Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 100.

 

 

"Τὰ Γόνατα τῆς Πεντηκοστῆς"

 

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ γιαγιὰ Ἀθηνᾶ πῆρε τὸν μικρὸ Μάριο ἀπὸ τὸ χέρι ἐκεῖνο τὸ λαμπερὸ πρωινό. Τὰ λουλούδια στολίζανε τὴν ἐκκλησία, καὶ μυρτιὲς καὶ ρόδα σκορποῦσαν τὴ μυρωδιά τους παντοῦ.

"Γιαγιά, γιατί ἡ ἐκκλησία μυρίζει σὰν κῆπος;" ρώτησε ὁ Μάριος.

"Γιατί σήμερα, ἀγάπη μου, ἦρθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὰν φωτιὰ καὶ ἀνάστησε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων!"

Στὸν ἑσπερινό, ξαφνικά, ὅλοι γονάτισαν. Ὁ Μάριος κοίταξε γύρω του ἔκπληκτος. Οἱ μεγάλοι, οἱ γέροντες, ἀκόμη καὶ ὁ ἱερέας, ὅλοι λύγισαν τὰ γόνατά τους.

"Γιαγιά," ψιθύρισε, "γιατί γονατίζουν;"

Ἡ γιαγιὰ δάκρυσε. "Γιατί παιδί μου, ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση δὲν γονατίζαμε, γιορτάζαμε τὴ νίκη τῆς ζωῆς. Τώρα, γονατίζουμε γιὰ πρώτη φορά, μὲ εὐγνωμοσύνη, ζητῶντας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κατοικήσει μέσα μας."

Ὁ Μάριος ἀργὰ ἀργὰ γονάτισε κι αὐτός. Δὲν ἤξερε ἀκριβῶς γιατί, ἀλλὰ ἔνιωσε κάτι ζεστὸ νὰ γεμίζει τὴν καρδούλα του.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ πιὸ ψηλὴ στάση τῆς ψυχῆς. Ὅταν λυγίζουμε τὰ γόνατά μας μπροστὰ στὸν Θεό, τότε ἡ καρδιά μας ἀνυψώνεται καὶ γίνεται κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.