Μερικές φορές συσσωρεύονται τόσα πολλά μέσα της που η ψυχή δεν ξέρει πλέον τι την βαραίνει περισσότερο: η κούραση, ο φόβος ή η μοναξιά.🤔 Το άτομο συνεχίζει να περπατάει, να μιλάει, να χαμογελάει, αλλά μέσα του υπάρχει όλο και περισσότερη σιωπή. Και ακριβώς αυτή η ανυπάκουη σιωπή καταλήγει να πληγώνει περισσότερο.
Συχνά συμβαίνει το μυαλό να μην μπορεί πλέον να βρει ηρεμία ούτε τη νύχτα. Οι σκέψεις επαναλαμβάνονται, γυρίζουν το παρελθόν από παντού, φέρνουν φόβο για το αύριο και αφήνουν μια πίεση στην καρδιά που είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Όταν ένα άτομο ζει πολύ καιρό σε αυτή την ένταση, αρχίζει να απομακρύνεται από τον εαυτό του και από τους άλλους.
Αλλά η ψυχή δεν χρειάζεται μόνο εξηγήσεις, αλλά και ευγένεια. Κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται με συνεχή αγώνα, αλλά με σταματημό, με αλήθεια και με υπομονή. Μια καρδιά που ακούγεται με ειλικρίνεια αρχίζει σιγά σιγά να ηρεμεί. Ο Θεός συχνά εργάζεται ακριβώς στο μέρος όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον τη δύναμη να προσποιείται. 😇
Πέρα από την αναταραχή υπάρχει πάντα η πιθανότητα μιας νέας αρχής. Όχι μιας θεαματικής, αλλά μιας σιωπηλής και αληθινής, στην οποία κάθε μικρό βήμα προς το φως γίνεται ήδη μια μορφή θεραπείας.
Μοναχή Σιλουάνα Βλαντ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου