"Τὸ Παγκάκι τῆς Ψυχῆς"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἀφοῦ σίγησαν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ τελευταῖοι προσκυνητὲς κατέβηκαν τὰ σκαλοπάτια, ὁ Ἀλέξανδρος βρῆκε ἐπί τέλους τὸ ἀγαπημένο του παγκάκι. Ἐκεῖ, στὴ γωνιὰ ἐκείνη ποὺ ἔβλεπε τοὺς βράχους νὰ ἀγγίζουν τὰ σύννεφα, ἀνάσανε βαθιά.
"Δόξα σοι, ὁ Θεός," ψιθύρισε, καὶ τὰ δύο ἐκεῖνα λόγια ἔφεραν μαζί τους ὅλη τὴν ἡμέρα.
Θυμήθηκε τὶς κατανυκτικὲς ψαλμωδίες ποὺ ἀνέβαιναν σὰν θυμίαμα, τὰ πρόσωπα τῶν πιστῶν ποὺ ἔλαμπαν ἀπὸ χάρη, τὸν Ἐπίσκοπο ποὺ λειτουργοῦσε μὲ εὐλάβεια βαθιά. Ἡ γιορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων εἶχε ἀφήσει μέσα του κάτι ἀνεξήγητο, σὰν μυρωδιὰ λιβανιοῦ ποὺ μένει στὰ ροῦχα πολὺ μετὰ τὴν ἐκκλησία.
Κοίταξε τὸν οὐρανό. Ἐκεῖ πάνω, οἱ Ἅγιοι Πάντες τὸν κοιτοῦσαν κι αὐτοί. Ἔνιωσε μιὰ ἀόρατη ἀγκαλιά, μιὰ ζεστασιὰ ποὺ δὲν τὴν ἔδινε κανένας ἥλιος.
"Δὲν εἶμαι μόνος," συνειδητοποίησε. "Ποτὲ δὲν ἤμουν μόνος."
Τὸ παγκάκι ἔγινε ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ ἱερότερος τόπος στοχασμοῦ του. Ἐκεῖ ὅπου ὁ Θεὸς καὶ ἡ ψυχὴ συναντιοῦνται σιωπηλά.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἀληθινὴ λατρεία δὲν τελειώνει στὴν ἐξώπορτα τῆς ἐκκλησίας. Συνεχίζεται στὴ σιωπὴ τοῦ στοχασμοῦ, ὅπου ἡ ψυχή μας ἐπεξεργάζεται τὴ χάρη καὶ ἀνακαλύπτει ὅτι δὲν βαδίζει ποτὲ μόνη της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου