβάτων που δόξασαν έναν Ναζωραίο.

Κάτι συμβαίνει. Στο δρόμο για τη Δαμασκό χτυπιέται από τον Ουρανό από το άπειρο Φως που πονάει άπειρα στην αγάπη. Ακούει τη φωνή του Εσταυρωμένου: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με διώκεις; Νιώθει πώς οι πληγές των Χριστιανών πληγώνουν τον Θεό. Νιώθει το σπάσιμο στον Σταυρό της Ευχαριστίας των αιώνων. Νιώθει το μαστίγιο, και τον Σταυρό, και τη λόγχη, και τη χολή, και το Αίμα.

Και πεθαίνει από τον πόνο. Ερωτεύεται, κλαίει για τον Εσταυρωμένο. Γίνεται πηγή δακρύων για Εκείνον που υπέφερε για τον κόσμο. Γίνεται ο Σταυρός: Σταυρώθηκα μαζί με τον Χριστό, και από τώρα και στο εξής δεν ζω πια, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου. Δεν μπορεί πλέον να αντέξει την κακία του κόσμου, και την ακαθαρσία, και την ανόητη λαγνεία, και τις παγίδες του θανάτου, και την ορμή των ψυχών στην κόλαση. Τρελαίνεται από τη λαχτάρα για τον Νυμφίο που τον παρηγόρησε, τυφλώνοντάς τον από την ψευδή όψη όσων χάνονται. Η ζωή του γίνεται θυσία, και φως, και πόνος, και λαχτάρα. Δεν μπορεί πλέον να αντέξει αυτόν τον κόσμο.

Βγαίνει στους δρόμους, ένας άνθρωπος τριών πηχών, με όλους τους γιγάντιους δαίμονες της Ευρώπης ριζωμένους σε ηλίθια μυαλά, δοξασμένους σε ναούς, ακολουθούμενους από το ποίμνιο. Συντρίβει με τη λέξη σπαθί όλους τους οβελίσκους του θανάτου. Συντρίβει με δάκρυα την αυτοκρατορία του Σατανά που έχει εδραιωθεί στη βία, την ηδονή και τον πολυθεϊσμό. Συντρίβει τα είδωλα στις ψυχές. Γράφει επιστολές με το αίμα του, μικρά βιβλία για τα οποία έχουν γραφτεί εκατομμύρια σελίδες, και ακόμα δεν έχουν ειπωθεί πολλά. Βλέπει τον παράδεισο αν και τον χαστουκίζει ο άγγελος του Σατανά. Γεμίζει εκατοντάδες χιλιάδες με χάρη, αν και όλα τα μέλη του πονούν. Και πεθαίνει ως μάρτυρας, αποκεφαλισμένος στη Ρώμη, αλλά τοποθετεί πάνω από την Ευρώπη την Κεφαλή του Χριστού, του Βασιλιά των Αιώνων.

Γράφει τον λόγο που διαπερνά την καρδιά του Ιουδαϊσμού: Ο Θεός εμφανίστηκε εν Σαρκί. Ψάχνει μέσα από τις εκατοντάδες Προφήτες στο μυαλό του και βλέπει σε αυτούς τον Μεσσία, διαφανή, που περιμένει στην ψυχρή αιωνιότητα να έρθει στην ιστορία και να πεθάνει για τον άνθρωπο. Νιώθει μέσα στη χάρη την πληρότητα της Θεότητας. Όπου κι αν πάει, όλοι τον χτυπούν, τον βασανίζουν, τον μαστιγώνουν, και από τον ιδρώτα, τα δάκρυα και το αίμα του, τρομερά θηρία ξυπνούν από τον θάνατο και γίνονται μαθητές του Χριστού. Ακριβώς όπως αυτός.

Άγιε Παύλε, δώσε μας μια σταγόνα από τη δροσιά των δακρύων σου.