Μια μέρα, ο γέροντας έδωσε σε μια από τις θαυμάστριές του ένα φλιτζάνι τσάι, με ασυνήθιστα ευχάριστη γεύση, και μετά έριξε ένα άλλο φλιτζάνι τσάι, αλλά ήταν πικρό και δυσάρεστο, τόσο πολύ που δεν μπορούσε να το πιει.
«Το τσάι δεν είναι πάντα νόστιμο», είπε η ερημίτης, «τέτοια είναι η ζωή μας, γι' αυτό πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να υπομένει το γλυκό και το πικρό σε αυτό εξίσου, να μην παρασυρόμαστε από τις χαρές και να μην επιβαρυνόμαστε από τις λύπες, αλλά να ευχαριστούμε τον Θεό για τα πάντα, γιατί στην ευημερία ο Κύριος μας δίνει τα μέσα να κάνουμε καλό στους πλησίον μας, και στη θλίψη και τη στέρηση μας οδηγεί στην προσευχή για τις ανάγκες μας, η οποία είναι η ίδια το δώρο Του».
Όσιος Ιωάννης, ο Έγκλειστος του Σεζενόφσκι (1791–1839)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου