Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ

Ο αείμνηστος Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος μας είχε παραχωρήσει πολλά καί ἐνδιαφέροντα περιστατικά, που φωτίζουν ἄγνωστες πτυχές τῆς ἁγίας βιοτῆς τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ του, π. Επιφανίου.

1. Συμπαράσταση Ἱερομονάχου σέ ἐμπερίστατο κατά σάρκα συγγενῆ του. Ἔτος 1964. Διηγεῖται ὁ Πολυνείκης

Ἔχει ἤδη «περάσει» ἕνας καί πλέον χρόνος ἀπό τήν κοίμηση τῆς μητέρας μας καί ὁ πατέρας μας, δειλά-δειλά,ἀναφέρεται στήν ἐπιθυμία του να ξαναπαντρευτεῖ. Μετά ἀπό λίγους μῆνες ἀναζητήσεών του, βρίσκεται ἡ κατάλληλη γυναίκα. Ἀπό τήν πρώτη συνάντησή τους, τοῦ ξεκαθαρίζει τή θέση της μέ ἀπόλυτη εἰλικρίνεια, λέγοντάς του πώς δέχεται να προχωρήσει μαζί του σέ γάμο, ἀρκεῖ νά τακτοποιήσει τίς εὐθύνες πού ἔχει ἔναντι τῆς οἰκογενείας του.

Ὁ ὑποφαινόμενος βρίσκεται στην τρυφερή ηλικία τῶν δεκαέξι ἐτῶν καί ἡ ἀνατροφή του ἀποτελεῖ τό ὑπ' ἀριθμόν ἕνα πρόβλημα γιά τή σύναψη τοῦ γάμου. Εἶναι περίοδος Καλοκαιριοῦ καί τά σχολεῖα ἔχουν διακοπές. Ὁ π. Ἐπιφάνιος ζητᾶ ἀπό τή θεία Ἀλεξάνδρα, «ν' ἀνεβοῦμε» στην Αθήνα, ὅπου ἐδῶ καί μερικά χρόνια διέμενε ὁ ἴδιος, προκειμένου να συζητήσουμε, καί εἰ δυνατόν, νά ἐπιλύσουμε το ζήτημα πού ἔχει παρουσιασθεῖ, ἱκανοποιῶντας παράλληλα καί τήν ἔντονη ἐπιθυμία τοῦ πατέρα μας για δεύτερο γάμο.

Στο σημεῖο αὐτό, καλό εἶναι ν' αναφερθῶ στή θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου, σχετικά μέ τό νά ξαναπαντρευτεῖ ὁ πατέρας μας.

Ὡς ἄνθρωπος ἰδιαίτερης ποιότητας φρονοῦσε, ὅτι καλό θά ἦταν, ὁ πατέρας μας να παραμείνει πιστός στη μνήμη τῆς γυναίκας του και μητέρας μας, ἀσχολούμενος παράλληλα μέ ἔργα εὐποιΐας και πνευματικῆς προαγωγῆς, ἀλλά ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι ὁ πατέρας ἦταν ἀνένδοτος σχετικά με τον δεύτερο γάμο του, προτιμοῦσε, σεβόμενος ἀπόλυτα τήν ἐλευθερία του -καί αὐτό τό «πέρασε» καί στά ὑπόλοιπα μέλη τῆς οἰκογένειάς μας- τόν πατέρα μας νυμφευόμενο, παρά να διάγει ἄλλη ζωή, μακράν τῶν ἐντολῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Τόν ἐπισκεφθήκαμε μαζί μέ τή θεία Ἀλεξάνδρα, στο διαμέρισμα τῆς ὁδοῦ Μακεδονίας 24, τό ὁποῖο πρόσφατα εἶχε νοικιάσει.

Μετά τά ἀπαραίτητα καλωσορίσματα, ξεκίνησε ἀμέσως νὰ ἀναφέρεται στο παραπάνω θέμα καί ἀπευθυνόμενος σέ μένα, μοῦ εἶπε: «Ἄκου ἀδελφέ μου, διακαῶς ἐπιθυμοῦσα ἡ θεία μας Ἀλεξάνδρα νά ἔλθει μόνιμα κοντά μου και πιστεύω ὅτι ἡ ποθητή μέρα “ἔφθασε”». Καί συνέχισε: «ἡ θεία θ᾽ ἀποτελέσει τό ἀκρογωνιαῖο καί πολύτιμο θεμέλιο τῆς ἰδιότυπης οἰκογένειας, που σκέπτομαι να δημιουργήσω με τη βοήθεια τοῦ Θεοῦ, στην πολυκατοικία ὅπου διαμένω», ἐννοῶντας προφανῶς τούς πολλούς φοιτητές πού κατέκλυσαν ἀρκετά σύντομα, σχεδόν ὅλα τά ὑπόλοιπα διαμερίσματα τῆς πολυκατοικίας, συνθέτοντας ἔτσι ἕνα οικοτροφείο,

«Σχετικά μέ σένα, Πολυνείκη μου, μπορεῖς νά ἔλθεις να συγκατοικήσουμε. Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι θά ἱκανοποιήσω  -μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ· ὅλες τίς ἀπαραίτητες ἀνάγκες σου, γιά τήν ἄνετη διαβίωσή σου, μα κυρίως θέ προσφέρουμε ἡ θεία κι ἐγώ, ἀγάπη καί στοργή, πού τόσο ἔχεις ἀνάγκη, μετά τον μεγάλο πόνο πού ἔνοιωσες μέ τήν ἐκδημία τῆς μητέρας μας», καί συνέχισε ὁ π. Ἐπιφάνιος:

«Θα σεβαστῶ ἀπόλυτα την προσωπικότητά σου, ἀλλὰ πάντοτε να θυμᾶσαι ὅτι ὁ ἀδελφός σου εἶναι κληρικός και δεν δύναται νά ἱκανοποιεῖ ἐπιθυμίες σου, ὅπως π.χ. παρακολούθηση κινηματογραφικῶν καί θεατρικῶν παραστάσεων, ἐξόδους σε ταβέρνες κ.λπ.», κι ἔκλεισε τή συζήτηση λεγοντάς μου, «ἡ τελική ἀπόφαση ἀδελφέ μου εἶναι δική σου».

Ήταν τόσο πειστικός ὁ λόγος του καί τόσο καθαρό τό βλέμμα του, πού αὐτοστιγμεί ἀπάντησα: «σ᾿ εὐχαριστῶ ἀδελφέ μου γιά τήν ἀγάπη σου». Καί πρόσθεσα: «θά μείνω κοντά σας». Καί σκύβοντας, φίλησα το χέρι του μέ εὐγνωμοσύνη.

Κλείνοντας, θά ἤθελα νά τονίσω ὅτι τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνδρός λαμβάνει ἀκόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, ἄν σκεφθεῖ κανείς ὅτι τά ἔσοδά του ἦσαν πενιχρότατα. Ὡς κληρικός, οὐδέποτε ἔλαβε μιά δραχμή, οὔτε ὡς μισθόν οὔτε ὡς «τυχηρόν».

Τά λιγοστά ἔσοδά του προήρχοντο ἐκ τῶν συγγραφικῶν του δικαιωμάτων ἀπό τά μεγάλης κυκλοφορίας βιβλία του, καί βεβαίως σ' αὐτά θά προσετίθετο καί ἡ μικρή σύνταξη τῆς θείας μας Ἀλεξάνδρας.

2. Ἡ ἀνησυχία τῶν παιδιῶν γιά τή θεία Ἀλεξάνδρα

Το 1968 ὁ Πολυνείκης πῆγε στρατιώτης. Ἡ θεία ἦταν στενοχωρημένη και πολύ σκεπτική. Δέν εἶχε καθόλου διάθεση.

Τα παιδιά (οἱ φοιτητές που διέμεναν στήν ἴδια πολυκατοικία), το παρατήρησαν καί ανησύχησαν. Ρώτησαν τόν π. Επιφάνιο γιά νά μάθουν, ἄν ἔχει κάτι ἡ θεία:

«Γέροντα, δέν τή βλέπουμε καλά τή θεία Ἀλεξάνδρα καί ἀνησυχοῦμε. Εἶναι καλά στήν ὑγεία της;» Καί ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀπάντησε χαμογελώντας: «Μήν ἀνησυχείτε παιδιά μου. Καλά εἶναι ἡ θεία. Ἔχει ἁπλῶς Πολυνεικίτιδα». Καί ἐκεῖνα μέ ἀπορία ξαναρώτησαν: «ΔηλαδήΓέροντα, τί ἐννοεῖτε;» Ὁ π. Ἐπιφάνιος τούς ἐξήγησε:

«Καλά μου παιδιά, ὁ Πολυνείκης πῆγε στρατιώτης, τῆς λείπει πολύ τῆς θείας, τόν ἔχει ἔννοια και στενοχωριέται.

Μήν ἀνησυχεῖτε, στήν ὑγεία της εἶναι καλά».

Αὐτά εἶπε ὁ π. Επιφάνιος καί καταλαβαίνουμε ὅτι τά παιδιά θα προσπαθοῦσαν νά τῆς κάνουν παρέα εναλλάξ, γιά νά τῆς συμπαραστέκονται και να καλύπτουν ἕνα μέρος τοῦ «κενού».

Ἄλλωστε ἡ θεία ἦταν ἡ πιό καλή παρέα γιά ὅλους μας. Ἡ εὐφράδειά της, ἡ σοφία της, οἱ πολύτιμες συμβουλές της ἀλλά καί τό χιοῦμορ της, μᾶς εἵλκυαν καί θέλαμε να εἴμαστε δίπλα της καί νά τήν ἀκοῦμε.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ. 

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.

ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ . ΑΘΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ 2025.