Ἐπιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν
Εμπειρίες κατά την πρώιμη μοναχική ζωή
Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καί θεία θεωρία μετά ἀπό πολλή προσευχή πού ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955)
Μόνη μου ἔτυχε νά εἶμαι στο μοναστηράκι μας. Ἡ γειτόνισσα μοῦ εἶπε νά τῆς προσέξω τά ζῶα της. Ἐνῶ νύχτωσε τά βάνω στον στάβλο, δένω τό ἕνα ζῶο ἀπό τό πόδι νά μήν κτυπήσουν τα δικά μας ζῶα. Τό πρόβατο αὐτό εἶχε φάει συκόφυλλα καί ὅταν ἦλθε ἡ γειτόνισσα τό βλέπει ὅτι ψοφάει. Μέ φωνάζει ὅτι τῆς τό ἔπνιξα, ὅτι τό εἶχα δεμένο ἀπό τόν λαιμό. Πολλές, εἶπε ἡ καημένη, συκοφαντίες διά τό μοναχισμό, ὅτι ἔτσι κάνουν οἱ καλόγριες κτλ. Η στεναχώρια μου μεγάλη, πού τό πρωί θα φωνάξει στο χωριό αὐτά τά ὁποῖα εἶχα ἀκούσει. Γονατίζω στήν προσευχή καί κλαίω νά μήν ὑβριστεῖ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέσῳ ἡμῶν. Μισή νύχτα γονατιστή νά φωτιστεῖ ἡ κυρία νά μήν πεῖ αὐτά πού ἔλεγε ἐναντίον τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Θεοῦ.
Πῆγα ἔπειτα να ξεκουραστῶ. Στο κρεβάτι ἦταν ἀδύνατο να κοιμηθῶ ἀπό τήν προσευχή. Η προσευχή έγινε ἕνα κυκλοειδές πρᾶγμα στον ἑαυτό μου.!!! Ἔλεγε ὁ νοῦς τήν εὐχή, τήν ἔπαιρνε το στόμα, μετά ή καρδιά ἡ αἴσθησις Θεοῦ μεγάλη. Κύριε, θά πεθάνω, δέν ἀντέχω, ἐκστατική θεωροῦσα τό πνευματικό αυτό πράγμα πού γινόταν μέσα μου, ἕως ὅτου ἀπό τήν θεωρία ποταμηδόν ἦλθαν τα δάκρυα, εὐφροσύνη αἰώνιος, χαρά ἀτέρμονη. Έφυγα ἀπό τόν ἑαυτό μου (καί ἡ κατάσταση αυτή διήρκεσε) ἕως τό πρωί.
Βγῆκε ὁ ἥλιος, ὁ κόσμος πάνω κάτω ἐγώ δέν ξέρω πῶς, εἶμαι σέ ἄλλον κόσμο νοητό, ἔτσι πού θα ζήσουμε ἐκεῖ (στήν αἰώνιο ζωή). Προσπαθῶ, κοιτάζω γύρω μου: ποῦ εἶμαι; τί κάνω; τίποτε. Θεωρία, ἀπόλαυσις, θεία μεγαλειότητα, ανερμήνευτα, ἀνεκδιήγητα. Τό πῶς θά πᾶμε ἐκεῖ εἶναι μυστήριο. Καί τί συναντοῦμε.
Τόν ἑαυτό μου ἔναντι ἐκεῖ (μπροστά στήν αἰώνιο ζωή), πολύ φτωχή ἔνιωθα, μέ ἕνα τσουβάλι στην πλάτη ἁμαρτίες. Κάπου βαθιά μέ πηγαν. Σέ ἀνάκτορα, σε πολυτέλεια, πάμφωτα, λαμπρά, ή δόξα τοῦ Θεοῦ, τό σύμπαν ἐπάνω φώτιζε, χόρταινε κανείς ἀπό τήν μεγαλοπρέπεια τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί τά αἰώνια ἀγαθά. Μιά ἑβδομάδα ἀδύνατον νά συνέλθω. Διερωτόμουν: τώρα ποῦ εἶμαι, ἐπάνω ή κάτω; Μέσα μου ζῶ στά αἰώνια, τώρα ὅμως ἔχω σῶμα; Κύριε, ὅπως ἐσύ θέλεις κάνε με να ζῶ, κράτησέ με στήν ἀγάπη σου. Καί στήν πραγματικότητα νά τά ζήσω αὐτά. Κύριε, ἀξίωσε με. Πόσον ἐλαφριά εἶμαι, Κύριε; Πῶς ἔγινα ἔτσι;
Πάντα ἔχε με κοντά σου, διά Σέ νά ζῶ ὅσον ζῶ, καί μετά διά πάντα μαζί σου, εὐφροσύνη μου αἰώνια ἀγάπη, Ἰησοῦ. Ὅλα τά σπλάχνα μου μιλά-λνε Ἰησοῦ, Ἰησοῦ μου ὡραιότατε, φῶς καί ἀγαλλίαμα τῆς σκοτισμένης μου ψυχῆς, πότε θα ζήσω αἰώνια μαζί σου; Μηνας κοντεύει, θα πεθάνω. Πάρε με, δέν ἀντέχω στη θεωρία καί αἴσθησιν, Ἰησοῦ μου. Ἰησοῦ μου, πάρε με διά πάντα νά σέ ἀπολαμβάνω, ἀτέρμονη θεία ζωή.
Σ' εὐχαριστῶ, Κύριε πού κατάλαβε ή κυρία τό λάθος της καί δέν ἐμπαίχθηκε τό ἅγιο ὄνομά σου μέσῳ ἡμῶν (ἐξαιτίας μου). Ἄπειρα σ' εὐχαριστῶ πού μέ ἀξίωσες καί εἶδα καί τήν αἰώνια δόξα, ή πτωχή, ανάξια καί πάμπτωχη. Κράτησέ με ἔτσι να ζῶ καθαρά τήν πρόσκαιρη ζωή μέ τήν χάρη σου ἕως πραγματικά με πάρεις. Σ' εὐχαριστῶ, Ἰησοῦ μου, ἀναμάρτητε. Ὦ, ὡραιότατη γραφίδα, δέν μπορῶ νά γράψω ὅσα βλέπει ή ψυχή, ὅταν πλούσια δίνεις.
111. Ὅσον ἀφορᾶ στην «κυκλική προσευχή» πού ἀναφέρει ἡ ἀδελφή, αὐτή εἶναι ἡ μόνη ἀσφαλής καί ἀπλανής ὁδός τῆς εὐχῆς: Αρπάζει ὁ νοῦς τά θεῖα λόγια. Μηδενίζονται πα-λντελῶς οἱ ἐξωτερικές παραστάσεις καί ἡ εὐχή κολλᾶ μαζί μέ τόν νοῦ, μέσα στήν καρδιά.
Ἐκεῖ συναντᾶ τόν γλυκύν Ἰησοῦν, ὅπου ἐντρυφᾶ τῷ πνεύματι στόν ἔνθεον ἔρωτα. Ἐκεῖ ἡ ψυχή (κατά τό Εὐαγγέλιον) συναντᾶ τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖ συναντᾶ τό Ἅγιον Πνεῦμα. Γι' αὐτό ἡ ἀδελφή διερωτᾶται ἐνίοτε στίς ἐπιστολές, ὡς ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτός τοῦ σώματος οὐκ οἶδα».
Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου