Η υπερηφάνεια είναι εκείνο το σκοτεινό, απύθμενο πηγάδι στο οποίο βυθίστηκε ο άνθρωπος κατά την πτώση του. Κλίνοντας οικειοθελώς προς αυτήν, έγινε πνευματικά τυφλός και ανίκανος να αναγνωρίσει την παρουσία της στις κινήσεις της καρδιάς και του νου. Μόνο το άκτιστο Φως, που κατέρχεται σε εμάς από την πίστη στη Θεότητα του Ιησού Χριστού, μας επιτρέπει να διακρίνουμε τη μεταφυσική ουσία της υπερηφάνειας. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου και ανακαλύπτει μέσα του την παρουσία ενός κακοήθους όγκου που του φέρνει θάνατο. Αυτός που έχει βιώσει τη Θεία αγάπη, αηδιάζει φυσικά από την ειδική, δηλητηριώδη οσμή με την οποία είναι διαποτισμένο το πάθος της υπερηφάνειας. Χωρίζοντάς τον από τον Θεό, η υπερηφάνεια κάνει τον άνθρωπο να κλείνεται στον δικό του κύκλο. Ο υπερήφανος, όσο χαρισματικός κι αν είναι πνευματικά, θα παραμένει πάντα και για πάντα έξω από την ολοκληρωτική αγάπη του Χριστού. Μεθυσμένος στον Ουρανό από το γλυκαντικό δηλητήριο της Λουσιφερικής αυτοθέωσης, ο άνθρωπος έχει τρελαθεί και έχει κάνει τον εαυτό του αιχμάλωτο της κόλασης. Στρεφόμενος προς τα μέσα, σαν προς ένα κέντρο, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει το βασανιστικό τίποτα: αυτό από το οποίο κλήθηκε από τον Δημιουργό σε αυτή τη ζωή. Στρεφόμενος προς τα έξω, για να βρει αποζημίωση στον περιβάλλοντα κόσμο, γίνεται θύμα κάθε διαστροφής, γίνεται ικανός για κάθε ανομία.
(Αξιότιμος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης – Θα δούμε τον Θεό όπως είναι)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου